Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Het heeft wat van een contradictie, de beschrijving ‘uit de hand gelopen hobby’. Want uit de hand lopen heeft eerder een negatieve connotatie, terwijl die hobby meestal meer tevredenheid schenkt dan energie kost. Waarin inspanning en ontspanning synoniemen zijn. Bij mijn vader was dat zo voor zijn cavia’s. Het voorbije weekend namen we afscheid van het grootste ‘kot’ – hok voor niet-Vlamingen – in mijn ouderlijke tuin.
Joepie! Dit is misschien wel één van de allermooiste manieren om het verhaal en de filosofie die ik al lang via verschillende manieren op jullie loslaat ook echt tastbaar te maken. Jullie weten dat ik een aantal jaren geleden met een prototype en moodboard rond de cocon bij het Prinsenpark aanklopte. Die droom werd realiteit, mede dankzij de bereidheid van de Provinciale Groendomeinen Regio Kempen, de goodwill van Indupol voor de productie, de vele uren werk die mijn makker Marc en ik er samen ingestoken hebben en de finishing touch van vrouwlief. Ik mocht een aantal inspiratiewandelingen begeleiden, van volwassenen die zich spontaan inschreven tot een dankbaar groepje mindervaliden van een lokale school. Kreeg hele mooie reacties in woord en beeld van mensen die deelden wat een moment in en rond de Ghongha met hen deed.
In veel van mijn blogkronkels en opiniestukjes links en rechts breek ik een lans voor meer aandacht rond mentale kwetsbaarheid bij jongeren. De voorbije weken regende het ondanks de aanhoudende droogte berichten rond hoe moeilijk onze wissels op de toekomst het hebben, de druk van sociale media, perfectionistische en andere draaikolken in de stroom van hun jonge leven. Een tijd geleden kwam ik in contact met de redactie van Bloom, platform voor een bewuster en voller leven. We wisselden van gedachten en dat leidde tot een mooi artikel in hun meest recente magazine. Een knap opgemaakte samenvatting van mijn filosofie, met een knipoog naar de cocon en werkelijke ademruimte, ook voor jongeren.
Klik hier of op het beeld om het volledige artikel te lezen.
Op mijn blog heb ik een pagina gemaakt met een overzicht van alle artikels die eerder verschenen. Om dankbaar op terug te kijken.
Er staat trouwens nog iets nieuws in de startblokken, op maat voor jongeren en ook een beetje voor ouders. Begin juni laat ik het op jullie los.
“When you touch one life, you don’t just touch one life, you touch every life that that life touches.” Nou, die kan tellen als opvallendste quote voor de finale aflevering in het laatste seizoen van The Good Doctor. De reeks vertelt het verhaal van Shaun Murphy, die het ondanks of eerder dankzij – perceptie is alles en alles is perceptie – zijn autisme tot topchirurg schopt. 7 seizoenen lang een wekelijkse afspraak voor glimlachjes en traantjes. Want doordrongen van herkenning in sommige uitdagingen en mentale prikjes die chirurgisch precies gezet worden.
‘Een burn-out is geen optie: de dagen van de afhaalchinees lijken geteld maar deze Chinese restaurants houden al drie generaties stand.’ Het is een krantenkop die me nog eens tot een screenshot met de smartphone verleidt. Lees ik wat ik lees? Niet meteen iets mee doen, laten bezinken. Want in de ruimte tussen prikkel en (re)actie ligt een bron van mentale rust en een ontmijner van (inter)persoonlijke splijtbommen.
En dan kom je toevallig deze tegen. Boenk erop. Emmy d’Arc raakt hiermee dieper dan het origineel, puur en prachtig begeleid door instrumenten die mee be-leven. De melancholische cello… Het nummer en de zangeres zijn nieuw voor mij. Het gevoel dat ze oproepen al een jaar of 30 oud.
Een mentor vertelde me ooit dat het niet uitmaakt wat je weet, wel wat je doet met wat je weet. Goed dat je kan terugvallen op wat de weg je leerde, zeker wanneer die weg op professioneel vlak plots onverwachte bochten voorschotelt en je afscheid moet nemen van compagnons die naast collega’s ook vrienden in een (h)echt team werden. Exact 10 jaar nadat een vorige schok me even te veel werd.
Vorige week kreeg ik via Instagram een mooi filmpje van een slak die zich bijzonder ver uitrekt om een schijnbaar onoverbrugbare kloof te overwinnen. Beeld en muziek zeggen soms meer dan 1.000 woorden. Heb het meermaals vol verwondering laten binnenkomen. Verwondering… Misschien wel het kostbaarste om te koesteren, ook als volwassene.
Het herinnerde me aan een reeks foto’s die vrouwlief van een slak op weg maakte en die ik heel wat schelpjaren geleden met muziek achter elkaar gezet heb. Fijn om daar nog eens naartoe te glijden…
Daar gaan we. Nadat ik via mijn blog of sociale media al eens een sprokkel op jullie losliet, komt de volgende stap eraan. De gemeente Retie vroeg me een paar maanden geleden of ik naar aanleiding van de Poëzieweek een aantal gedichten wil delen. Met graagte. Wel spannend. We selecteerden samen een 10-tal schrijfsels die van 27 januari tot en met 28 februari een kadertje in de bibliotheek krijgen.
Voor de aankondiging in het Retiese infoblad viel de keuze op deze sprokkel:
Letternestje
schrijver dicht kloof
van spiegelangst
naar zelfbesef
in stiltekilte
weeft hij letters
tot warme woorden
zielzorgend gedachtegoed
voor hart-gemoed
van zachtgebekten
in veilig nest
klinken emoties
op herkenbaarheid
letters zetten
van twijfel naar zin
in bevlogenheid
wekpot
voor voelende nestlingen
richting uitvliegrijp
Als je benieuwd bent welke andere kleine schrijfsels een plekje aan de muur krijgen, van harte welkom. Het was trouwens niet simpel om ze te kiezen. Want de gedichtenbundel die voor later dit jaar klaar ligt, telt er momenteel meer dan 100, van pakweg 30 jaar geleden of van vorige maand. Later meer over die lange reis door mijn bochtige gedachten.
“Dit is toch wie je bent?”
Weinig gezichten die door zoveel zijnpijn getekend zijn als dat van Liam Neeson.
In één van mij eerste blogstukjes vergeleek ik de tand des tijds die zich in een gezicht vastbijt met de schoonheid van het craquelé rond de glimlach van de Mona Lisa. Ook in die gezichtsgroefjes ligt schoonheid. Ze vormen het grondplan van je ziel. Zichtbare oneffenheden langs de buitenkant, geboetseerd door de vaak onzichtbare mal van je binnenkant. Concentrische rimpelcirkels rond je ogen. Die gezien mogen worden. Want je mag écht gezien worden.
Waar je werkelijk ademt 