Vorige week kreeg ik via Instagram een mooi filmpje van een slak die zich bijzonder ver uitrekt om een schijnbaar onoverbrugbare kloof te overwinnen. Beeld en muziek zeggen soms meer dan 1.000 woorden. Heb het meermaals vol verwondering laten binnenkomen. Verwondering… Misschien wel het kostbaarste om te koesteren, ook als volwassene.
Het herinnerde me aan een reeks foto’s die vrouwlief van een slak op weg maakte en die ik heel wat schelpjaren geleden met muziek achter elkaar gezet heb. Fijn om daar nog eens naartoe te glijden…
Mijn montage uit… 2016:
Muziek: Chevaliers de Sangreal – Da Vinci Code – Hans Zimmer.
Die kleine montage symboliseert voor mij de zoektocht naar jezelf in een schijnbaar vicieuze cirkel. Eerst als het ware naar je kern, via de ringen van je persoonlijkheid. Als je die éénmaal gevonden hebt en het nodige lef getankt hebt om uit je schelp te komen, voorzichtig over de rand kijken en eindelijk verder glijden dan je voor mogelijk hield. Op een hobbelig parcours van rotsachtige obstakels, waarvan je dacht ze nooit aan te kunnen. Je klimt op je eigen tempo en vol vertrouwen in jezelf en de weg die voor je ligt. Je veerkracht brengt je over een klif en dankzij je doorzettingsvermogen rond je de volgende klip. Je kijkt niet achteruit naar een mogelijk fout ingeslagen pad en blikt niet angstig te ver vooruit. Je gaat meer nu voelen dan terug- of vooruitdenken. Want je weet dat je nu voor jezelf moet zorgen. En dat wat voor je ligt zich als vanzelf zal ontvouwen.
Het filmpje dat ik doorgestuurd kreeg, vind je hier:
Waar je werkelijk ademt 