
“Dit is toch wie je bent?”
Weinig gezichten die door zoveel zijnpijn getekend zijn als dat van Liam Neeson.
In één van mij eerste blogstukjes vergeleek ik de tand des tijds die zich in een gezicht vastbijt met de schoonheid van het craquelé rond de glimlach van de Mona Lisa. Ook in die gezichtsgroefjes ligt schoonheid. Ze vormen het grondplan van je ziel. Zichtbare oneffenheden langs de buitenkant, geboetseerd door de vaak onzichtbare mal van je binnenkant. Concentrische rimpelcirkels rond je ogen. Die gezien mogen worden. Want je mag écht gezien worden.
