Helix

De voorbije jaren heb ik jullie regelmatig in mijn hart en hoofd laten kijken. De binnenkant van mijn grijze massa zou er zowat als de helix van een slakkenschelp uit kunnen zien. Waarin de gedachten ooit steeds sneller in kortere bijna-cirkels omhoog draaiden en richtingloos heen en weer slingerden. Oncontroleerbaar. Als steeds meer verdwaalde kogels die collateral damage veroorzaakten omdat de veilige zone steeds kleiner werd. Want de cocon bleef introvertgesloten. Potdicht. Chaos, op zoek naar orde. Naar ademruimte. Om los te laten en plaats te maken voor mentale vrijheid.

Lees volledige tekst Helix

Genoeg

Eenvoud siert. Wordt wel eens onderschat en kan bijzonder krachtig uit een misschien wel onverwachte hoek komen. Je wegblazen als een stevige windvlaag die je tijdens een temporit van buiten- naar binnenblad doet schakelen en je verwachtingen naar beneden bijstelt. Waar ik vroeger al eens een vierletterwoord gebruikte op een moment dat ik plots met mijn neus in de tegenwind hing en die grensoverschrijdend probeerde te trotseren, tovert die ervaring ondertussen een glimlach op mijn aangezicht en schuif ik die trots aan de kant vanuit het besef dat je de natuurelementen niet naar willekeur kunt bedwingen.

Lees volledige tekst Genoeg

Fixeren

Almost finalizing #shapingsilence. In blijde verwachting voor juni. De volle vrijetijdse aandacht gefixeerd op een bijzonder project rond de thema’s die me nauw aan het hart liggen. De weg waarop we met rustige vastheid naar een resultaat rollen ben ik tussendoor al in geuren en kleuren aan het beschrijven want die is in alle onverwachte hoekjes en zachte kantjes minstens even memorabel als het verhoopte resultaat. Weldra in woord, beeld en gevoel…

Ballonnen

Het katapulteert me even terug in de tijd. De houtkachel in de woonkamer bij mijn ouders. Middag. Tijd voor een kleine hap. Wat aluminiumfolie op de warme bovenplaat en ‘kaasboterhammen’ maken. Het woord ‘croque’, met of zonder ‘monsieur’ en ‘madame’, leerde ik net als het Nederlandse ‘tosti’ pas op latere leeftijd kennen. Een paar sneetjes brood en wat kaas. Hesp – of ham voor de noorderburen – hoefde niet. Meer hadden we toen en ook nu niet nodig. Klein Gelukje. Lees volledige tekst Ballonnen

Tussendoor

Terwijl een ferm stuk van mijn vrije tijd momenteel met veel goesting naar de laatste fase van #shapingsilence gaat en de pen wat minder aan langere spinsels schrijft, deel ik graag twee recente publicaties rond mijn verhaal. Een mooi geïllustreerd artikel in het nieuwe magazine Myx en een interview voor de podcast van Doorbraak Radio. Blij dat de media nog steeds aandacht besteedt aan een thema dat (helaas) brandend actueel blijft, ook al ligt mijn persoonlijke crash al een stuk achter me. Je leest of beluistert beide getuigenissen via deze link:  https://waarjewerkelijkademt.be/publicaties-en-interviews/

Zolang ik anderen aan de hand van mijn verhaal kan inspireren, zal ik dat met veel graagte blijven doen, via welk kanaal ook. Zo verspreid ik via sociale media regelmatig een korte quote, uit eerdere schrijfsels of wanneer een gedachte komt binnenwaaien. Zoals deze:

Voor wie niet via facebook of instagram met mij geconnecteerd is, heb ik een kleine collectie online gezet: Naar de collectie

Plakkertje

Vroeger werden mensen met pek en veren ingesmeerd, als teken van vernedering voor iets wat ze (niet) gezegd of (niet) gedaan hadden. Of er kwamen schandpalen en nagels aan te pas. Die barbaarse praktijken zijn gelukkig niet meer van deze tijd. Of toch wel? Want uit een onderzoek van de Ugent blijkt dat mensen het na een burn-out niet enkel moeilijker hebben om een nieuwe baan te vinden maar dat ze ook een derde minder kans op promotie maken. Bazen zouden vrezen voor een gebrek aan stressbestendigheid. Lees volledige tekst Plakkertje

Schrijverij

Het kwam binnen, de reactie van een lezer dat één van mijn vorige berichten een klein beetje de geur van een afscheidnemend blogger verspreidde. Toen ik dat stukje opnieuw las, begreep ik die indruk. Kort daarvoor gaf een andere goede kameraad mee dat hij het gevoel had minder vaak iets van mij te zien passeren. Het klopt dat het op mijn blog wat ‘stiller’ is maar de vingers zijn zeker niet uitgetokkeld. Achter de schermen ben ik met een paar projecten in de weer. En ja, die spelen zich in de context van werkelijke ademruimte af. Over één daarvan licht ik graag een tipje van de sluier. Want ik heb er jullie gedachte voor nodig. Het heeft te maken met een andere soort schrijverij waarmee ik – jawel – al tientallen jaren naar mezelf en de wereld kijk. Lees volledige tekst Schrijverij

Gedichtendag 2021

Poëzie komt net als de mens in alle maten, vormen en karakters. Soms strak afgelijnd volgens een vast schema of kort en krachtig en dan weer lang uitgesponnen en doordrenkt van metaforische bruggetjes en taalkundige spitsvondigheden. Er zijn binnenkoppers die meteen duidelijk zijn en kunstzinnige dribbels waarvoor je achterover leunt en ze vanop afstand laat binnenkomen. Ze bezingen universele thema’s als liefde en diepzinnige filosofische vraagstukken of klagen maatschappelijk-politieke kwesties aan. Vanuit de juiste intenties zijn die soms minutieus uitgespeelde letterreeksen wat mij betreft overal welkom. Omdat het een manier is om mensen te raken die via andere golflengtes onbereikbaar zijn.
Lees volledige tekst Gedichtendag

Kleurenblind

Het is zoals met de Chinese druppel. Als je maar lang genoeg dezelfde boodschap herhaalt, zal ze op een bepaald moment zo herkenbaar in de oren klinken dat het wel waar moet zijn. Vooral wanneer er voldoende lawaai rond gecreëerd wordt of er een ferme commerciële saus overheen gaat. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de hele discussie die momenteel woedt rond de (ver)kracht(ing) van sociale media, de rol van de overheid en de kampioenen van het gebruik/misbruik – schrappen wat niet past – die er fijntjes in slagen om de grijze zone van fake news te bespelen. Onze perceptie gaat met gretige goedkeuring van alwetende algoritmes dan wel eens de mist in. Logica die gevoel bepaalt. Een pandemie van negativiteit. Dat gevoel heb ik een beetje bij Blauwe Maandag. Een beetje. Lees volledige tekst Kleurenblind