Regengeur

“Ik was bijna vergeten hoe de regen ruikt.” Is me dat een voltreffer wanneer ik het lied de eerste keer hoor. Als bij toeval klinkt het de voorbije dagen regelmatig op de radio. Ik word er stil van en kijk naar buiten, waar ik in gedachten met mijn hoofd in de wolken vertoef en de regenboog proef waarover gezongen wordt. Zoektocht. De titel ‘Niets is wat het lijkt’ doet er een aardig schepje van herkenbaarheid bovenop, net als andere passages in de tekst waar de sensitiviteit van afdruipt. Lees volledige tekst Regengeur

Croque Amour

“Dat is pas voor binnen een paar jaar”, antwoord ik mijn vader wanneer hij me een week of twee geleden zegt dat ik bijna 50 word en in de ogen van onze tieners vast en zeker oud lijk. Hij heeft een punt. Zo beschouwde ik als kind iemand van 30 of 40 eigenlijk al oud en moet een vijftiger dan effectief al wel een flink eind op de levensladder omhoog gekropen zijn. Daalt het aantal treden die nog af te leggen zijn steeds sneller terwijl daaronder een gapende ruimte van voorbijgegane dingen en mensen je besef van vergankelijkheid wekt. Francis Bacon spekt die perceptie met de uitspraak dat hij nooit een oude man zal zijn omdat ouderdom voor hem altijd 15 jaar ouder is dan hijzelf. Lees volledige tekst Croque Amour

Nestwarmte

Op de dag dat de doden herdacht worden – ik vind trouwens dat je geen moment op emoties kunt of zelfs mag plakken – is er bijzonder veel leven op de Antwerpse Boekenbeurs. Ik trotseer een ferme onverwachte file richting Antwerpen om nog een plekje op de bijna volle parking Vogelzang te vinden en me tussen de massa’s boekenwurmen en BV-jagers richting één van de uithoeken te begeven waar HSP Vlaanderen de aftrap van een sensibiliseringscampagne geeft. Nadien kuier ik wat rond, eet een hapje en nestel me dan op de stand van mijn uitgeverij voor een korte signeersessie. Lees volledige tekst Nestwarmte

Patisserie

Het is bizar. Binnen de week lees ik één artikel dat ik toejuich en een ander waarbij ik mijn wenkbrauwen frons. Het eerste gaat over CVS, burn-out en andere onbegrepen ziektes, vanuit de vraag waarom ons lijf zich plots tegen ons keert en dat je jezelf pas kunt genezen wanneer je ernaar luistert. Daar ben ik het volmondig mee eens, waarna ik het op sociale media deel met de woorden “Hoor het gefluister in je lichaam vooraleer het enkel nog schreeuwt en je helemaal de adem afsnijdt”. Het tweede gaat over een voorstel van minister van Volksgezondheid Maggie De Block om de duur van arbeidsongeschiktheid voor acht ziektebeelden in een richtlijn te gieten. Eén daarvan is burn-out. Het roept bij heel wat mensen vraagtekens op, waarbij onder andere de angst voor stigmatisering en mogelijke daling of zelfs stopzetting van een uitkering (besparingsmaatregel) aangehaald worden. Lees volledige tekst Patisserie

Roode Veter

Hij heeft wapens en schild afgelegd. Staat zonder helm, harnas, maliënkolder en handschoenen voor mij. Armen naast het lichaam, handpalmen ontwapenend naar mij geopend. Zo kwetsbaar heb ik een ridder nog nooit gezien. Onze blikken ontmoeten elkaar. Het is even stil. Ik aarzelend, niet goed beseffend wat ik zie. Hij wat glimlachend omdat hij aanvoelt dat dit moment iets met me doet en om het ijs wat te breken – de glimlach als universele communicatie om zonder woorden van mogelijk vijandig naar vreedzaam te verschuiven. Ik word afgeleid door een knalrode veter die hij wat tussen zijn vingers beweegt. Hij komt dichter, legt er voor mijn ogen een knoop in en doorbreekt de stilte: “Stel je eens voor…” En dan opnieuw stilte, tot we zo goed als tegen elkaar staan. Lees volledige tekst Roode Veter

Blauwe plek

Ik heb de gewoonte om ’s maandags in de vooravond regelmatig de benen los te gooien, via een interval, tempoloop of zelfs rustig joggend – het hoeft niet altijd een race tegen de klok of hartslaglimiet te zijn. Op zo’n moment passeer ik wel eens langs een groepje fietssters die bij ons in de buurt verzamelen blazen voor hun avondlijke rit. Het zijn de Blue Ladies, voor wie de maand mei wrang blijft. Want over twee weken is het een jaar geleden dat ze drie vriendinnen verloren na een verschrikkelijk verkeersongeval in buurgemeente Kasterlee. Een aantal andere kwamen er zwaar lichamelijk gehavend van af, terwijl er ook dames zijn met mentale littekens die misschien minder zichtbaar maar daarom niet draaglijker zijn. Lees volledige tekst Blauwe plek

De vlag van de soldaten

Voor alle duidelijkheid: ook mijn hart bloedt bij het zien van verschrikkelijke beelden met kinderen en volwassenen die tijdens of na aanvallen met chemische wapens om het leven gekomen zijn en wij hebben vermoedelijk slechts weet van een sluiertipje. Dus misschien ben ik helemaal mis als ik me de vraag stel waarom men de ene keer wel ingrijpt en er op andere momenten geen enkele aandacht aan besteedt en wat de achterliggende drijfveren zijn. Wat met (vergeten en arme) regio’s die economisch en politiek minder relevant zijn? Voelen mensen daar minder leed?

Ik voer hoog in het vaandel dat ik uitga van het goede in elke mens. Maar geef toe dat het soms knaagt. Want het ruikt wel eens naar opportunisme en willekeur, die in sommige gevallen al even erg zijn als de laffe en onmenselijke chemische aanvallen zelf. De ene keer is het een stevig rondje doen alsof je neus bloedt. De andere keer touwtje trek, schuimbekkend spierballengerol en haantjesgedrag, niet om te bepalen wie het vrouwtje krijgt – alhoewel – maar om geopolitiek vast te leggen wie de baas van de wereld is of blijft. Lees volledige tekst De vlag van de soldaten