Chasse patate

Nee, het heeft niets met aardappelen te maken maar het is wel iets waardoor je flink in de puree terecht kunt komen. Ik ondervond het voor het eerst aan den lijve toen ik op mijn eerste mountainbike een tweetal fietsers voor me uit zag rijden. Dat op het eerste zicht kleine gat zou ik op het lange rechte stuk wel even dichtfietsen. Tot hun beurtrol, de wind en mijn toen nog mindere pedaalconditie de handen en benen in elkaar sloegen om mij flink op mijn plaats te zetten. Het werd een lange terugweg richting stal want the mindful me had ik nog niet ontmoet.

Ik deed de betekenis waarvoor de term in het wielrennen uitgevonden is dus alle eer aan: één renner of een kleine groep helden van de derailleur die het peloton achter zich laat om de kopgroep te vervoegen maar daar ondanks een heuse inspanning en een flinke dosis koppigheid tot aan de finish niet in slaagt. Die krachttoer wordt meestal als zinloos afgedaan, ook al kan het een stevige training zijn die ook voor een mentaal en fysiek leermoment zorgt. Check!

Hetzelfde gevoel kreeg ik bij het lezen van twee recente berichten die met de lichamelijke en emotionele gezondheid te maken hebben. Zo lees ik over re-integratie van langdurig afwezigen in de eigen onderneming, initiatieven rond medewerkers die na hun uitval tijdelijk bij een andere werkgever aan de slag kunnen of zelfs een soort werknemersruil waarbij je – opnieuw tijdelijk – ter beschikking van een andere werkgever gesteld wordt. Ik ben blij dat er creatief over nagedacht wordt en dat er concrete stappen gezet worden.

Hopelijk blijven het geen ballonnetjes in een politiek steekspel en leidt het tot minder ontslagen wegens medische overmacht – wat ook het nieuws haalt – omdat er geen andere of aangepaste functie is voor de eenzame fietser die zich opnieuw in het peloton van zijn collega’s op de werkvloer wil nestelen. Bij die oplossing hoeft er overigens geen ontslagvergoeding betaald te worden en wordt de rekening van het ziekenfonds naar de werkloosheidskas doorgeschoven, terwijl de werknemer met zijn neus in de wind blijft. Ga er als onderneming nooit van uit dat iemand die na een burn-out terugkomt verbrand is voor jouw organisatie. Sluit die werknemer in de armen en luister naar zijn verhaal. In zijn ervaring kan de kiem van een beter preventiebeleid liggen.

Daarnaast hoop ik dat het tijdelijke karakter van die nieuw aangekondigde maatregelen voorlopig is. Dat ze leiden tot een flexibelere arbeidsmarkt waarvan zowel de werkgever als de werknemer – lees de hele maatschappij – blijvend de vruchten plukt en de hete aardappel kan afkoelen in plaats van steeds maar doorgegeven te worden. Want dan ruikt het naar uitstelgedrag en terug naar business as usual zonder de echte oorzaak aan te pakken. Het is de windkracht ontkennen tot het peloton helemaal in stukken breekt en iedereen er één voor één of in groepjes uitgewaaierd wordt richting de schaamte van persoonlijk en uiteindelijk collectief falen.

Nu ik een paar dagen later over recente onderzoeksresultaten van pijnstillers lees, overvalt mij opnieuw dat gevoel van tijdelijkheid en potentiële pleisters op een houten been in plaats van naar de essentie van de oorzaken te graven. Paracetamol en ibuprofen zouden niet enkel soelaas brengen voor fysieke maar ook emotionele pijn verlichten en daarnaast het empathisch vermogen verlagen. Ik ben geen dokter of psycholoog dus begrijp dat medicatie soms aangewezen is. Zodra het een passe-partout wordt, loert echter opnieuw de chasse patate om de hoek.

Vanuit mijn persoonlijke ervaring kan ik delen dat mentale pijn veel langer aansleept dan de fysieke variant, dat medicatie verdovend werkt maar je doof kan maken voor de innerlijke en uiterlijke stemmen die een oplossing toefluisteren, dat het een tijdelijk lapmiddel is en ervoor zorgt dat je pas met vertraging naar mediatie overstapt, onder begripvolle begeleiding maar ook introspectief. Die innerlijke dialoog om jezelf via bewust besef in beweging te brengen is naar mijn gevoel het krachtigste medicijn dat er bestaat. “Emotionele pijn blijft nazinderen en daar is geen medicatie voor: omarmen met een saus van mildheid en de parel in de pijn ontdekken is de enige optie om het te kunnen/mogen loslaten, anders blijft het innerlijk woekeren met de verwoestende gekende resultaten”, zoals de therapeute waar ik nauw mee samenwerk aangaf toen we het over de thematiek hadden.

Het stelt je bovendien in staat om beter om te gaan met de hierboven vermelde scenario’s rond je mogelijke terugkeer op de werkvloer, waarbij je zelf bepaalt welk verschil je waar en hoe wilt maken. Wat ik trouwens wel zeker weet, is dat de (bedrijfs)wereld op dat vlak wel wat meer empathie van doen heeft.

Ten slotte vind ik het schrijnend om vast te stellen hoe gemakkelijk je ondertussen aan pillen geraakt waarvan je aan de buitenkant niet kunt zien waar ze met welke mix van grondstoffen gemaakt zijn en wat ze vanbinnen met je doen. Soms verliezen mensen zich dan dermate in die medicatie tot er berichten opduiken met onderaan de vermelding dat je bij 1813 terechtkunt voor vragen rond zelfdoding. Het uiteindelijke effect is dan eigenlijk net het tegenovergestelde van wat in de bijsluiter beschreven staat of waarvoor farmaceutische onderzoekers met goede bedoelingen ooit een patent aanvroegen.

Daarom is de uitsmijter voor Dolores O’Riordan, zangeres van The Cranberries die ik halverwege de jaren ’90 nog vanop de eerste rij in Werchter toejuichte. Zij ging net als Prince en Tom Petty maar ook veel andere mensen zonder faam of zelfs naam ten onder aan fentanyl, een pijnstiller die tig keer sterker is dan morfine en al een tijd aan een steile opmars bezig is. In onderstaand stukje uit het beklijvende Dying in the sun stelt ze zich kwetsbaar puur aan de piano enerzijds de vraag hoe het zo ver is kunnen komen en reikt ze tegelijkertijd akoestisch klaar een oplossing aan om niet onder de fragiliteit te breken: verbondenheid.

How could I let things
Get to me so bad?
How did I let things get to me?

Will you hold on to me
I am feeling frail
Will you hold on to me
We will never fail

4 gedachten over “Chasse patate

  1. Zonder medicatie (godzijdank) in de progressieve gegaan. Volgens een controlearts een jaar later: veel te vroeg. Toen wisten ze nog niet van die acht weken thuisblijven. Maar het gaat. Ik kreeg een aangepaste taak en werkplek, die ik nog steeds heb, en ik ben blij dat de meeste collega’s wel eens een luisterend oor bieden. Dokter begint het stilaan wel “te lang” te vinden maar ik kan er ook niks aan doen, als ik te snel opbouw ga ik steeds terug naar af. Tja… Mindful mee omgaan, inderdaad.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.