Vrije woensdag. Terwijl de ochtendlijke lentezon de strakke noorderwind trotseert en je afhankelijk van waar je staat een extra laagje textiel kunt gebruiken, voel ik een gelijkenis met mijn gemoedstoestand. Ik ben content. En toch. Niet alles loopt zoals ik het zou willen en de onzekerheid rond niet weten wat er professioneel zit aan te komen in combinatie met wat twijfel over persoonlijke projecten waarin ik graag wat beweging zou zien, knaagt wat langs de binnenkant.
Kom. Bezig zijn. Ramen open, frisse lucht en de vloer nog eens goed schoonmaken. Want ik weet dat het een goede manier is om gedachten te ordenen en bij elke haal met de schuurborstel, aftrekker en dweil iets proberen los te laten om iets anders en mezelf vast te pakken. Water in de emmer en een klomp zeep erbij. Wanneer ik de zeep al roerend zachter voel worden en merk hoe ze zich in steeds dunnere slierten een weg door mijn knedende vingers naar het water zoekt, knijp ik tegelijkertijd in mijn gedachten en komt er spontaan een glimlach.
Konden we onze gedachten ook zo maar oplossen… En dingen die ons te fel bezighouden spontaan laten opdrogen. Zonder strepen achter te laten. Ik herinner me hoe een oude man in een film die we recent zagen Aristoteles parafraseerde met de woorden “het geheugen is de pen van de ziel”. Hoe toen in me opkwam dat het voor mij dan eentje met een gommetje mag zijn. Want één van de uitdagingen voor HSP’s is dat alles bijzonder goed opgeslagen wordt, in de cloud die regelmatig voorbij kan komen waaien. Ook donkerdere wolken of voor anderen betekenisloos en al lang vervlogen. De pen laat bij de één al makkelijker krassen achter dan bij een ander. Elke dag iets (proberen) vergeten is hetzelfde als onthouden.
Muziekje op. De volledige discografie van Sigur Rós is al een tijdje mijn favoriete playlist. Zo kom ik schurend en dweilend bij nummers die ik niet kende. Of toch. Want de melodie van een nummer dat we een paar jaar geleden tijdens een live concert hoorden, bereikt mijn oorschelpen. Het zijn enkel wat klanken uit dat nummer. Geen stem. En niet het volledige nummer. Even de titel noteren en straks opzoeken. Een glimlach en knipoog naar toeval. Want het is net dit stukje heerlijke muziek dat ik gebruikt heb bij de montage van het filmpje om de geschiedenis van de stiltecocon in woorden en beelden te vertellen. Kijk naar buiten. Ja, hij staat er. Dromen komen uit… als je tijd de ruimte laat. Niet weggommen, die gedachte.
Na de poetsbeurt begin ik aan de bijna traditionele pastasaus voor woensdag. Zodra die op het kleinst mogelijke vuurtje staat te pruttelen, nestel ik me achter de laptop om de voorbije uren met de pen van mijn ziel in woorden te gieten. De titel van het nummer doet me de wenkbrauwen fronsen en beseffen dat er meer achter moet schuilen: 65°38’27.9”N 20°16’56.9”W. Het komt meteen in me op dat die coördinaten wel in IJsland zullen liggen, waar Sigur Rós vandaan komt en een bestemming die met stip op mijn bucketlist staat.
Het blijkt een album met 8 nummers uit 2016 te zijn. Het jaar dat ik Wake-up Call publiceerde en nog niet wist dat de slak op de cover en de voor mij onbekende melodie van een nummer dat ik later pas ontdekte in elkaar zouden vloeien als zeep in een sopje tot het project dat het diepste van mezelf vastlegt als de fossielen die voor eeuwig hun sporen op onze natuurstenen vloer achterlaten. Niet weggommen, die gedachte.
De saus is klaar. Tijd om pasta te koken en samen te eten. Kleine Momentjes. Koolhydraten voor het fietsen vanavond. Met de fietsmakkers. Afzien. Lachen. Plagen Nieuwe herinneringen maken. Realiseer me dat de kopzorgen de voorbije uren zo goed als volledig naar de achtergrond verdwenen. Of althans als minder fnuikend aanvoelden. Niet weggommen, die gedachte.
Het nummer met de speciale titel komt uit een al even bijzondere collectie. In The Route One Album combineert Sigur Rós muziek naadloos met een reis door IJsland. De band reed de 1.332 kilometer lange Route 1 op de langste zomerdag van 2016 en gebruikte een dashcam om de reis via YouTube te streamen, inclusief begeleidende muziek die experimenteel en dus met een ferme scheut toeval werd samengesteld. De 8 tracks kregen elk een set coördinaten als titel. Bij 65°38’27.9”N 20°16’56.9”W kom je langs het kleine stadje Blönduós aan de noordkust – daar komt de wind vandaag vandaan –, waar een gletsjerrivier zich aan de oceaan geeft.
Met die monding en de sfeer in mijn hoofd komt een ander beeld op. Dat van Winnie-de-Poeh die met zijn vriendje Janneman bij een bruggetje over een rivier staat en deze woorden uitspreekt: “Rivers know this: there is no hurry, we’ll get there someday”. Poeh is tastbaar Taoïsme. Volgens die stroming is alles in een perfecte maar voortdurend veranderende harmonie. De kunst bestaat erin om in die flow van verandering mee te gaan. Het is als zwemmen in een rivier, af en toe de oever betreden wanneer het goed voelt om dan vol vertrouwen je tocht verder te zetten. Poeh is een pluchen prop mindfulness. Beleeft de wereld vol aandacht voor de dingen om zich heen. Is nu. Een houvast als de wereld in je hoofd op hol dreigt te slaan. Niet weggommen, die gedachte.
Ik begrijp nu waarom ik uren geleden een foto van het schuim in de emmer nam. Ik zag er op dat moment een zuiverende draaikolk van gedachten in. Nu doet het me denken aan het schuim dat je bij een riviermonding in zee ziet. Het internet leert me dat het meestal een natuurlijk verschijnsel is dat wordt veroorzaakt door de opeenhoping en het uiteenvallen van algen, die daar welig tieren door voedingsstoffen (bijvoorbeeld stikstof uit meststoffen – lees vervuiling). De gelei-achtige laag wordt door golven en wind opgeklopt tot schuim. Als stikstofferige gedachten die zich golfgedragen overgeven aan de ademruimte van de zee om plaats te maken voor zuurstof. Vanaf nu poets ik met zeezeep.
Waar je werkelijk ademt 