Special K

Toeval? Of de wet van figuur en achtergrond? Terwijl ik een flinke kom yoghurt met banaan en granola – niet van het meest gekende ontbijtgranenmerk – naar binnen werk, valt mijn oog op een artikel waarin de termen Special K en Vitamine K staan. Het gaat niet over een resem gezonde bouwstoffen om de dag goed te starten want het zijn bijnamen voor ketamine in het drugsmilieu. Wat is het nieuws? In de VS zal esketamine voortaan in de vorm van neusspray verkrijgbaar zijn als middel tegen zware depressies. Na medicinale cannabis om lichamelijk leed te verzachten iets gelijkaardigs om mentale pijn het hoofd te bieden?

De eerste keer dat ik van ketamine hoorde, was pakweg een jaar geleden tijdens een uitzending rond de Britse eerstehulpdiensten, waar het als paardenmiddel wordt gebruikt om patiënten met zware letsels als complexe breuken van de wereld te krijgen om ze er beter op te houden. Ze geraken zo in een soort dromerige roes en het onverdraagbare wordt draagbaar. De link naar een wonderelixir tegen depressie is niet vergezocht want het verband tussen pijnstillers om (fysieke en mentale) prikkels niet meer te voelen is niet van gisteren. Aangezien mijn talenknobbel niet in staat is om gegronde wetenschappelijke uitspraken te doen, ga ik me daar ook niet aan wagen en deel ik in eerste instantie wat ik er her en der over terugvind.

Klassieke antidepressiva zouden een aantal weken nodig hebben om echt te werken, terwijl esketamine onmiddellijk effect heeft, zeker wanneer het intraveneus wordt toegediend. Het zou dus sneller zorgen voor een hogere neuroplasticiteit – vermogen van ons brein om zich te ontwikkelen en aan te passen op basis van wat het ervaart en leert –, de pijn verlichten en een euforisch gevoel geven. Esketamine werd al onder medische begeleiding ingezet om soelaas te brengen bij zeer moeilijk te behandelen chronische pijn en depressies. De Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA), die zeker niet over één nacht ijs gaat, geeft nu dus toestemming om het als neusspray te verspreiden.

Op zich goed nieuws dat er iets is om patiënten vooruit te helpen. Zijn er enkel voordelen? Blijkbaar niet. Het principe dat iets wat snel werkt dat wel eens minder lang doet, is ook hier van toepassing. Verder verwijst de literatuur naar mogelijke lichamelijke en geestelijke bijwerkingen die bij recreatief verbruik optreden en naar de nood aan onderzoek bij medische toediening over een langere periode. Het doet mijn waakzame geest – waarvoor excuses – toch wat denken aan ontstekingsremmers die je enkel mag nemen wanneer je tegelijkertijd pillen slikt om je maag te beschermen of aan medicatie die na verloop van tijd je lever of nieren aantast. Positief waakzaam dus. Net als bij alle roesachtige middelen loert volgens de ene bron het risico op verslaving om de hoek, terwijl ik elders lees dat klinische tests dat risico niet aantonen.

“Niemand kan vluchten voor zijn hart. Daarom is het beter te luisteren naar wat het zegt.” (Paulo Coelho)

Ik hoop als harmoniezoeker altijd op een evenwicht tussen voor- en nadelen en dat men er niet te snel als lapmiddel naar grijpt om van mentale pijn weg te vluchten zonder een combinatie met andere behandelingen te proberen. De mens heeft wel eens de gewoonte om nonchalanter met risicogedrag om te springen wanneer er wonderpilletjes op de markt zijn om scheve gezondheidssituaties recht te trekken. Ik ben me ervan bewust dat medicatie soms noodzakelijk is, bijvoorbeeld wanneer een depressie echt te diep snijdt of slapen onmogelijk wordt en je geen enkele kans op rust meer vindt. Ik geloof ook dat we soms te lang wachten, tot er geen andere optie meer is.

Naast medicatie als ondersteuning ook meditatie een kans geven, zoals de therapeute die mij opnieuw leerde ademen zo mooi beschrijft, omdat het (h)erkennen van verkrampende pijn, verdriet, onmacht en angst volgens haar vaak volstaat om ze te deblokkeren, los te laten en nieuwe stappen te zetten, omdat het weliswaar moeilijker maar ook duurzamer is dan vechten, vluchten, verstijven en verdoven. Je kunt naar mijn gevoel dat legertje v’s mee het hoofd bieden door goed op tijd voldoende elixir van zelfbesef te drinken, die via inspiratie-injecties kwetsbaar met elkaar te delen – gisteren nog vertelde iemand me hoe belangrijk hij het vindt dat hij niet alleen is en iemand naar hem luistert – en voor een heilzame intraneuze therapie te kiezen: werkelijk ademen. Een naïeve utopie? Het is alvast mijn drijfveer om te doen wat ik de voorbije jaren doe.

Wacht er trouwens niet mee. Waarom zou je? Want veel van wat we uitstellen is nu al mogelijk. Daarom gaven mijn wenkbrauwen een ferme frons bij een ander artikel van een paar dagen geleden. Daarin deelt Vacature vijf inspirerende dingen om te doen wanneer je ontslagen wordt: terug naar school, een eigen zaak, eindelijk op wereldreis, family time en – als laatste – me time. Het zijn stuk voor stuk goede tips, dat staat buiten kijf. Alleen… moet je daarmee wachten tot je vriendelijk bedankt wordt voor bewezen diensten of je zelf de sporen begint te dragen van een veel te lange onderprikkeling (bore-out) of overprikkeling (burn-out)? De meeste van die vijf inspiratiebronnen, nee eigenlijk allemaal, zijn heus wel ontginbaar in combinatie met een (deeltijdse) baan. Stel dat niet uit tot je verplicht wordt om als regisseur met jezelf aan de slag te gaan. Plooi jezelf niet te snel en fel als acteur naar een voor jou uitgeschreven script of receptuur. Dat leidt tot mentaalmoeheid. Kan je breken. Meer Vitamine B³ (Bewust Besef om te Bewegen) voor minder Vitamine K.

One thought on “Special K

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.