Relevantie

In een eerdere post schreef ik dat je via Google en andere zoekmotoren zo goed als alles vindt behalve jezelf. Ondertussen kunnen we artificiële intelligentie gerust aan die stelling toevoegen, hoewel je met de nieuwste generatieve varianten misschien wel een fictieve versie van jezelf kunt creëren. Hamvraag is dan of die voldoende met de werkelijkheid moet matchen om er effectief werkelijke ademruimte in te vinden. Vanaf welke versie voelt iemand zichzelf de moeite waard?

Wat we voor mij als mens wel met zoekmotoren gemeen hebben, is dat het resultaat gedreven wordt door relevantie. Socialemediamanagers en marketeers doen al langer inspanningen om ervoor te zorgen dat wat op hun bedrijfswebsite staat maximaal afgestemd is op de zoekopdracht van de surfer, via Search Engine Optimisation (SEO). Wie budget heeft, gooit er via Search Engine Advertising (SEA) extra geld tegenaan om boven de zogenaamde organische zoekresultaten (niet gesponsord) te verschijnen. De werkelijke relevantie kan zo wel eens plaats maken voor wie voldoende cash ophoest. Sinds kort is Generative Engine Optimisation (GEO) opgedoken, een relatief nieuw concept waarbij je de content op je website zodanig optimaliseert dat AI-modellen ze weten te smaken. Steeds meer surfers gebruiken de AI-zoekfunctie in plaats van de traditionele, dus SEA heeft minder effect. Wees gerust: Google zal zijn cash wel elders vinden want de G staat niet meteen voor Goodwill.

Terug naar de insteek van deze kronkel, die geen snelcursus digitale marketing is. In welke mate kunnen we als mens authentiek dan wel artificieel aan Self Engine Optimisation doen om onze meest relevante zelfversie voor de algoritmes van de wereld open te stellen? Volgens de Dikke Van Dale, die mijn generatie altijd als een betrouwbare bron zag, dekt de term ‘relevantie’ de mate waarin iets van betekenis is. Recent nog had ik het met een mentor-kameraad over persoonlijk geluk, toen het over de invulling van het leven ging nu het resterende eind van de lintmeter korter wordt. “Wanneer ben jij gelukkig, Tommy?”, was de vraag die ik mezelf hardop in zijn bijzijn stelde. Dat ene woord kwam weer op: relevantie, dus van betekenis zijn. Voor anderen en zo ook voor mezelf. Als ik er mijn moodboard van een aantal jaren geleden bijneem, staat het ook daar in de één of andere vorm centraal:

Moodboard

Wat als we daar eens een formule op proberen te plakken die zowel voor een onderneming als mens van toepassing is? Dat zou volgens mij als volgt kunnen.

R = (TxB)^C

Dat de R voor ‘relevantie’ staat, is een binnenkopper. De T staat voor ‘talent’ en de B voor ‘bereik’.  Dus je relevantie is zo groot als de mate waarin je anderen met je talenten bereikt. De talenten van een bedrijf zijn de zogenaamde Unique Selling Propositions (USP’s), de unieke aspecten in de producten of diensten waarmee je het verschil tegenover de concurrentie maakt. Mensen verwijzen bij talent meestal naar de natuurlijke aanleg voor iets. Een voorsprong op anderen die ontwikkeld moet worden om er een verschil mee te maken. Want als je niks met je talent doet (of kan doen)…

Voor de factor C kom ik bij ‘connectie’. Een onderneming zal zich pas relevant voelen als de producten en diensten zoveel mogelijk ‘connectie’ vinden met klanten. Een potentiële variant is ‘contracten’ want de ene organisatie is al wat meer winstgedreven en minder caritatief dan de andere.

De gewenste ‘connectie’ bij iemand van vlees en bloed kan met zichzelf en met of tussen anderen. Want niet iedereen heeft evenveel of eender wanneer behoefte aan een uitgebreid sociaal netwerk. Vandaar dat ik ‘gewenste’ toevoeg. Zo heeft een introvert, in tegenstelling tot een extravert, minder nood aan interactie met anderen om energie te krijgen. Bij de ambivert hangt het af van moment of context, nog een C die als factor kan dienen. Want soms biedt de ‘context’ waarin je vertoeft niet de juiste biotoop om je talenten uit te spelen of er voldoende anderen mee te bereiken. Hamvraag is in welke mate je de context dan herkiest om je relevantie te herwaarderen.

PS: Dat mijn initialen tussen de haakjes staan, is enerzijds toeval en maakt het anderzijds net wat meer op maat.