Voortschrijdend verlangen

De externe dienst voor preventie en bescherming op het werk IDEWE signaleert dat acht op tien werknemers aangeven last te hebben van vakantieblues wanneer ze terug aan de slag gaan. Dergelijke berichten duiken zo tegen het einde van de zomer wel vaker op. Zou een belasting van (ruim) 100 naar 0 en dan weer meer dan 100 procent om de achterstand goed te maken daar voor iets tussenzitten? Ik ken mensen die de eerste dagen van hun vakantie en soms zelfs in het weekend door de decompressie met migraine opgezadeld zitten omdat er te veel gecompenseerd moet worden, hopend dat die snel overgaat om alsnog van de zuurverdiende break te genieten.

Van mijn vader leerde ik dat aardappels groeischeuren kunnen krijgen door te felle en plotse schommelingen in de omgeving of onregelmatige vochtvoorziening. In Haspengouw houdt men het hart vast als plotse temperatuurverschillen de prille bloesems bedreigen. Zo zijn er in de natuur nog tal van mooie voorbeelden dat evenwicht belangrijk is. Hetzelfde geldt voor de hardste materialen. Dat een sterretje in je voorruit – misschien wel onderweg naar je vakantieoord – bij te felle schommelingen kan scheuren, is al langer geweten. Dus waarom zou de mens ongevoelig zijn voor dergelijke onevenwichtigheid?

“Met uitstel tot de volgende dag krijgt men zijn schuur niet vol.” (Hesiodos)

Mensen trappen wel eens in de valkuil van het voortschrijdend verlangen. We hunkeren krampachtig naar die periode waarin we maximaal genieten, onze (bijna) lege batterijen zullen opladen en de achterstand in aandacht voor onze dierbaren en vrienden ophalen. Dat wordt op zich al een flink gevulde vakantieagenda, die misschien zelfs voor stress zorgt. Te veel op te korte tijd. Om nadien al snel in overdrive weer met beide benen in de professionele ratrace te stappen en in oude patronen te vervallen. Het goede voornemen om het dit jaar wat evenwichtiger aan te pakken verdwijnt vaak als sneeuw voor de zon wanneer je de laptop of pc de eerste keer uit zijn slaaptoestand haalt, je overvolle mailbox je eraan herinnert dat je die out of office message nog moet uitschakelen terwijl het meeting requests regent of je vol frisse moed opnieuw de files trotseert.

Je dreigt op die manier in een vicieuze cirkel terecht te komen waarbij je continu reikhalzend naar iets moois uitkijkt en vergeet dat je ook van het moment zelf kunt genieten. Het doet me aan dat konijn en die voorgehouden wortel denken. Als het beestje dat pakketje caroteen na veel inspanningen te pakken krijgt of wanneer het touwtje breekt vooraleer langoor zelf kraakt, ontbreekt hem misschien de kracht om er zijn tanden nog in te zetten. Henry Miller noemt het leven voor de meeste van ons één lang uitstel. Wanneer je te fel en te lang naar iets verlangt, kan dat trouwens wel eens tegenvallen, waardoor de kater zelfs gekwadrateerd wordt. Dat voortschrijdend verlangen vindt zijn summum in de manier waarop de meesten onder ons met hun pensioen omgaan, waarover ik eerder al in de gedachtekronkel Zoetverdiend schreef.

Vrijdag is het 1 september. Dan – of maandag als ze nog een dag respijt krijgen of de school rekening houdt met het Offerfeest – trekken de kinderen weer naar school. Een aantal weken later is het de beurt aan de studenten. Voor het gros van de werkende bevolking is de vakantie voorbij. Van hetzelfde laken een pak? Overweeg je om de weegschaal van je persoonlijke evenwicht wat bij te stellen? Ben je er zelfs al mee bezig? Ik geef je zo in de uitlopers van de astronomische zomer graag nog wat food for thought: als je dromen uitstelt, waaien ze dan vanzelf over? Wacht niet tot in de winter van je leven om het mooie weer te maken. Het zal voor minder ongewenste schommelingen zorgen.

5 gedachten over “Voortschrijdend verlangen

  1. Dag Tommy. Dank voor je post!
    Naar mijn aanvoelen ‘klopt’ iets niet aan ons hele systeem.
    Na 2 burnouts (van de laatste ben ik nog even aan het herstellen) en 1 bore-out in de voorbije 7 jaar (ja, sommige lesjes zijn ‘taai’ om te leren ;-)) heb ik vooral het volgende geleerd: Als je vanuit je Essentie leeft of om het eenvoudig uit te drukken, als je doet waarvoor je hier op aarde gekomen bent, dan heb je niet zo’n extreme schommelingen meer (van 0% naar 100% en omgekeerd). En wat nog meer is: dan kijk je niet reikhalzend uit naar je pensioen omdat je je levenswerk gewoon wil doen tot je er het bijltje bij neerlegt! Alleen schuilt er een ‘addertje onder het gras’ en dat is: dat je met hetgeen je het liefste doet (althans in de beginperiode) je boterham niet echt kan verdienen … Daarom ben ik een voorvechter van het basisinkomen voor ieder mens. Veel van wat nu massaal naar ziekte-uitkeringen terugbetaling medicatie, en noem zo maar verder op (het aantal burn- en bore outs stijgt met een schrikwekkend, niet bij te houden tempo!) zou op een veel zinvollere, mens- en maatschappijvriendelijke manier kunnen besteed worden. Kort door de bocht?! Politica Nele Lijnen schreef er een boek over: ‘Win for life’. Met een basisinkomen én het werk te doen waar ons hart écht van gaat zingen, hoeven we zelfs niet meer met de lotto te spelen! 😉 Warme hartegroet en bedankt voor je inspiratie, iedere keer opnieuw!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s