10

10 jaar is het geleden dat ik zowel bijzonder blij als met een flink spatje spanning aankondigde dat mijn eerste boek klaar was. Bij het doorbladeren van de meer dan 250 blogberichten en artikels, herinneringen aan talloze lezingen, workshops of wandelingen, het grasduinen in wat zoekmotoren over mijn projecten terugvinden en een blik op de cocon in de tuin, realiseer ik me dat er ondertussen heel veel gebeurd is. En tegelijkertijd is er ook heel wat hetzelfde gebleven.

Zo keken we in 2016 angstvallig naar de kaap van 400.000 langdurig zieken. Vandaag zitten we bijna aan 600.000, duiken gelijkaardige berichten als toen op en delen steeds jongere generaties in de klappen. Als ik Wake-up Call nu lees, lijkt me dat helaas nog steeds te veel op de harde realiteit. Was alles wat ik deed dan zinloos? Nee, dat geloof ik niet want het heeft anderen geïnspireerd om uit de statistieken te blijven of om er weer uit te raken. En dat was van meet af aan de doelstelling, de reden om me kwetsbaar op te stellen en de drijfveer om nog altijd nieuwe initiatieven te nemen.

10×10

Naar aanleiding van de tiende verjaardag van Wake-up Call doe ik een 10×10. De eerste 10 mensen die me een persoonlijk bericht sturen (werkelijkademen@gmail.com) krijgen het boek voor 10 euro. Om zelf te lezen of iemand anders cadeau te doen. Je mag het bij mij ophalen en we drinken een koffie, thee of iets anders in de cocon. Heb je liever dat ik het opstuur, dan moet ik wel de verzendkosten aanrekenen. Zo zal mijn laatste doosje boeken hopelijk nog een verschil maken.

En voor de rest? Er zitten nog een aantal projecten in de wachtkamer, zowel rond publicaties en andere experimenten als specifieke initiatieven voor kinderen. Voor sommige wordt mijn geduld al wat meer op de proef gesteld dan voor andere. Ik probeer de tijd en de context de ruimte te geven om de puzzel in elkaar te laten vallen. Dat bracht al verrassende wendingen en zorgde ervoor dat ik mezelf pas achteraf realiseerde waarom het moment eerder niet rijp was en nog niet alle puntjes met elkaar verbonden waren.

Slakkengeheugen

Meestal publiceer ik een stukje nooit onmiddellijk. Een paar dagen nadat ik bovenstaande paragrafen schreef, keken we naar de animatiefilm Memoir of a Snail, die zowat alle mogelijke emoties aanraakt en het ene na het andere raakvlak met slakken op je loslaat. Beeldspraak gleed zichzelf zelden mooier naar binnen. Het leitmotiv laat zich helemaal op het einde in twee zinnetjes samenballen. Eerst via de quote van Søren Kierkegaard dat het leven enkel achterwaarts begrepen kan worden maar dat het voorwaarts geleefd moet worden. Dan met de woorden dat slakken nooit terugkeren over het spoor dat ze achterlaten. Eén minuut mindfulness. Liefste tijd, doe je ding, ondertussen doe ik mezelf.