Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Het moet volgens de inschattingen van ma zowat 45 jaar geleden zijn dat de gaskachel in hun huisje plaats maakte voor een variant op hout. Pa was een fervent liefhebber van de vlam en warmte die de gevezelde stronken creëerden. In zijn materiaalhok stond al langer een klein exemplaar, waar ook al eens een eitje op gebakken werd. Sindsdien werd er enkel nog met hout verwarmd. Deze week kwam er een einde aan een tijdperk.
Terwijl de herfst de zomer tot kijk kust en verkoudheden zich op hetzelfde tempo verspreiden als wederzijdse haat in meerdere contreien, zijn de boombladeren bijna klaar om zich aan de aarde te schenken. Onder het toeziend oog van de hemellichamen blijven seizoenen zich schijnbaar eindeloos afwisselen. Met een nachtelijke blik op het licht van een ster die misschien al lang gedoofd is of de dauwdruppels in de ochtendzon op mijn huid voelend, durf ik me al eens af te vragen hoe lang de boel op die manier zal blijven draaien.
De één gaat met vakantie om in alle rust te onthaasten, de ander wil liever zo avontuurlijk mogelijk versnellen. Er even tussenuit. Of helemaal tussenin. Het is maar met welke persoonlijke perceptie je ernaar kijkt. Momentjes maken. Herinneringen herbergen. En verankeren in je hoofd en hart voor later. Met behulp van beelden die je schiet om naar terug te voelen. Te herbeleven in zoveel mogelijk dimensies. Wat was op je netvlies laten landen zodat het even terug is. Als warm nest voor een goed gevoel.
Net als de voorbije jaren stond ik tijdens de vakantie af en toe stil bij wat toevallig mijn pad kruiste en mijn zintuigen voldoende prikkelde om het op de slimme telefoon vast te leggen.
Eén keer, echt één keer zou ik het heel hard willen roepen. Voor iemand die ooit een stilteteken in het leven fluisterde als alternatief voor het te pas en te onpas gebruikte uitroepingsteken zou dat uiteraard onnatuurlijk overkomen. Wat heb ik dat trouwens al vaak geschrapt bij het reviseren van teksten kort en lang. Toch maar zachtjes dan: er zal nog veel inzicht uit de wolken op ons mogen neerdwarrelen vooraleer het besef bloeit dat stil ook sterk kan zijn. Dat het minstens niet noodzakelijk zwak(ker) betekent dan luid. Dat introvert geen vies, asociaal woord is.
De aanleiding? Een artikel op Sporza.be, waar ik meestal trouwens met graagte vertoef.
Je stapt in de auto met het gevoel dat je barometer op minder positief staat. Het toeval zorgt ervoor dat net op dat moment de eerste tonen van Svefn-g-englar (Sigur Rós) uit de radio weerklinken. Laten binnenkomen. Stil. Luid. Minuten. Wolken kijken. Wegdromen. Tijd op pauze. Alsof het universum me even een engel stuurt. Nadien vermeldt de presentator dat de Ijslandse Dagny Ros, te gast in het programma, de kunstwerkjes van haar landgenoten als anti-depressiva in muziekvorm beschrijft. Patat!
Svefn-g-englar, het lijflied van Waar Je Werkelijk Ademt. Jezelf zijn in een context die je niet altijd kunt controleren. Jezelf blijven. Ongemaskerd. Eventueel in een andere context. Die je misschien wel voor jezelf creëert.
Droom even mee weg naar de oorsprong: https://waarjewerkelijkademt.be/waar-je-werkelijk-ademt/
Glijd verder. En blijf werkelijk ademen.
Tommy
Hoe zullen AI natives terugkijken op de periode waarin de bouwstenen gelegd worden voor de technologie die meer dan ooit over de lippen, toetsenborden of touchscreens gaat? Zal dat vergelijkbaar zijn met het ongeloof dat wij in de ogen van onze kinderen lezen wanneer we hen vertellen dat er in onze tijd geen internet was? Wanneer artificiële intelligentie niet in je businessplan staat, lijk je niet meer van deze planeet. Zelfs als het eigenlijk niet eens dat label verdient en vooral lekker bekt in de strategische pitch. Projecten worden uitgerold terwijl de technologie vorm krijgt. The proof of the pudding is in the eating.
Ik ben mijn goede vriend nog altijd dankbaar want pakweg 15 jaar geleden plantte hij het zaadje voor wat later de naam van één van mijn nevenactiviteiten zou worden. Tijdens onze salesopleidingen deden we wel eens een rondje rollenspellen, waarbij één collega in de huid van potentiële klant kroop terwijl de andere zijn of haar beste verkoperspetje opzette. Ik speelde een beginnende copywriter, op zoek naar nieuwe klanten. De T en de B scholen netjes in die verzonnen benaming en de Bro(u)w van mijn familienaam klonk aardig op maat. Mijn pen was toen vooral actief voor campagnes binnen onze eigen organisatie. Een sprong naar iets anders zat niet meteen in mijn hoofd aangezien ik genesteld zat in leuke dingen die ik graag met fijne mensen deed.
Hoera! België is gestegen in het World Happiness Report in opdracht van de Verenigde Naties en nestelt zich op positie 16 van de 143 landen die onder de geluksloep genomen werden. In dat rapport is het ondertussen een traditie dat Finland met de bloemen aan de haal gaat en dat de landen uit Het Hoge Noorden netjes bovenaan staan. Het onderzoek gaat verder dan de graad van geluk die de inwoners zichzelf aanmeten. Ook het financiële plaatje, levensverwachting, sociaal vangnet, vrijheid en zelfs corruptie worden meegenomen.
Mijn brein deed het weer: een aantal (toevallige) punten zonder artificiële intelligentie aan elkaar linken voor een stevige portie gepeins rond het bijzondere in het alledaagse. Deze keer waren de prikjes gespreid over een dag of drie.
Tijdens het overlopen van de voorlopige selectie voor de gedichtenbundel valt het me op dat heel wat sprokkels gedachtekronkels bevatten rond authenticiteit en twijfelen of voorzichtig je (kwetsbare) zelf durven zijn. Om zo een verschil te maken voor anderen en jezelf te realiseren. Van de schrijfsels als net geen twintiger tot de letterreeksen die er recenter uitrolden. Want hoewel de grote lijnen van de collectie vastliggen, komen er nog altijd stukjes bij, waarbij ik het moment zelf laat bepalen wat van grijze massa via toetsenbord naar het scherm stroomt.
Waar je werkelijk ademt 