Authenticiteit

Ik schrijf heel graag. En deel met veel plezier. Maar dit blogstukje had ik liefst nooit geschreven. De harde maatschappij die eerder zacht verkracht dan te geloven in de kracht van zacht heeft namelijk opnieuw genadeloos toegeslagen. Tijdens een indrukwekkende viering heb ik vorige week samen met familie en vrienden afscheid genomen van mijn jeugdvriend Wilfried. Er bestaan geen woorden om de machteloosheid of het medeleven met zijn dierbaren uit te drukken. Er bestaan ook geen woorden om de warmte te beschrijven die vrij kan komen tijdens een moment, een ervaring die gecreëerd wordt naar aanleiding van een ijskoude gebeurtenis. Het is ontzettend jammer dat mensen te vaak pas in mergbeensnijdend verdriet verbondenheid vinden, alle ballast van overbelangrijk geachte onbelangrijkheden overboord gooien en de essentie van het leven voelen: authenticiteit.

Ik neem je even meer naar een stukje uit een kronkel van ruim een jaar geleden:
Daar zaten we. Vier jeugdkameraden van hetzelfde dorp en zelfs bijna dezelfde straat. Gezellig op een terras met de vier respectieve vrouwliefjes. BBQ. Een goed glas. De verzamelde kroost amuseert zich in en rond het zwembad. Terwijl de zon ons langs de buitenkant aardig op de grill lijkt te leggen, wordt onze binnenkant opgewarmd door wat (bijna) vervlogen is. Het collectieve geheugen wekt wat individueel ingeslapen geraakt was. Straffe verhalen en heerlijke anekdotes worden met de breedste der glimlachen op tafel gegooid. We keuvelen over vroeger, nu en morgen. Schaarse witte wolken schuiven traag voorbij terwijl het rond de tafel herinneringen regent. We staan stil bij gelaten lach en traan. Proeven tussendoor wat melancholie op een bedje van weet-je-nog en rijkelijk overgoten met een saus van (droge) humor.

Die dag spraken we af om elkaar terug wat regelmatiger te zien: mijn vroegere buurjongen Raf, de tweeling David & Wilfried van een straat verder en ik. Als vergrijzende jongens van weleer gingen we snookeren en iets eten terwijl de herinneringen stroomden van hoe we samen opgroeiden. We praatten over al het moois in het leven, de wederhelften en de kroost maar ook over hoe het niet altijd loopt zoals we gehoopt of verwacht hadden: persoonlijke zachte zoektochten, de balans tussen werk en privé. Het spoor waarop we zitten, lijkt echter het juiste want we kijken alle vier vol goede moed vooruit en zijn ervan overtuigd de juiste balans te zien.

Eind juli zie ik Wilfried nog op de afsluitingsavond van een scoutsvakantie, naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van de lokale afdeling die hij en David mee opgericht hebben. Onze twee kinderen scoutravotten nu op de grond die zo goed als vlak naast de ouderlijke woning van mijn jeugdmaten ligt en waar ook wij ons vroeger de ene keer al eens wat schelmachtiger gedroegen dan de andere. Waar wij liepen, fietsten, in bomen hingen en in het water vielen. En altijd weer rechtkrabbelden. De dag nadien stuur ik beide helften van de tweeling een foto van ons tienervoetbalteam waar we broederlijk naast elkaar zitten. Krijg van beide een smiley en leuke commentaar terug. Van Wilfried nog de boodschap dat ik een pint tegoed heb van de avond voordien. In augustus zal hij ouderschapsverlof nemen om de batterijen ferm op te laden. In het najaar zullen we opnieuw met z’n vieren afspreken.

We hadden echter nooit verwacht op deze manier herenigd te worden. Wanneer ik het nieuws van zijn plotse overlijden verneem, geloof ik het pas echt wanneer ik ’s avonds zijn broer bel en de stilte die onmiddellijk valt duidelijk maakt dat het effectief zo is. De daaropvolgende dagen voel ik me wezenloos en word ik regelmatig teruggekatapulteerd naar de herfstmaand van 1993 toen mijn broer en ik onze broer, mijn ouders hun zoon en zijn lief haar vriend verloren. Op het moment dat David mij de uitnodiging voor de afscheidsviering stuurt, is dat opnieuw een bevestiging van het ongelooflijke. Ik spreek hem moed in. En dan lees ik op sociale media dit bericht van Wilfrieds vrouw Nele:

“Knap, integer, oneindig vriendelijk en al even oneindig loyaal. Zacht, maar zeker niet té zacht. Durf dat nooit beweren. Want zacht zijn en authentiek, daar moet je lef voor hebben, daar moet je net heel sterk voor zijn. Trots, dat was hij ook, en terecht, op de business waarin hij zichzelf een plaats had veroverd, door hard te werken, op een voor hem altijd authentieke manier. Die business heeft hem daarop nu afgerekend. En dat was hard, té hard. In al zijn eigen menselijke integriteit, heeft Wilfried dat niet kunnen rijmen … Laat het een les zijn voor iedereen: de economie zou echt niet minder draaien als iedereen wat meer zoals Wilfried zou zijn. Integendeel: de wereld zou er een pak mooier uitzien en heel wat hardwerkende mensen zouden ook een pak gelukkiger naar hun werk gaan in de ochtend. Authenticiteit is een sterkte! Laat dat zijn boodschap zijn.”

Haar pleidooi voor het aanvaarden van authentieke zachtheid en kwetsbaarheid op dit moment is bijzonder hartverwarmend. Hakt er tegelijkertijd ongelooflijk stevig in. De professionele knauw – ontslag in september en een minder fraaie afhandeling – was hem te veel geworden. Ik wens haar sterkte en deel een aantal recente herinneringen. Tijdens de viering herhaalt Nele haar boodschap op een nog treffendere manier. Ze voegt eraan toe dat er ook een medische oorzaak in de bijnieren gevonden is, waardoor de hersenbalans ontregeld was. In haar emotionele maar zo sterke ware woorden zit naast tig veel liefde opnieuw een harttreffende oproep tot respect en waardering voor zachtheid en authenticiteit. Daarop breekt er in de tot aan de nok gevulde kerk een spontaan en meer dan terecht applaus los. Voor haar. Voor hem. Hun gezin. En iedereen die er in verdriet verenigd is. Mensen, vriendschap en liefde zouden niet op deze manier gebroken mogen worden.

Een aantal vrienden en verenigingen waarvoor Wilfried het beste van zichzelf gaf, nemen met mooie boodschappen afscheid, net als een ex-collega. Telkens opnieuw naar de keel grijpend en afgewisseld met muziek en zang in de puurste vorm. In een verhaal dat hij ooit schreef en dat wordt voorgelezen, geeft hij ons nu mee dat je niet voor het grote geluk moet gaan maar voor een optelsom van kleine gelukjes om je goed te voelen. Opnieuw raak. Tijdens de volledige viering voel ik enkel essentie om in te ademen, tot in de allerdiepste vezels van mijn mens-zijn.

Wanneer David besluit met het gevoel dat er een stuk van hem weggesneden is maar tegelijkertijd via een paar anekdotes voor een glimlach zorgt, worden rillingen van koude en warmte met elkaar afgewisseld. Hij pleit ervoor om eens goed in onszelf te kijken, naar wat echt telt en om alle ballast weg te gooien. In alle kapotheid vindt hij alsnog een kracht, omdat hij op een bepaald moment het gevoel kreeg dat er een stukje energie van zijn broer in hem kroop, dat hij het merkt aan hoe hij sindsdien praat en is. Dat wil hij vasthouden. Daar wil hij naar leven. Ik glimlach traanpinkend vol begrip: het is dezelfde manier waarop mijn broer in mij verderleeft, een kracht die hij nagelaten heeft. Het is dezelfde manier waarop wij allemaal iets positiefs, een energie van iemand anders blijvend meedragen. Laat ons dat ook uitdragen en er vanuit onze – zachte of andere – kracht mee voor zorgen dat er meer plek is voor authenticiteit dan schijnzijn in een harnas dat niet eeuwig meegaat of altijd alles aankan. Vooraleer mensen gebroken worden.

Na de viering pakken David en ik elkaar voor de tweede keer die dag goed vast. En nog steviger. Tranen rollen opnieuw. En we maken een afspraak. We blijven er voor elkaar. Binnenkort gaan we snookeren. Met drie. Maar er zal een extra pint bijstaan. Schol, maat. Op jou. En op jouw woorden: “Maak er een mooi leven van. Sta in je kracht. En wees trots”.


Over de dubbele regenboog bij dit stukje… Op het bidprentje van mijn broer staat een regenboog met de quote “If it’s a rainbow you see, try to remember it’s me”. Sindsdien kijk ik er altijd anders naar. Soms zie je een dubbele, een tweeling als het ware, waarvan deze die ik vorige maand zag één van de mooiste ooit was. De snelle foto kan die pracht niet vastleggen. Het symboliseert voor mij voortaan die energie van dierbaren die als een extra regenboog over de onze waken en zich zachtjes in onze ziel nestelen.


Normaal gezien vermeld ik geen of nauwelijks namen in wat ik post. Bovenstaande tekst heb ik eerst met David en Nele gedeeld omdat ik hem enkel met hun zegen op de wereld wilde loslaten. Het was hun uitdrukkelijke wens dat ik het met naam en toenaam deed, opdat de boodschap van Wilfried van de daken geschreeuwd wordt, zo lang, ver en hard mogelijk.

11 gedachten over “Authenticiteit

  1. Wat intens verdrietig en wat prachtig beschreven. Op de ‘like’ knop klikken voelt ongepast. Alle momenten die je kunt delen met elkaar, alle liefde die je voelt moet je uitspreken, telkens weer…..nu schreeuwen van de hoogste daken.
    Te jong…veel te jong. Ik wens jou en iedereen die van Wilfried houdt heel erg veel sterkte toe. Een prachtig en waardig in memoriam 🌟🕯

  2. Ik heb hier geen woorden voor … het raakt me tot in het diepst van mijn hart! Ik schreeuw de nood aan authenticiteit en zachtheid van de daken! Sterkte voor jullie allen, ook voor zij die ik niet persoonlijk ken.

  3. Tranen hier…van ontroering. Ik voel hem tot hier, zijn mooie ziel. Hij leeft al verder, niet alleen in zijn broer, in zijn Nele, ook in jou, zijn oprechte vriend en wellicht in vele anderen.
    Vaarwel, Wilfried.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s