Evenwicht

Het gevoel dat ik gisterenavond had, kan ik niet anders dan – misschien contradictorisch – via een formule omschrijven: 4/5e T + 1/5e T > 5/5e E. Waarom? Omdat het ongelooflijk is hoe bepaalde puzzelstukjes soms in elkaar vallen als je meebeweegt op wat zich onderweg aandient.

Door een samenloop van omstandigheden krijg ik de kans om mijn visie op de evolutie van het aantal burn-outs te delen in Top HR, een publicatie van onze businessunit die met Trends Magazine verspreid wordt. Vanuit de vaststelling dat de zwarte pieten heen en weer vliegen tussen werknemers, werkgevers en politici – ook onder elkaar – en er nog altijd te weinig beweegt, roep ik daarin op tot een krachtenbundeling om er voor te zorgen dat het tij effectief keert.

Het volledige artikel lees je hier (klik op beeld):

Van het één komt wel eens het ander. Mijn collega’s en manager overtuigen me om die redenering aan de hand van wat ik uit mijn verhaal geleerd heb toe te lichten tijdens de lancering van die special. Het is niet de eerste keer dat ik dat doe, maar de setting is nu toch wel bijzonder, omdat er die professionele strik omheen zit en ik daar zowel met mijn pet van werknemer als die van inspirator voor onze gasten en mijn collega’s sta.

Ik breek opnieuw een lans voor authenticiteit en trouw zijn aan waar je voor staat, om van acteur naar regisseur te switchen, curatief en preventief bij burn-out. Een pleidooi voor werkgevers die handelen naar de missie, visie en waarden die ze poneren, voor een werkcontext waar kwetsbaarheid een plaats heeft, voor een emotioneel intelligent personeelsbeleid als verbindend en ontwapenend wapen in de war on talent, voor een politiek kader waarin dat mogelijk is. Ik geef mee dat het onze verantwoordelijkheid is om nu werkelijk te ademen en er zo voor te zorgen dat onze kinderen dat morgen ook kunnen in de wereld die wij vandaag van hen lenen.

Samen met de andere sprekers wordt het een moment om in te kaderen, van theorie naar praktijk en afgesloten met een collectieve bodyscan – de zachte stem van Veerle Dobbelaere leent zich daar perfect toe – waarbij de stilte zich meester maakt van de prachtige locatie. Met mijn handen op beide knieën, de ogen gesloten en rustig ademend bespeur ik hoe een gevoel van gelukzalige innerlijke rust zich in mij nestelt. Op het einde van de oefening heb ik eigenlijk geen zin om mijn ogen open te doen. Wat als ik droom? Ik open ze na een paar seconden en kijk met omhoog krullende mondhoeken om me heen. Zie mensen die hetzelfde doen. Warme babbels achteraf.

Wakker realiseer ik me dat deze combinatie van een 4/5e job en 1/5e andere activiteiten hier mooi samenvallen en ik daardoor nu meer dan 5/5e energie heb. Nu. Want dat is wat telt. Ergens anders kun je toch niet zijn.

5 gedachten over “Evenwicht

  1. Een emotioneel intelligent personeelsbeleid… dat ontbreekt ook op mijn school. Sommige directeuren doen echt wel hun best, maar er willen er een paar niet mee. Die vinden alles wat met emotie te maken heeft ‘flauw.’ Vermoedelijk tot ze er zelf onderdoor gaan…

    Liked by 1 persoon

    1. Een volgend stuk zal in de sfeer van scholen zijn. Het is klaar maar ik wacht nog op een montage. Kan nog niet meer verklappen, wel dat ik erin pleit voor een vak zelfbewustzijn. Wordt vervolgd.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.