Kuddedieren

Ik heb mijn loopuitrusting al bijna helemaal aan wanneer het buiten wat harder begint te miezeren. Nog even iets drinken dan en naar de TED-talk kijken die een oude schoolkameraad me doorstuurde. Het worden twintig minuten herkenbaarheid die me van links naar rechts en van voor naar achter in mijn herinneringen slingeren, onder andere naar passages uit Wake-up Call. De schoenen aan de kant, even mijn hart volgen en tokkelen.

Eerst die passage uit mijn verhaal:

Bepaal je eigen grenzen en doe niet alles om de kudde te volgen. Maar probeer ze af en toe te verleggen. Zelf probeer ik meer uit mijn schelp te komen en slaag ik er steeds beter in om de angst vertrappeld te worden naast me neer te leggen. Het werkt. In plaats van altijd alleen te fietsen, doe ik dat nu ook regelmatig in groep en daardoor heb ik er een paar goede vrienden bij waarbij ik gewoon mezelf kan zijn. Ik blijf mijn fietsmaatjes dankbaar, voor de duwtjes in de rug, eerst figuurlijk om beginnen mee te rijden, daarna letterlijk om te kunnen volgen – stel je voor dat je met de tong op het stuur 75 km alleen het wiel van de voorlaatste ziet zonder te weten waar je overal gepasseerd bent – en uiteindelijk met de schouderklopjes dat ik snel vooruitgang boekte en de groep al eens mee op sleeptouw nam. Het heeft me mee door de moeilijkste periode geholpen. Bovendien krijg ik veel waardering voor mijn gevoelige en zorgzame kant. Een sporter kan in alle opzichten een groot hart hebben. Ondertussen lezen de sportievelingen met plezier de tekstjes die ik via mijn blog deel en geven ze leuke, soms onverwachte reacties.

Vroeger fietste ik inderdaad altijd alleen. Ik was geen kuddedier en voelde me niet in de wieg gelegd voor wat ik als een typische mannenwereld zag: elkaar het snot uit het lijf fietsen en dan in het bier vliegen. Zoals ik dat ook voor voetbal en de kantine aanvoelde. Ik trok liever mijn fietsplunje aan voor een rit van thuis tot thuis, gevolgd door een douche of bad. Tot ik besloot om me toch eens onder te dompelen in een minipeloton van zo goed als allemaal onbekenden. Het heeft lang geduurd voor ik echt begon te praten in plaats van over koetjes en kalfjes te keuvelen. In het begin had ik daar trouwens niet voldoende adem voor want ik moest happen om niet af te haken.

Naarmate ik de gasten wat beter begon te kennen en nadat ik al een hele tijd thuis was door mijn mentale crash, waarbij fietsen een heel belangrijke uitlaatklep geworden was, begon ik me open te stellen. Op een bepaald moment deelde ik tijdens een rustiger moment achteraan met een makker dat het eigenlijk niet zo goed met me ging. Het was trouwens in de straat waar de lokale voetbalvelden liggen en ik met mijn jonge noppenschoenen tijdens de match het beste van mezelf gaf maar nadien liefst snel huiswaarts keerde. Na een korte stilte kwam zijn antwoord: “ik heb ook zoiets meegemaakt”. Het is één van de belangrijke momenten in mijn proces van kwetsbaarheid tonen. We fietsen nog altijd samen, kennen en respecteren elkaars verhaal. Dat van het snot is trouwens waar. Het bier valt best mee. Bij de Gladde Wortels – zo noemen we onze bende – is er een gezond evenwicht tussen inspanning en ontspanning.

In onderstaande TED-talk deelt Justin Baldoni een gelijkaardige ervaring. Hij vertelt hoe hij met zijn vrienden wil delen dat hij kwetsbaar is en hoe hij daarvoor het ideale moment zoekt. Hij besluit het te doen tijdens een… mannenweekend. Maar dat stukje is niet het enige wat aan je ribben blijft hangen. Zijn persoonlijke verhaal is één grote oproep tot authenticiteit en (mannelijke) kwetsbaarheid. Over het conflict tussen hoe jij je voelt en hoe de wereld vertelt dat je moet zijn. De strijd tussen hoofd en hart. Dat we in plaats van jongens duidelijk maken dat ze dapper moeten zijn en meisjes mooi leren zijn hen beter meegeven hoe ze goede mensen worden. De moeite waard om voor te gaan zitten.

Ik wens jou en je dierbaren in 2018 de moed om kwetsbaar en de kracht om gevoelig te zijn.

Nadien een lekker rondje gelopen, waarna mijn sporthorloge me het compliment “Goed herstel” gaf.

#metoovulnerable

Het filmpje:

One thought on “Kuddedieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s