Categorie: 2026

Mijn eerste innerlijke reactie was een verdorie. Weliswaar snel gevolgd door een glimlach. Na amper een kwartiertje fietsen viel het schermpje van mijn GPS uit. Nog eens proberen. Tevergeefs. De batterij is helemaal leeg, blijkbaar op één of andere manier niet helemaal uitgeschakeld tussen twee ritten. Tja… Niets schenkt zoveel knipoogjes als het toeval, als je schakelt in denken en voelen.

“GPS” verder lezen →

Tradities worden in ere gehouden of doorbroken. Een beetje zoals de meest voorkomende vraag “Hoe gaat het?” steevast een positief antwoord krijgt, zelfs wanneer de realiteit daardoor meer met verhullen dan ontbloten te maken krijgt. Want vaak is de afzender of ontvanger daar niet klaar voor. Misschien zijn ze dat beide niet. Sinds de recente uitstap naar onze oosterburen zal de vraag “Alles gut?” voor een glimlach zorgen en me doen terugdenken aan de enthousiaste vrouwelijke ober die zo het midden hield tussen vissen of we het naar onze zin hadden of zin in meer van het menu toonden. Bij de hete temperaturen was die tweede grote frisdrank effectief welkom, dus iedereen kreeg zijn zin. Een gewoonte die ik met graagte aanhoud, is het alternatieve reisverslag via een paar beelden die mij opvielen of een loopje met mijn gedachten namen, meestal letterlijk, soms figuurlijk.

“Alles gut?” verder lezen →

Toen ik ruim 11 jaar geleden mijn eerste blogstapjes zette, was dat om zowel mezelf als anderen een spiegel voor te houden. Momentjes van aandacht, ademruimte en bewust besef creëren. Kleine Gelukjes plukken en die zo goed mogelijk bewaren, als voeding voor de ziel in de vaas van zin naar zelfbloei. Want de honger en dorst om in te vullen wat vaak het risico loopt om leeg te lopen / blijven, zijn mede stilbaar door kleine aandachtsprikjes. In het begin liet ik me vooral gaan via langere epistels vol woordgevrij en metafoorgebrei. Later gleed er al eens een beeld binnen. Nadien ontpopte sociale media zich tot een weg om quotes en foto’s met weinig of zonder woorden vanuit mijn cocon op de wereld los te laten.

Uiteraard zijn er heel veel beelden van slakken gepasseerd. Wat echter met stip op één staat, zijn de bijna ontelbare hartjes. Die waren er ongetwijfeld ook al toen ik nog niet goed keek of niet de ruimte nam om bewuster in mezelf en mijn biotoop te staan. Is dat toeval, dat voor sommigen trouwens niet bestaat? Anderen halen de wet van figuur en achtergrond aan: onze hersenen kunnen niet naar alles tegelijk kijken en splitsen ons blikveld in twee delen: figuur (focus) en achtergrond (context). Als die wet al speelt, is het naar mijn gevoel alvast niet bewust. Over naar serendipiteit: het vinden van iets waardevols of verrassends waar je niet naar zocht, waarbij gelukkig toeval wordt gecombineerd met het besef van de waarde. Dat rijmt al meer met hoe ik ernaar kijk. Want ik besefte meer dan eens hoet onverwachten (loslatend) me meer tot datgene bracht wat ik voorheen (te vasthoudend) verwachtte. Zo is elk hartje dat mij ooit ontmoette een prikje dat minder hoefde om meer te mogen.

Na een dik decennium toevalshartjes is de tijd rijp om ze op een rijtje te zetten, omdat ze mij en hopelijk ook jullie regelmatig een geluksprikje gaven: lichtinval, groenten, fruit, vlees, zuivel, kruimels, vlekjes, spatjes, afdrukken, hout, bomen, wondjes, bladeren, waterplassen en zelfs een ‘foutje’ in het model van de cocon.

Het is meteen een reis terug in de tijd, mezelf onderdompelend in de momentjes waarvan ik met plezier blijf proeven. Honger en dorst in stilte stillend.

Klaar voor 100 knipoogjes?

“Teletransfusie” verder lezen →

Vrije woensdag. Terwijl de ochtendlijke lentezon de strakke noorderwind trotseert en je afhankelijk van waar je staat een extra laagje textiel kunt gebruiken, voel ik een gelijkenis met mijn gemoedstoestand. Ik ben content. En toch. Niet alles loopt zoals ik het zou willen en de onzekerheid rond niet weten wat er professioneel zit aan te komen in combinatie met wat twijfel over persoonlijke projecten waarin ik graag wat beweging zou zien, knaagt wat langs de binnenkant.

“Zeezeep” verder lezen →

In een eerdere post schreef ik dat je via Google en andere zoekmotoren zo goed als alles vindt behalve jezelf. Ondertussen kunnen we artificiële intelligentie gerust aan die stelling toevoegen, hoewel je met de nieuwste generatieve varianten misschien wel een fictieve versie van jezelf kunt creëren. Hamvraag is dan of die voldoende met de werkelijkheid moet matchen om er effectief werkelijke ademruimte in te vinden. Vanaf welke versie voelt iemand zichzelf de moeite waard?

“Relevantie” verder lezen →

#gedichtendag

Spiegelijs

ijzigheid
dikker dan ooit

menselijkheid
zakt vlot doorheen

afdrijven
naar einde

happen
naar adem

tasten
naar weg terug

verdrinken
onder spiegelijs

wachten
op wonder

vredesvloot
van ijsbrekers

dromendrones
van warmtestralen

maïzenamijnen
van verbinding

beschouw spiegel
van bovenaf

kijk in spiegel
van binnenuit

vermijd laatste blik
van onderuit