Thuiskomen

Tja… wanneer ik binnen de twaalf uur ongepland twee films voorgeschoteld krijg die voor mij qua thematiek aan elkaar gelinkt zijn, kan ik niet anders dan het gevoel in een lettervijver te laten bezinken voor wie zin heeft om in gedachten even met mij of in zichzelf te zwemmen. Wanneer ik met de jongste bij mijn ouders langsga met Moederdag-groen, kijken die naar een recent opgenomen versie van Into The Wild. Dat is één. ’s Avonds laat op de bank landen vrouwlief en ik bij Nell. Dat is twee. De optelsom komt binnen en haalt zo weer heel wat naar buiten.

Into The Wild is het ware verhaal van Chris McCandless, die na zijn studies en een naar alle verwachtingen beloftevolle toekomst besluit om de materialistische en prestatiegerichte schijnmaatschappij vaarwel te zeggen. Zijn ultieme doel ligt in Alaska, waar hij volledig afgesloten van de samenleving in verbondenheid met de natuur de rust wil vinden om echt te zijn. Op basis van een dagboek wordt zijn reis in beeld en woord gebracht. En in muziek. Want de soundtrack is gesneden koek voor de akoestische prachtstem van Eddie Vedder. En dan vooral ‘Society’, omdat het een resem diepzinnige lyrische lusten voor je oor bevat, bijvoorbeeld dat we als maatschappij de honger naar steeds meer aanvaard hebben – we have a greed with which we have agreed – en dat we nooit vrij zullen zijn vooraleer we alles hebben wat we willen – nooit dus. Maar deze springt er voor mij echt uit:

“When you want more than you have, you think you need. And when you think more than you want, your thoughts begin to bleed.” (Eddy Vedder)

Gedachten die beginnen te bloeden. Het is een quote die ik in Wake-up call bij deze passage geplaatst heb: “Die oncontroleerbare mentale jeuk was één van mijn absolute pijnpunten. Heb je ooit meegemaakt dat je niet kunt stoppen met denken, dat je van de ene naar de andere gedachte dwaalt tot het een doolhof is waaruit je niet meer kunt ontsnappen? Dat je bepaalde gedachtes niet kunt loslaten, ook al probeer je jezelf duidelijk te maken dat die gedachte helemaal niet waar is? Dat je continu een welles-nietes spelletje met je brein lijkt te spelen? Had ik maar dit, zou ik niet dat, ze zullen waarschijnlijk wel zus, ik ben ervan overtuigd dat ze zo. Een onmogelijke mentale jongleeract in een circus van gedachtestromen.”

Het zorgde er in die moeilijke periode voor dat ik geen (innerlijke) rust meer vond, dat ik niet meer thuiskwam, zoals vrouwlief het zo treffend verwoordde. Fysiek aanwezig maar mentaal niet op de afspraak. Als een dolend schip dat niet aanmeert en alle brandstof er tegen de wind en stroming in doorjaagt. Je leest in verschillende bewoordingen vaak over de nood in onze samenleving aan minder hebben en meer zijn. Want wie ben je nog als je niks meer hebt? Eerder deelde ik al dat grensverleggend niet altijd verder, hoger of harder hoeft te betekenen omdat je zo alles en iedereen voorbijholt zonder echt te kijken, ook jezelf. Terwijl de mens zich klaarmaakt om Mars te koloniseren, lijkt thuis voor heel veel onder ons verder af dan ooit.

“We made it to the moon but we can’t make it home.” (REM)

De film Nell vertelt het verhaal van een jonge vrouw, subliem vertolkt door Jodie Foster, die ver van de bewoonde wereld samen met haar moeder opgroeit. Ze ontwikkelen een eigen, zo goed als onverstaanbare taal, wat verklaard wordt door een verlamming van de moeder. De film begint met het overlijden van de moeder, waarna de buitenwereld weet krijgt van Nells bestaan. Er wordt gezocht naar een manier om te communiceren en haar taal te begrijpen, waar de dokter die een hele tijd in haar buurt doorbrengt – heerlijke Liam Neeson –, uiteindelijk ook in slaagt. Dan volgt een steekspel tussen mensen die een verschillende visie hebben van waar zij thuishoort en hoe ze deel te laten worden van de samenleving.

Over de plot ga ik niet meer onthullen maar er zitten zowel visueel als qua dialogen een aantal pareltjes in rond de thema’s die met werkelijk ademen te maken hebben. Voor het gros van de mensenmassa is ze een wereldvreemde rariteit die brabbelend voor zich uitstaart. Ze lijkt echter als enige in staat om echt te connecteren met een depressieve vrouw. Een stille ontmoeting van begripvolle pupillen en emotielijnen rond de ogen volstaan om elkaar te voelen op een frequentie die het zintuiglijke vermogen van anderen overstijgt. Gevolgd door een wederzijdse glimlach. De fijnste quote zit op het einde, wanneer er in de rechtszaal gebekvecht wordt over wat het beste voor haar is. Ze komt tussen en vraagt de dokter om haar woorden te vertalen, vertelt dat ze zich over haar geen zorgen hoeven te maken en pakt dan met deze uit:

“You have big things. You know big things. But you don’t look into each other’s eyes. And you’re hungry for quietness.”

Ik hoop dat ook jij tijdens jouw vakantie, hoe ver die ook was, erin geslaagd bent om die rust te vinden, jezelf en je dierbaren recht in de ogen te kijken en dat je thuisgekomen bent. Bovendien gun ik je dat gevoel het hele jaar door, want het zou niet mogen zijn dat we er telkens een half of heel jaar lang met voortschrijdend verlangen naar uitkijken en onderweg vergeten dat de essentie in ons en net daarbuiten ligt.

4 gedachten over “Thuiskomen

  1. Onlangs met het ganse gezin op vakantie nog een avond lang gepraat over het nut van geld (en bezit) en de (mentale) armoede die daar meestal mee gepaard gaat. Ik herinner me dan dikwijls de quote van mijn vader in het rusthuis: “Zie ze daar zitten aan tafel, de rijkste en de armste mens van Retie, ze krijgen hetzelfde eten en even weinig bezoek…..”.
    Eentje waar ik dikwijls aan moet terug denken en wat een leven van keihard werken om toch maar veel rijkdom te verwerven enorm relativeert en zelfs meelijwekkend is….

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.