Gedachtecomposteren

Flashback naar half oktober. Terwijl het Groene Eiland met de voetbalsupporters die tijdens het voorbije EK in Frankrijk voor één van de warmste momenten zorgden – ze fluisterzongen na een nederlaag tegen de Rode Duivels in de metro van Bordeaux een slaapliedje voor een baby – flink onder de tropische storm Ophelia te lijden heeft, eten wij ijsjes op overvolle terrassen bij zomerse temperaturen.

Het moet een raar gevoel zijn voor de bladeren van de eiken mastodonten langs de gewestweg voor onze deur wanneer ze afscheid nemen van hun prachtige variatie aan herfstkleuren en onder een zachte lentebries twijfeldwarrelend hun val zo lang mogelijk uitstellen. Ook dit jaar landen er duizenden op de grasperkjes voor onze tuin, waar ze traag maar zeker een bruin dekentje vormen en zich overgeven aan de stilte. Tijd voor een eerste ruimbeurt, een scenario dat zich zoals steeds tot in de winter nog een paar keer zal herhalen. En toch gaat dat nu net een beetje anders.

Flink anders zelfs. En niet alleen omdat ik zomers gekleed ben en me afvraag hoe vaak iemand zonnecrème smeert wanneer hij of zij met het vallend blad aan de slag gaat. Normaal gezien ben ik bij dat harken lekker ingeduffeld en krijg ik het na een paar minuten warm bij een stevige herfstwind of de eerste koude. Nu verwelkomt mijn voorhoofd al snel een aantal kriebelende zweetpareltjes die zich net als de bruine bladeren aan de zwaartekracht schenken. Vooral anders omdat ik ook in mijn hoofd aan het gritselen ga. In de natuur (bezig) zijn, opent altijd wat vlotter de poriën naar de onderste lagen van jezelf.

“We know what we are, but not what we may be.” (Ophelia in Hamlet – Shakespeare)

We waren, zijn en worden om dan geweest te zijn. Een proces dat al even natuurlijk en vergankelijk is als dat van die eik. Ik kijk naar één van de dikstammigen aan de overkant van de straat en vraag me af hoe hij jaar in jaar uit naar mij kijkt wanneer ik steeds grijzer en met een dunnere natuurlijke isolatielaag op mijn hoofd de resten van zijn bloeiperiode verzamel. Uiteindelijk zullen we beide alle bladeren van ons afgeworpen hebben en finaal terugkeren naar waar we vandaan komen. Wat blijft, zijn gecomposteerde herinneringen. Van warm en voedzaam tot koud en zuur, waarbij een dosis kalk de bodem wat kan regelen en een basis slakkenfilosofie een onevenwichtige ziel kan neutraliseren.

Ik ben blij met het inzicht dat Ophelia in mijn richting geblazen heeft. Want het is opnieuw een mooie manier om stil te staan bij nu, je niet terug te laten waaien naar wat was en je zeilen niet te fel te richten op wat misschien ooit zal zijn. Loslaten wat achter je ligt. Aanvaarden niet te weten wat voor je ligt. Hoogsensitieve personen (HSP) doen er bovendien best aan om zich niet te fel onder te laten bladeren door wat naast hen lag of ligt.

Foto – Annik Loodts

Dit voorjaar zijn vrouwlief en ik echt gestart met composteren. Het viel me al op hoe omvangrijk je verzamelde afval op korte tijd wordt, hoe snel die hoop letterlijk en figuurlijk beweegt van het leven en ook weer verkleint en voedzamer wordt als je het op de juiste manier aanpakt. Het gaat om evenwicht tussen afbraak en aanvoer. Om verluchting en regelmatig omzetten. Op die manier blijft de hoop ongeveer even groot en kun je op termijn je tuin continu voeden met natuurlijke bouwstoffen en de cirkel van fauna en flora ronden.

Als je dat niet doet, groeit de slechts gedeeltelijk rottende massa je vroeg of laat boven het hoofd, zonder echt te vergaan. Dat proces geldt niet enkel voor je tuin maar ook voor jezelf. Overweeg daarom eens in welke mate je gedachtecomposteren in je dagelijkse leven kunt mengen. Net als bij die afvalhoop vergt het voor de één ongetwijfeld wat meer oefening dan voor de ander. Een handleiding of een gedachtetuinier uit je omgeving kan je misschien op weg helpen. Zolang je maar manieren zoekt om te verluchten en om te zetten zodat je niet verstikt of verzuurt.

Wat me momenteel nog opvalt wanneer ik langs Vlaamse wegen rijd of fiets, is hoezeer onze tuintjes van elkaar afgescheiden zijn. Tijdens het najaar zie je dat niet enkel aan hekjes en omheiningen maar ook aan bladvrij of niet. Sommigen gritselen militair correct tot aan de lijn. Anderen een beetje erover. Nog anderen nemen het werk van buurman of -vrouw spontaan zelfs grotendeels uit handen. Daarnaast zijn er mensen die zich vooral irriteren aan het feit dat die van ernaast helemaal niets doet terwijl die van ernaast zich afvraagt of al dat werk van de ijverige rijver wel zin heeft omdat alles uiteindelijk toch vanzelf verdwijnt.

Ook hier gaat het om evenwicht, zeker voor een HSP. Begin met voor je eigen composthoop te zorgen, hoe egoïstisch dat ook lijkt. Voor anderen zorgen kun je enkel als je ook voor jezelf zorgt, weet je nog? Sta anderen bij als je dat wilt en kunt. Maar sta er niet in hun plaats terwijl je jezelf uit het oog verliest. In een eerdere post haalde ik de quote van Alan Moore aan dat het verleden je enkel nog pijn kan doen als je dat toelaat. Dat is een manier om je persoonlijke composthoop onder controle te houden. Vermijd echter dat de vallende bladeren (nu) en de gedeeltelijk of volledig gerotte compost (verleden) van anderen je te veel parten spelen. Het is al genoeg dat je je meer dan verantwoordelijk voelt voor jouw daden. Laat je niet achtervolgen door je eigen verleden en parkeer dat van anderen niet in jouw gedachtetuin. Je zult beter bloeien.


Nog even dit: toen ik online bij Ophelia van Shakespeare terechtkwam, viel mijn oog op deze quote van Hamlet. Staat enigszins buiten dit stukje tekst maar in de context van authenticiteit en blijven wie je bent, is die te mooi om niet mee te rijven:

“God has given you once face, and you make yourself another.”

8 gedachten over “Gedachtecomposteren

  1. nu de ‘gritselende wetenschap’ straks als compost op de groenten tuin gestrooid gaat worden, kunnen de gecomposteerde gedachten, plantjes laten groeien in de warmte van vorig jaar bij elkaar ‘gegritselde’ gedachten.
    een mooi stukje kringloop blogje van een toekomstboom…

  2. Tommy,

    Weer een stukje om over na te denken….. Let er bij het letterlijk composteren wel op dat je de bladeren van de Amerikaanse eik beter niet op je composthoop gooit want die composteren bijna niet eh 🙂

    Gr, Guy

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s