Jouw verhaal

Raf en ik lopen samen school op het college in Mol en zitten een tijd op hetzelfde kot. We kiezen een verschillende studierichting en nadien gaan onze wegen uit elkaar. Heel occasioneel lezen, horen of zien we elkaar nog wel eens wanneer we met een kleine groep ex-klasgenoten samen iets gaan eten of drinken en uitgebreid in de herinneringsvijver duiken. Ondertussen heeft hij zich gespecialiseerd in storytelling voor leidinggevenden en deelt hij interviews met bekende en minder bekende Vlamingen. In die context stelt hij voor om met mij een podcast rond Wake-up Call en mijn persoonlijke zoektocht in elkaar te boksen. Waarop ik uiteraard bijzonder graag inga.

Back to school – Bebaard en gerimpeld op de vloer van toen die ongetwijfeld verhalen kan vertellen over ons en vele andere toekomstige veertigers.

Een aantal maanden geleden hebben we dat gesprek bij mij thuis. Een warme babbel waarin we beide de kwetsbare kant in onszelf opzoeken om met elkaar en zo ook de buitenwereld te delen. Het toeval – daar gaan we weer – wil echter dat zijn laptop kort nadien crasht en de opname verloren gaat. Opnieuw rond de tafel gaan zitten is vanzelfsprekend want het zijn sowieso koesterrijke momenten. Dan komt het idee om dat op het college te doen, een plek waar we toch een ferm hoofdstuk van onze tienerjaren geschreven hebben. De directie stemt in – waarvoor nogmaals dank – zodat we met laptop en microfoons voor de poort staan waardoor we als (bijna) 12-jarige naar binnen stapten en aan de grote school begonnen.

Het spreekt voor zich dat het interview door de setting, waarbij we ons 35 jaar terug in de tijd gekatapulteerd voelen, meer dan een extra dimensie krijgt en dat er onderwerpen aan bod komen die tijdens de eerdere sessie minder of niet aangesneden werden. Heerlijk als je jezelf aan het nu overgeeft en gewoon laat zijn wat komt, is en gaat. Met stiltes die allesbehalve leeg zijn. Anekdotische lachjes. Melancholische overpeinzingen. De bel. Confronterende flashbacks met de jongere versies van onszelf. Rustige tevredenheid. Zinnen die geen zinnen zijn maar toch vol zin zitten. Een pleidooi om het kind in jezelf niet los te laten als tegengewicht voor de vervuiling van het verstand.

Een suggestie zelfs om op school niet enkel op vaardigheden en competenties te focussen, al zijn die uiteraard noodzakelijk, maar om (adem)ruimte te laten voor zelfbewustzijn, hetzij verweven in één of ander vak of zelfs afzonderlijk. Het komt dan en ook later ongetwijfeld van pas, wanneer je jezelf wat dreigt te verliezen. Een potentiële burn-out, bore-out of andere vorm van identiteitscrisis smoren nog voor de kiem ontstaat. Niet alles enkel en alleen op dat leerplan zetten. Want de ervaring heeft ons alvast geleerd wat John Lennon al stelde: dat het leven je overkomt terwijl je andere plannen maakt.

Wanneer we ons na de wandeling langs de trappen en klaslokalen via de speelplaats een weg naar buiten de schoolpoorten banen, kan Raf het niet laten om een paar kerels die ijverig wiskundeoefeningen maken toe te fluisteren dat alles goed komt, ook al beseffen ze dat nu misschien niet. Een mooie afsluiter van een bijzondere voormiddag die nadien nog warmpjes nazindert. Hoe we tot dat advies kwamen, ontdek je in de schitterende montage die hij van ons moment maakte:

Die podcast is er eentje in een lange reeks. Het zijn stuk voor stuk pareltjes van gesprekken met mensen zoals jij en ik, over vallen en opstaan, kwetsbaarheid en verbinding. Ga via hun verhalen op http://www.rafstevens.be/luister-en-lees op zoek naar het jouwe. En durf het te vertellen. Het loont de moeite want in die collectieve vijver van bewustwording ligt de voedingsbodem voor een wakkere wereld in beweging waarin ik vol overtuiging graag mee een steentje verleg. Zachtjes.

Over de muziek…

Raf verwerkt in zijn podcasts niet enkel vaste tunes maar ook een drietal songs die zijn gesprekspartner kiest. Hieronder geef ik je graag mee waarom ik net voor die nummers gekozen heb en kun je ze ook helemaal beluisteren.

Els De Schepper – Identiteitscrisis:
In Wake-up Call, hoofdstuk ‘Op zoek naar jezelf’, vertel ik waarom ik burn-out, bore-out en andere mentale worstelingen als een soort identiteitscrisis beschouw. Het lied heeft me heel lang geleden tijdens een live optreden al diep geraakt. Tijdens mijn zoektocht herontdekte ik het en zong ik het veel minder mooi dan Els luidkeels en traanvol mee. Het past perfect bij de zoekende vertwijfelaar. Beschrijft het dal waarbij je jezelf niet meer herkent (‘soms weet ik niet meer wie ik ben, waar ben ik mij verloren, ik hoor een vreemde met mijn stem, wie brengt me naar huis?’). Jezelf verliezen en mentaal niet meer thuis voelen. Hoe kan je terug op zoek gaan naar jezelf? Naar je persoonlijkheid? Je thuis? Er zit een mooie knipoog in naar het kind in ons dat we verliezen, van leerlingen vol dromen naar ouderen met illusies (‘wat wordt de cirkel rond, als het kind in mij naar boven komt en me met dat scherpe toontje vraagt of het knaagt aan mijn maag dat het sprookjes waren’). Ik proef er een flinke scheut hoogsensitiviteit in (‘naar een plek waarin ik mij herken, naar een wereld waar er meer zijn zoals wij, waar ik geen rare vogel ben’). Ik kies bewust voor een live versie omdat die nog beter binnenkomt:

 

Sinead O’Connor – Feel so Different:
Toen we op het college zaten, was ik al een fan van Sinead O’Connor. Raf was DJ bij de lokale radio en op een woensdagmiddag hebben we samen een cassette opgenomen met door ons aan elkaar geprate muziek. Ik heb het bandje niet meer teruggevonden maar weet zeker dat haar nummer Troy daarbij was. Ben altijd liefhebber gebleven, misschien ook omwille van haar vallen en opstaan, haar kwetsbaarheid. Op haar tweede album ‘I do not want what I haven’t got’ – die titel kan ook al tellen – uit 1990 staat ‘Feel so Different’. Dat nummer pakte me destijds al in. Tijdens mijn getuigenissen haal ik aan dat ik als tiener en twintiger al veel schreef. De gedichtenbundel die in de schuif verborgen lag, droeg als titel ‘De vlucht van de meeuw’, naar Jonathan Livingston Seagull. Daaronder de quote ‘Grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can and the wisdom to know the difference‘, waarmee O’Connor het nummer opent. Ik heb die paar regeltjes in Wake-up Call terug opgepikt en gebruik ze bij de definitie van mindfulness: aandacht, aanvaarden, loslaten. Daarnaast zijn nog andere stukken uit de lyrics heel symbolisch voor het verhaal dat ik beleef(d heb): ‘I am not like I was before, I thought that nothing would change me‘. En vooral, helemaal op het einde: ‘The whole time I’d never seen, all I’d need was inside me‘. De zoektocht naar de essentie in jezelf en het kantelmoment van dat positieve zelfbesef worden bijzonder mooi voorbereid door de strijkers vanaf 03:40 (ik zie het, of nee toch niet, toch wel, nee, ja) om dan op 04:15 door te breken (ik besef mezelf, de context bepaalt mij niet):

 

Sigur Ros – Svefn-g-englar:
Vrouwlief ontdekte Sigur Ros ooit als voorprogramma van Radiohead. Sindsdien zagen, hoorden, voelden, beleefden we hoe zowel de band als zanger Jonsi bij zijn tijdelijke soloproject je betoverend meenemen naar hun droomwereld. In het IJslands of Hopelandic, een uitgevonden taal, wat op zich al een statement is. Zingen in je eigen taal: authenticiteit. Ik begrijp de woorden niet maar dat maakt niet uit. De stem wordt trouwens ook als instrument gebruikt: praten met minder woorden en ruimte voor stilte en rust. Het is de muziek die op de achtergrond speelde toen ik voor het eerst mediteerde en aan yoga deed. Svefn-g-englar (‘Slapende engelen’) kies ik echter niet enkel daarvoor, maar ook en vooral omdat het de muziek is die vrouwlief voor een videoproject koos, waarin ze beeldmateriaal en foto’s verzamelde en op die tonen gezet heeft. Hier vind je dat filmpje en het verhaal dat erbij hoort. Ik merk nu opnieuw dat daar ook de quote van Sinead O’Connor staat. Herken de slak in het filmpje die op de cover van Wake-up Call en mijn website staat. Sta stil bij de prachtige beelden van winter naar zomer (opnieuw bloeien), van koud naar warm en donker naar licht. Met op het einde de quote ‘Waar ik werkelijk adem, ontspring ik telkens weer’. Mijn adagio, dankzij haar:

One thought on “Jouw verhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.