Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
‘Een burn-out is geen optie: de dagen van de afhaalchinees lijken geteld maar deze Chinese restaurants houden al drie generaties stand.’ Het is een krantenkop die me nog eens tot een screenshot met de smartphone verleidt. Lees ik wat ik lees? Niet meteen iets mee doen, laten bezinken. Want in de ruimte tussen prikkel en (re)actie ligt een bron van mentale rust en een ontmijner van (inter)persoonlijke splijtbommen.
En dan kom je toevallig deze tegen. Boenk erop. Emmy d’Arc raakt hiermee dieper dan het origineel, puur en prachtig begeleid door instrumenten die mee be-leven. De melancholische cello… Het nummer en de zangeres zijn nieuw voor mij. Het gevoel dat ze oproepen al een jaar of 30 oud.
Een mentor vertelde me ooit dat het niet uitmaakt wat je weet, wel wat je doet met wat je weet. Goed dat je kan terugvallen op wat de weg je leerde, zeker wanneer die weg op professioneel vlak plots onverwachte bochten voorschotelt en je afscheid moet nemen van compagnons die naast collega’s ook vrienden in een (h)echt team werden. Exact 10 jaar nadat een vorige schok me even te veel werd.
Vorige week kreeg ik via Instagram een mooi filmpje van een slak die zich bijzonder ver uitrekt om een schijnbaar onoverbrugbare kloof te overwinnen. Beeld en muziek zeggen soms meer dan 1.000 woorden. Heb het meermaals vol verwondering laten binnenkomen. Verwondering… Misschien wel het kostbaarste om te koesteren, ook als volwassene.
Het herinnerde me aan een reeks foto’s die vrouwlief van een slak op weg maakte en die ik heel wat schelpjaren geleden met muziek achter elkaar gezet heb. Fijn om daar nog eens naartoe te glijden…
Daar gaan we. Nadat ik via mijn blog of sociale media al eens een sprokkel op jullie losliet, komt de volgende stap eraan. De gemeente Retie vroeg me een paar maanden geleden of ik naar aanleiding van de Poëzieweek een aantal gedichten wil delen. Met graagte. Wel spannend. We selecteerden samen een 10-tal schrijfsels die van 27 januari tot en met 28 februari een kadertje in de bibliotheek krijgen.
Voor de aankondiging in het Retiese infoblad viel de keuze op deze sprokkel:
Letternestje
schrijver dicht kloof
van spiegelangst
naar zelfbesef
in stiltekilte
weeft hij letters
tot warme woorden
zielzorgend gedachtegoed
voor hart-gemoed
van zachtgebekten
in veilig nest
klinken emoties
op herkenbaarheid
letters zetten
van twijfel naar zin
in bevlogenheid
wekpot
voor voelende nestlingen
richting uitvliegrijp
Als je benieuwd bent welke andere kleine schrijfsels een plekje aan de muur krijgen, van harte welkom. Het was trouwens niet simpel om ze te kiezen. Want de gedichtenbundel die voor later dit jaar klaar ligt, telt er momenteel meer dan 100, van pakweg 30 jaar geleden of van vorige maand. Later meer over die lange reis door mijn bochtige gedachten.
Waar je werkelijk ademt 