Hoera

Hoe zou een eskimo uit een fictief land van heel ver geleden met volgende situatie omgaan? Het sneeuwt al maanden dons met hopen terwijl de temperatuur verder dan ooit onder nul duikt. De koelkast die hij gebruikt om te vermijden dat zijn eten bevriest, krijgt het moeilijk. Net als zijn dorpsgenoten is hij de wanhoop nabij. Dan verneemt hij via de internetradio dat de vlokken over een aantal weken een beetje dunner zouden worden, dat bovendien de kans reëel is dat thermometer een lichte verhoging zal aangeven, ook al blijft het nog een hele tijd vriessnijdend koud. Schreeuwt hij het dan uit van jolijt omdat zijn iglo minder snel ondergesneeuwd raakt en de dikte van het ijs dat hem van die lekkere vis scheidt minder snel toeneemt?

Het kan aan mij liggen maar ik durf vermoeden dat hij zich nog steeds ernstige zorgen maakt. Want hij heeft vissend vanop een ijsschots ooit gezien hoe een schip eerst snel en nadien wat trager leek te zinken, vooraleer het uiteindelijk toch onder het wateroppervlak verdween. Hij heeft onthouden hoe zijn tienerzoon hem tijdens een warm voorjaar vertelde dat de emmer naast hun iglo pas stopte met overlopen toen er geen enkele druppel meer in viel.

Ik lust wel eens een dame blanche met warme chocoladesaus en beschouw de portie in de kom die me voorgeschoteld wordt als halfvol in plaats van halfleeg, dus enig positivisme is mij echt niet vreemd. Toch gleden mijn gedachten bij het zien van de sneeuw op onze oprit en het lezen van een zegebericht op mijn smartphone naar bovenstaand beeld van een mooie medemens die zich ferm in de haren krabt en afvraagt wat hij nu met dat nieuws moet.

Het aantal langdurig zieken stijgt namelijk minder snel dan verwacht. Vorig jaar waren dat er 6.500 minder dan voorspeld en eind dit jaar, wat tussen haakjes pas over tien maanden is, worden de verwachtingen waarschijnlijk zelfs met 13.500 onderschreden. Hiep hiep hoera? Of toch niet? Een krak in wiskunde ben ik niet, maar ik kwam nog geen stelling van Pyth- of een andere agoras tegen die aantoont dat minder snel stijgen hetzelfde is als dalen. De acht miljard die het de samenleving ondertussen kost – meer dan de werkloosheid – zal in 2019 geen zeven miljard zijn.

De evolutie wordt geïnterpreteerd als een trendbreuk en daar kan ik me gedeeltelijk bij aansluiten. Gedeeltelijk, want in welke mate wordt die door de werkelijkheid dan wel de verwachtingen bepaald. Elke werkelijkheid is ergens een verwachting. En ook andersom. Het zijn projecties. Werd het probleem dan vroeger onderschat en nu – sorry voor mijn cynische ondertoon – bewust overschat om dan goed nieuws te kunnen brengen. Ach, met statistieken kun je alles bewijzen en in bedrijfs- of overheidsbudgetten rekenen we ons wel eens rijk, of net wat armer om dan beter uit te komen en via die ferme prestatie een goede beurt te maken bij het management of de kiezers.

Het doet me denken aan een ander fictief land, waar een trein eindelijk regelmatig slechts tien in plaats van vijftien minuten te laat is. Dat goede nieuws wordt terecht op enthousiasme onthaald. Dan volgt de beslissing om de uurroosters aan te passen en de aankomst van diezelfde trein tien minuten later in te plannen, waardoor hij de blije reizigers vaker op tijd en soms zelfs te vroeg op de bestemming aflevert. Ik hoop dat er in dat land voldoende bedrijven zijn die hun medewerkers een flexibel uurrooster gunnen, zodat het wisselende reisschema niet enkel in hun professionele maar ook persoonlijke plaatje past.

Alle gekheid op een visstickstokje. Ik ben uiteraard tevreden dat het kalf minder snel verzuipt dan een jaar geleden. Want dat betekent ergens ook dat er wat meer tijd is om het nog veilig aan de oever te brengen. En ik geloof oprecht in ieders goede bedoelingen. Maar je kunt verwachtingen niet blijven bijstellen. Ooit was er iemand die water in wijn veranderde. Wij veranderen wel eens wijn in water. Het is onze collectieve verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat het tij effectief keert. Het is aan de politiek om in overleg met alle betrokken partijen een kader te creëren. Het is aan de ondernemingen om, trouw aan hun visie en missie, voor een klimaat te zorgen waar werknemers het beste van zichzelf geven, ze niet mentaal en fysiek afhaken of in volle war on talent de warmte van een andere professionele iglo opzoeken. Het is aan de werknemers om, trouw aan hun visie en missie, via een bewust besef van wat ze kunnen en willen uit te maken waar en voor wie ze willen werken om zich goed in hun vel te voeten, ook als ze daarvoor bepaalde (valse en voorlopige) zekerheden overboord moeten gooien.

Zodra via die aanpak het aantal langdurig zieken effectief daalt, neem ik de trein naar de kust, huur ik een ijsbreker en vaar ik zo ver mogelijk noordwaarts, waar ik samen met die eskimo en zijn tienerzoon zo’n gat in de lucht spring dat het voor een visgat zorgt om u tegen te zeggen en we samen met een goed glas wijn onze voeten onder tafel schuiven. Want dat zou een echte trendbreuk zijn. Hoera!

Foto: een katteniglo die onze jongste met de versgeruimde sneeuw maakte, trouwens zonder te weten waarover ik geschreven had. Toeval zeker.

6 gedachten over “Hoera

  1. ‘k Heb binnenkort een meeting waar de kans zou zijn om het burn-outbeleid aan de kaak te stellen, maar ik durf niet. In ons bedrijf is de stijging ook minder sterk geweest dan ik verwacht had maar toch is elke nieuwe crash een schok en er een te veel!

    Like

    1. Elke crash is er inderdaad 1 te veel. Met open geest daarover van gedachten wisselen, moet toch kunnen? Want het gebeurt met de bedoeling om het voor iedereen beter te maken.

      Like

      1. Hoe ermee wordt omgegaan is pijnlijk… Hooguit wat schouderophalen, een “tja”, een “het ligt alleen maar aan zijn/haar thuissituatie”. Voel me ook steeds als profiteur bekeken worden omdat ik in een parttime systeem zit. Het klimaat voelt dus nogal vijandig, of onverschillig, en dat houdt me tegen…
        Hoe zou jij de discussie openen?

        Like

      2. Delen hoe jij het beleefd hebt en nu beleeft, vanuit de overtuiging om het voor iedereen aangenamer te maken. Trouw aan jezelf. Als jij jezelf in dat klimaat niet opnieuw thuisvoelt, heb je misschien eerder een ander klimaat nodig. Als er geen match is, verliezen alle partijen.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.