Terzake

Drie weken geleden. Het heeft alles van een normale vrijdagse kantoordag. Tot een VRT-journalist me kort voor de middag belt met de vraag of ik iemand tussen de 20 en 30 ken die al met de ratrace van het leven te maken (gehad) heeft. Via mijn blog was hij bij mij terechtgekomen en hij had de – meer dan terechte – indruk dat die thematiek mij wel aanspreekt. We raken aan de praat en hij oppert dat mijn stem ook wel de moeite waard is om gehoord te worden. Hij zou even met de redactie overleggen en dan terugbellen. Ik geef aan al via mijn netwerk op zoek te gaan naar mogelijke jeugdigere mensversies voor een interview.

Vijf minuten later belt hij terug en nog geen uur erna staat hij met cameraman en geluidsvrouw aan onze receptie. Terwijl ik de collega’s lachend vertel er eigenlijk niet eens op gekleed te zijn, stelt één van hen me grappend voor om me nog snel wat met de make-upattributen uit haar handtas op te kalefateren. “Laat maar zo”, is mijn antwoord. Het gaat om de boodschap en elke gelegenheid om die te brengen nemen we met beide handen aan, ook al is dat ongeschoren.

We praten een half uurtje over mijn burn-outverhaal en visie op die ratrace, gekoppeld aan de vaststelling dat de statistieken regelmatig opduiken en dan weer ondergesneeuwd raken zonder dat er effectief iets grondigs verandert. Ik schreef dat standpunt overigens recent nog uit in het stukje Hoera. Ze schieten nog wat beelden in mijn professionele biotoop. Ik geef hem een exemplaar van Wake-up Call mee en we hebben nadien contact in functie van andere mogelijke gesprekspartners en wanneer het op antenne komt.

Vanmiddag. Ik krijg een sms met de bevestiging. Een neerslag van dat gesprek zit ‘s avonds in Terzake (15 maart). Mooi zo. Ze werd gevolgd door een kort debat tussen de politieke oppositie en een werkgeversorganisatie.

Ik dank de VRT om het thema onder de aandacht te houden en blijf ervan overtuigd dat een echte game change mogelijk is wanneer overheid, ondernemingen en werknemers met een authentieke blik in de spiegel de handen in elkaar slaan en niet enkel de zwarte piet doorschuiven. Op die manier hoeven wij in de toekomst misschien niet meer naar Scandinavische landen te verwijzen als het op geluk aankomt en – dromen mag – volgen andere landen wie weet ooit zelfs het Belgische model.

Je kunt mijn getuigenis onderaan het artikel op deze pagina bij de VRT herbekijken.

5 gedachten over “Terzake

  1. Eerlijk en open, zo is het goed.

    “(…) van ondernemingenorganisatie Voka. Hij is het niet eens met de maatregel die Almaci voorstelt en wijst erop dat 9 op de 10 werknemers het wel nog aankunnen.”
    Van zoiets komt m’n haar recht hé, dat is zoals die kruispunten waar eerst twintig doden moeten vallen eer er iets gebeurt, want negentien doden is niet genoeg voor de statistiek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.