Mess(age)

Aangezien ik mezelf in het bijzijn van anderen al een paar keer MacSchryver in plaats van MacGyver genoemd heb en bij het verdelen van de eigenschap handigheid waarschijnlijk in de foute rij stond aan te schuiven, hebben klusjes die voor de één zo evident zijn bij mij al voor heel wat frustratie gezorgd. Vroeger verweet ik mezelf dat wel eens. Gelukkig glimlach ik er ondertussen bij, vanuit de wetenschap dat iedereen wel in iets goed is en dat je heus geen homo universalis hoeft te zijn om je goed in je eigenvel te voelen en een verschil te maken. Het is trouwens niet omdat het woord handigheid het zelfstandig naamwoord hand bevat dat je enkel met die klauwen onderaan je armen handig kunt zijn. En schrijven doe je ook met je vingers, toch?

De uitvinder van de nieuwe generatie stofzuigers en handdroogblazers noemt frustratie de moeder van innovatie. In de schoot van ergernis en gemis kan inderdaad een creatieve vrucht ontluiken. In sales, marketing en productmanagement geldt dit adagio: als je via jouw product of dienst een belangrijke behoefte invult of een frustratie wegneemt en zo een passend antwoord op één of meerdere zogenaamde trigger issues biedt, zit je commerciële idee of plan gebeiteld. In negatief ligt naast een serie dezelfde letters dus effectief wel eens het halve dna van positief. Als je erin slaagt die frustratie los te laten en om te zetten in iets moois, zoals de oester die een irriterende zandkorrel in een parel omtovert.

“The first step is to establish that something is possible; then probability will occur.” (Elon Musk)

You can do it, lees ik op de mok waaruit ik mijn ochtendlijke koffie drink, wanneer een blik naar buiten en een flashback naar het weerbericht me er opnieuw aan herinneren dat niet alles is wat het lijkt. Ik hoorde de voorbije dagen voor het eerst over de polar vortex – een term die mij eerder aan Star Trek doet denken – of poolwervel, waardoor de vrieskou zich flink in onze regio vastbijt, terwijl de zon straalschitterend voor een heerlijke warmte zorgt achter het glas van onze keukenramen en -deur, waar onze katten zich op de mat genesteld hebben zoals enkel die viervoeters dat kunnen en uitrusten van hun nachtjacht.

Can I really do it? Zou ik het wel kunnen? Wat als het mislukt? Wat als ik val? Ik heb dat nog nooit gedaan. Dat zijn de vragen die heel veel mensen zich continu stellen, vanuit de angst om op hun bek te gaan en daar (door anderen) op afgerekend te worden. Confucius stelde dat wie voor niets bang is, door het gevaar verrast wordt. Daar zit een korrel waarheid in, maar als je voor alles bang bent en helemaal niets meer durft, word je vroeg of laat verrast door stilstand. Als die extreme vormen aanneemt, dreig je zelfs te verzanden in existentiële twijfel die tot pure zijnpijn lijdt.

“Ik heb het nog nooit gedaan dus denk wel dat ik het kan.” (Pippi Langkous)

Wat als ik het kan? Wat als het lukt? Wat als ik vlieg? Dat zijn de vragen die we ons veel minder stellen. Zoals de wat aarzelende jonge Tommy – what’s in a name – die in de omgeving van Villa Kakelbont opkijkt naar het roodharige meisje met de wapperende staartjes en lange kousen dat zichzelf met een karrenvracht lef door het leven zingt en er schijt aan heeft dat tweemaal drie voor de meesten geen vier is. Volwassenen zijn echter meestal beter in die vlucht naar twijfel en angst om iets niet te doen omdat hun verstand het door de jaren heen van hun gevoel gehaald heeft en ze ervan overtuigd geraakt zijn dat de rekening altijd (op voorhand) moet kloppen.

De grootste uitvindingen werden vaak door nog grotere mislukkingen voorafgegaan en ontdekkingen kwamen er meermaals eerder toevallig. Dat principe van vallen en opstaan is van alle tijden en in alle aspecten van het leven terug te vinden, ook privé, op de werkvloer en in de sport. Op die manier vertelde ex-voetballer en voormalig assistent-bondscoach Vital Borkelmans op onze meest recente productlancering zijn persoonlijke verhaal van zwart naar groen. Hoe hij de koolmijn waarin hij als jongeling aan de slag ging tot aan zijn 41e als voetballer en nadien in de rol van trainer voor het gras van de voetbalstadions ruilde. Hoe hobby beroep werd. In zijn reis van uitdaging naar uitdaging wordt hij tot op vandaag gedreven door positief vooruitdenken en de wil om niets uit de weg te gaan. Want geluk en tegenslag liggen soms dicht bij elkaar op de weg naar succes. Hij begon zijn verhaal trouwens met een opdracht, vroeg iedereen om recht te staan en de buurman of -vrouw te knuffelen. Want ook aan de kameraadschap die de kompels tot een kilometer diep in de Limburgse mijnschacht voor elkaar aan de dag legden, kan een sportief en professioneel team volgens hem een voorbeeld nemen.

In een geaccidenteerde levensroute, in verbondenheid met jezelf en anderen, in welke context dan ook, zie ik een positieve katalysator voor persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke evolutie. In het omgaan met en het kwetsbaar delen van je vorige tegenslag kan de kiem van je volgende succes liggen. Denk aan die oester die zich opent en vanuit de irritatie iets moois prijsgeeft. Welke mess kun jij in een message vertalen, waardoor anderen die fase van de frustratie niet moeten doorstaan om hun vermogen tot zelfinnovatie aan te spreken? Welke boodschap haal jij uit het verhaal van anderen om jezelf te vernieuwen of iets te proberen wat je nog niet gedaan hebt? Wiede wiede wie wil van [wie] leren?

Foto bovenaan – Mijn eerste korte triatlon in 2016. Ik dacht niet dat ik het kon want had het nog nooit gedaan. Tot mijn kompels me inspireerden en ik het probeerde.

7 gedachten over “Mess(age)

  1. oh la la die zijnpijn, maar dat we kompels vinden die je inspireren en er dan toch voor gaan!
    het is zoals Pipi zegt hé, ik heb het nog nooit gedaan, laat ik dat eens gewoon doen, ik kan het.
    zeg en euh die zandkorrel in mijn schelp, die gaat dus parel worden als ik ze goed verzorg!? yes ook dat kan ik !

  2. Mijn slechtste raadgevers waren ‘de anderen’ en ‘angst.’ Ik heb geleerd om meer op mijzelf te vertrouwen en te gaan waarvoor ik echt wil. Het ergste wat me kan overkomen is dat het niet lukt. En dat is dan ook nog niet zo erg.

  3. Angst is de slechtste raadgever die er is. Het bevriest ons. Ok…in zekere zin moet het er zijn om niet al te onbezonnen door het leven te gaan maar als angst te veel overhangt naar het rationele denken vergeten we te voelen. Als je voelt dat je het wil dan kan je het … al is het met vallen en opstaan. Wederom mooi en inspirerend geschreven Tommy.

    1. Als ik aan Spock denk… Misschien eens op iets broeden rond de logica van emoties. Of rond deze quote: “In critical moments, men sometimes see exactly what they wish to see.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.