Position switch

Ik heb net de laptop aangezet om een presentatie rond burn-out voor te bereiden. Neem nog een koffie. Terwijl ik de versgemalen bonen ruik, kijkt een duif me recht in de ogen. Een beetje schuddebollend van zenuwachtigheid. Lijkt eraan te twijfelen of ik een bedreiging vorm voor het veilige nest dat ze samen met haar partner in de klimhortensia in elkaar geweven heeft. Blijft toch zitten. Het moet zijn dat er een bepaalde vreedzaamheid van mij uitgaat of dat ze beseft dat het keukenraam me voldoende op afstand houdt. Ik weet zelfs niet of het een mannetje of een wijfje is. De jongste uit ons nest weet me vast en zeker te vertellen of het een doffer dan wel een duivin is. Zelf heb ik google nodig – wat ik zijn generatie al eens als Wikipedia op papier heb weten omschrijven – om dat te ontdekken. Hij heeft het ongetwijfeld uit de vele natuurboekjes die hij leest of van zijn voke opgepikt.

Ik installeer me aan de keukentafel. Doorheen het andere raam zie ik een kleine buizerd die boven het grasveld cirkelt. Speurend naar een prooi zoals zijn ouders hem dat geleerd hebben en geperfectioneerd door zijn natuurlijke jachtinstinct. Misschien wel een klein wild konijn dat voor het eerst zijn hol verlaat en zich nog van geen kwaad bewust is. Ook onze katten liggen daar wel eens op de loer en komen dan met een muis of zelfs zo’n langoortje thuis aanzetten, waarna ze zich als echte leeuwen voor de rest van de dag languit op één van hun geliefkoosde plekjes nestelen. Mijn gedachten dwalen af. De presentatie kan wachten.

De jongste en ik zijn vanochtend samen naar mijn ouders gefietst. Langs de weg die ik zo vaak afgelegd heb. Van thuis naar school of ergens anders. En in de omgekeerde richting. Ik besef nu meer dan toen dat die straat er vroeger veel gevaarlijker bijlag dan nu. Een afgescheiden fietspad was er niet en op een bepaald moment leek wat nu een brede en biljartvlakke asfaltweg is meer op een kasseistrook uit de Hel van het Noorden. In mijn jonge tijd stelde ik me daar echter geen vragen bij. Nu zou ik mijn hart nogal vasthouden als onze tieners zich op dergelijke wegen begaven. In de ooit zo gevaarlijke S-bocht die wat verlegd werd, staan een paar koeien in de wei. En kalfjes, die zo dicht mogelijk in de buurt van hun mama blijven tot ze klaar zijn om niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk op eigen benen te staan en een eigen stukje groen gras op te zoeken.

“De adolescentie is de periode in het leven van een kind dat de ouders moeilijk beginnen te doen.” (Harvey Kurtzmann) (*)

Als we de straat van mijn ouders inrijden, plaatst hij een stevige demarrage en kijkt hij guitigsnuitend achteruit om vast te stellen dat hij stilaan een gat slaat. Ik glimlach terwijl ik hem zie genieten en heb een flashback. Een aantal jaren geleden deed de oudste net hetzelfde. Op dezelfde fiets. Want we hebben een position switch van fietsen achter de rug om niet meteen een nieuwe te kopen en de groeispurt waarin ze beide vertoeven eerst zijn ding te laten doen. De jongste rijdt nu met de fiets die de oudste rond zijn leeftijd kreeg. De oudste gebruikt mijn stalen ros voor zijn verplaatsingen. En als we met z’n allen de deur uitgaan voor een tochtje en toevallig langs een ijssalon passeren? Dan is het aan papa en kan de oudste zijn mountainbike – ook een erfstuk – nemen.

Het voorbije weekend realiseerde ik me daarbij dat we bij die wissel de hoogte van het zadel niet meer moeten aanpassen. De oudste en ik staan ondertussen met andere woorden zo goed als neus tegen neus wanneer we elkaar aankijken en ik zijn lippendons zie. Het komt bij me binnen als de volgende fase in die andere natuurlijke position switch van het leven. Die van de generatiewissel. Ik denk terug aan hoe ik als bijna 16-jarige langzaam maar zeker mijn eigen weg begon te zoeken en het al wel eens beter wist dan mijn ouders. Het spel van opvoeden als vasthouden en loslaten. Van opgroeien als verzetten en meebuigen. En één van de belangrijkste wijsheden die mijn moeder me ooit bijbracht: je kunt een kind niet perfect opvoeden en het hoeft ook niet.

Het heeft ook geen zin om ze, ondanks je angst om het meest kostbare dat je hebt te verliezen, onder een glazen stolp proberen groot te brengen. Niet lang geleden had ik een gesprek met iemand rond de voorlopigheid en de eindigheid van alles. Dat het voor velen daarom moeilijk is om los te laten en ze er maximaal naar streven om alles rond dat kostbare te controleren. Kinderen die opgroeien: het is ergens ook een leerproces voor ouders. In de eindigheid en voorlopigheid heb ik alvast net een reden gevonden om meer in het leven te staan. Dankzij minder verleden in het achterhoofd en de blik wat minder ver vooruit. Het helpt ook in deze context, stapsgewijs.

“De mooiste erfenis die men een kind kan geven is toestaan zijn eigen weg te gaan, geheel op eigen krachten.” (Isadora Duncan)

De oudste vertrekt ondertussen al een hele tijd alleen met de fiets. Het zal voor hem in het begin vast en zeker als een eerste trap richting (adolescente en volwassen) vrijheid gevoeld hebben. Terwijl wij, net als die duif in die struik, wat zenuwachtig om ons heen keken. Bang voor het gevaar dat als een cirkelende buizerd of sluipende kat op de loer ligt. Hetzelfde scenario en leerproces zal zich weldra bij de kleinste herhalen. In ons bezorgde gevoel proef ik de blik van mijn ouders zoveel jaren terug toen wij langzaam maar zeker uitvlogen om door ons leven te fietsen. Waarbij elk vertrek gepaard ging met een “doe voorzichtig”, exact de woorden die wij onze uitfladderaars nu toefluisteren wanneer ze enthousiast hun vleugels uitslaan. Over niet gek zoveel meimaanden is het aan hen.

Een bijzonder fijne Moederdag.

(*) Bevestigd door onze nestlingen.

3 gedachten over “Position switch

  1. het “ouder-gevoel” weer prachtig in fijne zinnen geboetseerd…
    hierbij opmerkend dat ook onze liefhebbende partner de woorden: “doe voorzichtig” toewerpt wanneer we in onze klikpedalen klikken… (prachtfoto weer van de huisfotograaf !)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.