Fair play

Kill your darlings. Nee, het is geen aanzet om wie je liefhebt pijn te doen. In de wereld van copywriting is het een principe dat gehanteerd wordt om je tot de essentie van een commerciële boodschap te beperken. Ik maak wel eens de vergelijking tussen beschrijvend proza en een – soms zelfs minimalistisch – gedicht, twee literaire recepten waarin ik mijn ervaringen en gedachten heel graag klaarstoom. In langere stukjes zoals op mijn blog is het heerlijk zwemmen in verschillende metaforen, terwijl je er bij de kortere marketingvarianten met meestal één boodschap in kunt verdrinken. Het is een kwestie van evenwicht. Waar hebben we dat nog gehoord 🙂

“In der Beschränkung zeigt sich der Meister.” (Goethe)

Met die gedachte in het achterhoofd en om binnen het aantal voorziene pagina’s te blijven, heb ik bij het afronden van Wake-up Call een paar passages, beelden of collages uit de eerste manuscripten gehaald. Die stukjes heb ik echter niet weggegooid omdat ik ze vroeg of laat wel terug zou oppikken, wanneer de flow me erop wijst. Eentje daarvan hoort bij de dialoog of ontmoeting met herinneringen rond hoogsensitiviteit uit de oude doos – om het woord confrontatie niet te gebruiken of je het onvertaalbare Auseinandersetzung te besparen, wat in het Duits toch voor een heerlijke extra lading zorgt. Bijna dertig jaar later blijkt dat een ferme knipoog naar de jongere versie van mijn vergrijzende zelf.

Tijdens het zesde middelbaar (1989) op het Molse Sint-Jan Berchmanscollege gaf de leraar Engels ook filosofie. We prijsden ons als leerlingen Moderne Talen gelukkig dat beide thema’s doorheen de lessen verweven waren. Voor de toen al flink contemplerende slak in mij was dat fantastisch om mijn tanden in te zetten. Geef toe: Engels leren via het dossier Global Warming in Time Magazine, geladen films als Platoon of Good Morning Vietnam, diepzinnige teksten van memorabele songwriters als Dylan, Joplin of Newman, prachtige poëzie van woordengoochelaars als Joyce of Shakespeare en de absurde humor in bijvoorbeeld Fawlty Towers, terwijl één van de volgende uren in de klas of occasioneel al eens buiten de grote denkers en filosofische stromingen de revue passeren. Ik voel zowaar een vleugje Dead Poets Society als ik eraan terugdenk, met een respectvolle knipoog naar de betreurde Robin Williams, die voor mij symboliseert hoe een nar met pretoogjes en lachrimpels zijn innerlijke pijn, angst voor wat komt en een ferme scheut weltschmerz verbijt.

Die leraar gaf ons de opdracht een Engels opstel te schrijven over fair play. Ik heb het schrijfsel gezocht en op zolder gevonden omdat er ergens in mijn bovenkamer opgeslagen was dat ik het toen over de boeg van eerlijkheid tegenover jezelf en anderen gegooid heb. Hoe je dus vanuit een schrijfopdracht in een andere taal bij een moraalfilosoof als Levinas belandt. Een greep uit wat zich in het hoofd van een hooggevoelige 17-jarige afspeelde, met excuses voor het handschrift en het Engels:

Wanneer ik het opnieuw lees, voel ik naast een pleidooi voor eigentrouw en wat we nu authenticiteit noemen een pallet aan eigenschappen en waarden die hoogsensitieve personen uniek en meteen ook kwetsbaar maken. Ik ruik verantwoordelijkheidszin, er zijn voor anderen, eerlijkheid, respect en een aanklacht tegen lijken in plaats van zijn. Ik proef de thema’s die als een rode draad verweven zijn doorheen de dingen die ik al geschreven heb. Ik hoor iemand zachtjes vertrouwen fluisteren.

“Faith is not a question of the existence or non-existence of God. It is believing that love without reward is valuable.” (Levinas)

Vertrouwen, onder andere in onvoorwaardelijke liefde, in geven zonder de verwachting iets terug te krijgen. Zie jij dat om je heen? Neem op tijd diep adem en revive your darlings. Blaas wie en wat je liefhebt voldoende leven, bewustzijn en kracht in. Vanuit de overtuiging dat het bewonderenswaardig is om er voor anderen te zijn maar dat je dat enkel kunt als je ook voor jezelf zorgt, betekent dat ook de nodige eigenliefde aan de dag leggen. Met een gezonde portie daarvan creëer je niet automatisch een verwachting bij iemand anders en doe je niemand tekort. Je hoeft er trouwens heus niet eensklaps de narcist voor gaan uit te hangen. Integendeel. Evenwicht, waarbij dat tussen haakjes ook betekent soms een onevenwicht te aanvaarden.

Nog even terug naar Goethes advies om jezelf in de essentie te tonen… Makkelijk: liefde, of graag zien, wat in ons Vlaams nog mooier klinkt.

Foto bovenaan…
Een verzameling keien in een wijngaard van Château Maucoil, waar we met onze huurcamper een nacht kampeerden en zelfs een aantal lokale slakken adopteerden. De beroemde Châteauneuf-du-Pape wordt er samengesteld uit een mélange van tot wel 13 druivenrassen, die elkaar netjes in evenwicht houden. Op dezelfde manier is onze ideale samenleving de synergie van een pallet aan karakters, die elkaars eigenheid in een geest van fair play respecteren en dus ruimte laten voor individueel zijn. Want ook een zogenaamde monocépage, een wijn van één druivensoort, heb ik daar in een heerlijke – vaak als kleiner broertje bestempelde – Côtes du Rhône geproefd. Kijk dus gerust eens verder dan het etiket dat je op het eerste zicht op iemand (geplakt) ziet. Ook de harde keien lijken elkaar trouwens wat verzacht te hebben…

8 gedachten over “Fair play

  1. IQ en EQ, verschillende zaken doch beiden gevormd int hoofd…
    Vergelijken heeft m.i. weinig zin ’t is enkel een troef als ze mekaar aanvullen.
    [hersenkronkeltje, ‘k zou beter wat gaan fietsen 😉 ]

  2. Tot bloedens toe: alweer zo’n mooi en WAAR stukje. Ook al kon ik je stukjes opstel niet goed lezen.
    Een bedenking of vraag, die ik eerder ook al bij een collega bloggende HSP heb neergepoot en waarop zij niet onmiddellijk een helder antwoord wist maar ze ging er eens een stukje over schrijven: inhoeverre gaat hoogsensitiviteit gepaard met hoogbegaafdheid? Diezelfde fundamentele karaktereigenschappen komen namelijk ook terug in “Meer dan intelligent” van Kiebooms, dat ik na lectuur tot Het Standaardwerk promoveerde in mijn kop, willen of niet. Voornoemde blogster, overigens, zei dat er een rechtstreeks verband is tussen HB en HS; het tweede vloeit voort uit het eerste (wat Kiebooms beaamt) doch is dit ook omgekeerd zo?
    En een veronschuldiging: ik ben halverwege in je geweldige boek blijven hangen, bij de karakter-classificaties, omdat ik daar momenteel niet aan toe ben (of expres aan het vermijden ben om aan zelfreflectie te doen, dat kan ook). Wel nog steeds zeer benieuwd naar de rest, ik denk dat ik binnenkort gewoon dat hoofdstukje oversla en daarna de draad weer opneem.

    1. HS en HB, interessant om eens over van gedachten te wisselen. Ben geen wetenschappelijk specialist. Een link kan er volgens mij wel zijn omwille van het leggen van verbindingen die een niet HS niet opmerkt. Maar dat betekent volgens mij niet dat een HS per definitie HB is of dat een HB altijd HS is. Omwille van de hoge dosis aan empathie is er ook nog iets als emotioneel HB. Intelligent heeft volgens mij niet enkel met IQ maar ook met EQ te maken. Benieuwd naar wat Frouke hierover denkt.

      1. Hi Tommy, revive your darlings, wat ’n goed idee! 🙂

        Wat betreft hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit. Volgens het Delphi-model maakt hoogsensitiviteit deel uit van de verschillende aspecten van hoogbegaafdheid. Volgens andere modellen of visies zijn veel maar niet alle hoogbegaafden hoogsensitief. Kort door de bocht wordt weleens gezegd dat alle hoogbegaafden hoogsensitief zijn, maar omgekeerd dus niet. Maw niet alle hoogsensitieve mensen zijn ook hoogbegaafd. Lees je daar graag meer over, dan is het boek Hoogbegaafde volwassenen van Rianne van de Ven en Noks Nauta wel een aanrader. Ook het boek Eerste hulp bij hoogsensitiviteit van Elke Van Hoof kan je duidelijkheid schenken over beide fenomenen. Toen ik zelf mijn boek ‘Vechten tegen verveling’ schreef en op zoek ging naar een definitie voor bore-out moest ik vaststellen dat er niet één internationaal erkende definitie beschikbaar is voor hoogsensitiviteit noch hoogbegaafdheid en dat dus een definitie gebaseerd op of afgeleid van die begrippen onmogelijk was. Blijkbaar is het niet zo zwart-wit in hokjes te gieten. Er zijn ook overlappende kenmerken. Een beetje inhoudelijke achtergrond, in combinatie met een aardige dosis zelfkennis en een flinke portie gezond verstand lijken de perfecte cocktail om in het dagelijks leven je weg met deze stukjes van jezelf te vinden.

  3. Een mooie terugblik. Verrassend om je oude schrijfsels te lezen en jezelf daarin te (her)ontdekken. Ik heb nog een opstel liggen (een verhandeling) van toen ik 17 was. Ze gaat over de vrouwenemancipatie. Als ik die teruglees, denk ik dat ik rijper was dan ik mij nu kan herinneren. Helaas – of niet – ben ik niet zo fanatiek geëmancipeerd tekeer gegaan als dat ik daar toen schreef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.