Kasseien

Als fietser zal ik er nooit een liefhebber van worden. Wel om naar te kijken als de pedaalkrachtpatsers er in Parijs-Roubaix  of de Vlaamse klassiekers overheen knallen. Voor mijn vader vormen ze een soort rode – of beter grijze – draad op de paden die hij zowel gelegd als afgelegd heeft. Van de straten in de streek rond Oudenaarde waar zijn roots liggen over zijn job in de wegenbouw tot een aantal constructies rond ons ouderlijke huis. Na zijn overlijden was de keuze voor een urne in die vorm en een grote massieve grijze natuursteen als grafzerk dan ook snel gemaakt. Het zijn een aantal dingen waaraan ik nu terugdenk.

Onze jongste is bij ma al een tijd wat aan het opruimen, onder andere een kleine vijver in twee niveaus met een soort waterval die pa ooit zelf in elkaar metselde, uiteraard met… kasseien. Wanneer we samen met de fiets aankomen, is mijn broer ook bezig. Zodra de aanhangwagen vol is, gaan zij twee met ma de lading naar het recyclagepark brengen. Ik heb zin om even mijn handen uit de mouwen te steken en begin wat kasseien uit te breken. Dat moment ontpopt zich tot een gesprek met pa, waarbij ik me afvraag hoeveel van die grijze kanjers er ooit door zijn handen gegaan zijn. Herinner me hoe ik als jonge snaak wel eens met te veel enthousiasme aan een zware klus begon en dat hij glimlachend op zijn tempo verder deed terwijl bij mij het beste er al af was. Vertel hem dat hij goedkeurend toegekeken zou hebben, met waarschijnlijk een aantal tips, toen ik recent bij een kameraad de betonnen fundering voor een terras mee geëgaliseerd heb. Hoeveel kilometers stabilisé (gestabiliseerd zand) zal hij ooit vlak getrokken hebben om er nadien klinkers (straatstenen) of kasseien, eventueel netjes binnen eerde geplaatste borduren (boordstenen) op te leggen. ‘Koffer trekken’, noemde hij die belangrijke voorbereiding.

Met het juiste materiaal komen de kasseien los. Ze gaan aan de kant want komen ongetwijfeld nog van pas, ook in onze tuin. Het steenpuin en de stukken hard geworden stabilisé mogen naar het recyclagepark. Dit brokje krijgt echter een ander plekje. Een ferme knipoog terwijl het uitbreken van die kasseien een momentje mindfulness wordt waarbij ik een aantal gedachten op een stabiel rijtje zet.

Tijdens zijn loopbaan als bouwvakker is pa er twee keer goed van afgekomen. Zo was er een grondverzakking waardoor hij door de kracht van het stromende water een stuk meegesleurd werd. Op een andere dag viel er een… kassei uit een kraan op zijn hoofd. Het voelt speciaal om nu de kasseien die destijds door zijn handen gingen in de mijne te hebben, klaar voor een volgend leven, misschien wat anders gesorteerd dan nu. In de struik voor mij zie ik een slakje dat zich veilig in haar cocon schuilhoudt. Ik lach, zet ze even op een steen om dit moment vast te leggen en plaats ze nadien opnieuw veilig in de schaduw. Dankbaar voor die zachte ervaring tussen het harde materiaal. Even nadat ik gestopt ben, zie ik zoonlief met kasseien gooien en de kruiwagen overvol laden. Geef hem het advies dat pa mij vroeger gaf: rustig manneke.

Wanneer ik huiswaarts fiets, realiseer ik me dat het de 13e augustus is, exact vier maanden nadat hij thuis afscheid van ons nam.

2 reacties op “Kasseien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.