Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
#gedichtendag
Spiegelijs
ijzigheid
dikker dan ooit
menselijkheid
zakt vlot doorheen
afdrijven
naar einde
happen
naar adem
tasten
naar weg terug
verdrinken
onder spiegelijs
wachten
op wonder
vredesvloot
van ijsbrekers
dromendrones
van warmtestralen
maïzenamijnen
van verbinding
beschouw spiegel
van bovenaf
kijk in spiegel
van binnenuit
vermijd laatste blik
van onderuit
Nee, er zit geen tikfout in de titel. Zo net voor 2025 zichzelf te rusten legt en 2026 ontwaakt, laat ik nog graag een kleine knipoog naar gisteren, vandaag en morgen op jullie los. Een tikje op mijn schouder was het eigenlijk, niet voor het eerst door toeval bezwangerd. Een virale infectie zorgt ervoor dat ik mijn lichaam (en hoofd) wat meer rust gun dan gepland. Geen extra fiets- en looptochten tijdens de kerstvakantie, wel zetelsurfen met gemberthee en films consumeren die ik normaal gezien aan me voorbij zou laten gaan. Ik ben geen fan van kerstfilms en toch trok deze titel mijn aandacht: ‘Charles Dickens: The Man Who Invented Christmas’. Omwille van de verwijzing naar de Britse schrijver.
Toch eens kijken. Toegegeven, in het begin met halve aandacht. Tot deze man plots met een luide schreeuw in beeld verschijnt. Daar schuilt ongetwijfeld iets achter dat me zal triggeren…
Nu de Warmste Week vlamt voor mensen die onzichtbaar ziek zijn, laat ik graag een eerder blogstukje op jullie los dat daar destijds op inzoomde. Want meer aandacht en begrip voor mentale kwetsbaarheid, de onzichtbaarheid ervan en de moeilijkheid om ermee naar buiten te komen staan met stip genoteerd bij de redenen waarom ik mijn verhaal ben gaan delen. Naast de droom om een verschil te maken, hoe klein ook.
Die stap vormde de kiem voor zowat alle initiatieven die ik sindsdien nam, tot en met de cocon en een beleefwandeling rond vertragen voor kinderen. De resultaten van een recent onderzoek van de Onafhankelijke Ziekenfondsen doen me beseffen dat er nog heel veel werk aan de winkel is. Want maar liefst 39% van de 18- tot 34-jarigen die in 2024 arbeidsongeschikt werden, bleef thuis door psychosociale problemen als stress, depressie, burn-out of een angststoornis. Men spreekt zelfs van een generatie-effect. Ik blijf oprecht geloven dat we die knauw op latere leeftijd al vroeger kunnen aanpakken en ga zachtjes blijven duwen via concepten, die nu nog in de fase van een mindmap zitten. Wordt hopelijk vervolgd.
In een vorig stukje lazen jullie hoe ik met muziek aan de slag ben, in de hoop om echte muzikanten te inspireren. Wel, de droom lijkt steeds meer aan de realiteit te snuffelen. Veel meer kan ik er nog niet over zeggen. Het geeft me in deze wintermaanden met toch wel wat besognes extra energie om zo werkelijk ademend mogelijk in de vaak oncontroleerbare context te staan. Want, zo vertelde mij ooit iemand, de enige zekerheid die je hebt, ben je zelf.
Dat brengt me bij authenticiteit, één van de kernwaarden in mijn moodboard. Een thema dat doorheen tal van blogs, opiniestukken en ook gedichten verweven is. Daarom dook ik opnieuw in een aantal gedachtesprokkels en schreef ze aan elkaar tot het nummer ‘Wie ik ben, is wat je ziet’. Je kunt het beluisteren op de pagina waar de eerdere nummers staan:
En met graagte deel ik hieronder ook eens een stukje van de lyrics:
De mooiste complimenten die ik de voorbije tien jaar voor mijn schrijverij kreeg: jij legt kalkeerpapier op andermans emoties, jij maakt muziek met jouw woorden. Niet wegduwen, wel dankjewel zeggen wanneer iemand dergelijke warme perceptie met je deelt. En toch fluistert mijn eigen stem me regelmatig in hoe fijn het zou zijn wanneer de vingers waarmee gedachten uit mijn ziel stromen dat ook via muziek konden. Letters tikken en noten tokkelen tot ze akkoord zijn om samen nog meer zin te krijgen.
Ondertussen produceren heel wat mensen teksten die volledig of gedeeltelijk hun (inspiratie)bron in artificiële intelligentie vinden. De kracht van het algoritme wordt sterker, terwijl kritisch denken afzwakt. Ik noem mezelf een kritische ‘believer’ . Ondersteuning ja, vervangen (nog) niet. Qua letterreeksen ga ik de woordenstrijd nog steeds met graagte aan. Vooraleer mijn instrumentale vingers ietwat in de buurt van echte muziek komen, zal de notelaar in mijn ouderlijke tuin nog vaak zijn bladeren verliezen en nieuwe vruchten schenken. Om nog maar te zwijgen over mijn stem, die volgens anderen rust uitstraalt – dankjewel daarvoor – en qua zang in mijn ogen (of oren) enkel in de ezelweide iets weg heeft van balken.
Mijn nieuwsgierigheid werd enkel groter: hoe zouden mijn woorden klinken? In alle bescheidenheid, vanuit het besef dat het nooit zal kunnen tippen aan wat echte akkoorden- en stemgoochelaars uit hun mouwen schudden en loslatend wat qua uitspraak of andere details eigenlijk net niet goed genoeg is, ben ik met AI aan de slag gegaan. Ik koos 5 (combinaties) van gedichten uit de bundel in wording en weefde die in elkaar tot strofes en refreinen of vormlozere constructies.
Beluister op blogDeze reacties zijn zo hartverwarmend dat ik ze met jullie wil delen. De laatste halte van de ‘Onthaasttocht’ is bij de Stiltecocon. Deelnemers kunnen daar een reactie achterlaten rond hoe ze de wandeling ervaren hebben.
Een kleine slideshow:
Via tussenstops in de historische steden Metz en Nancy, waar vele vakantiegangers langs snellen tijdens hun race naar het zuiden, duik je op amper 400 kilometer van huis de Vogezen en de Elzas in. Met een mooie mix aan pittoreske plekjes en niet te versmaden natuur biedt die regio ondanks het wispelturige weer ruim voldoende voedsel om een weekje werkelijke ademruimte te waarderen. Naar goede gewoonte geen klassieke kiekjes. Wel een verzameling van beelden die als de moeite waard aanvoelden om via pixels in herinneringen om te zetten.
Het heeft wat van een contradictie, de beschrijving ‘uit de hand gelopen hobby’. Want uit de hand lopen heeft eerder een negatieve connotatie, terwijl die hobby meestal meer tevredenheid schenkt dan energie kost. Waarin inspanning en ontspanning synoniemen zijn. Bij mijn vader was dat zo voor zijn cavia’s. Het voorbije weekend namen we afscheid van het grootste ‘kot’ – hok voor niet-Vlamingen – in mijn ouderlijke tuin.
Joepie! Dit is misschien wel één van de allermooiste manieren om het verhaal en de filosofie die ik al lang via verschillende manieren op jullie loslaat ook echt tastbaar te maken. Jullie weten dat ik een aantal jaren geleden met een prototype en moodboard rond de cocon bij het Prinsenpark aanklopte. Die droom werd realiteit, mede dankzij de bereidheid van de Provinciale Groendomeinen Regio Kempen, de goodwill van Indupol voor de productie, de vele uren werk die mijn makker Marc en ik er samen ingestoken hebben en de finishing touch van vrouwlief. Ik mocht een aantal inspiratiewandelingen begeleiden, van volwassenen die zich spontaan inschreven tot een dankbaar groepje mindervaliden van een lokale school. Kreeg hele mooie reacties in woord en beeld van mensen die deelden wat een moment in en rond de Ghongha met hen deed.
In veel van mijn blogkronkels en opiniestukjes links en rechts breek ik een lans voor meer aandacht rond mentale kwetsbaarheid bij jongeren. De voorbije weken regende het ondanks de aanhoudende droogte berichten rond hoe moeilijk onze wissels op de toekomst het hebben, de druk van sociale media, perfectionistische en andere draaikolken in de stroom van hun jonge leven. Een tijd geleden kwam ik in contact met de redactie van Bloom, platform voor een bewuster en voller leven. We wisselden van gedachten en dat leidde tot een mooi artikel in hun meest recente magazine. Een knap opgemaakte samenvatting van mijn filosofie, met een knipoog naar de cocon en werkelijke ademruimte, ook voor jongeren.
Klik hier of op het beeld om het volledige artikel te lezen.
Op mijn blog heb ik een pagina gemaakt met een overzicht van alle artikels die eerder verschenen. Om dankbaar op terug te kijken.
Er staat trouwens nog iets nieuws in de startblokken, op maat voor jongeren en ook een beetje voor ouders. Begin juni laat ik het op jullie los.
Waar je werkelijk ademt 