Teletransfusie

Toen ik ruim 11 jaar geleden mijn eerste blogstapjes zette, was dat om zowel mezelf als anderen een spiegel voor te houden. Momentjes van aandacht, ademruimte en bewust besef creëren. Kleine Gelukjes plukken en die zo goed mogelijk bewaren, als voeding voor de ziel in de vaas van zin naar zelfbloei. Want de honger en dorst om in te vullen wat vaak het risico loopt om leeg te lopen / blijven, zijn mede stilbaar door kleine aandachtsprikjes. In het begin liet ik me vooral gaan via langere epistels vol woordgevrij en metafoorgebrei. Later gleed er al eens een beeld binnen. Nadien ontpopte sociale media zich tot een weg om quotes en foto’s met weinig of zonder woorden vanuit mijn cocon op de wereld los te laten.

Uiteraard zijn er heel veel beelden van slakken gepasseerd. Wat echter met stip op één staat, zijn de bijna ontelbare hartjes. Die waren er ongetwijfeld ook al toen ik nog niet goed keek of niet de ruimte nam om bewuster in mezelf en mijn biotoop te staan. Is dat toeval, dat voor sommigen trouwens niet bestaat? Anderen halen de wet van figuur en achtergrond aan: onze hersenen kunnen niet naar alles tegelijk kijken en splitsen ons blikveld in twee delen: figuur (focus) en achtergrond (context). Als die wet al speelt, is het naar mijn gevoel alvast niet bewust. Over naar serendipiteit: het vinden van iets waardevols of verrassends waar je niet naar zocht, waarbij gelukkig toeval wordt gecombineerd met het besef van de waarde. Dat rijmt al meer met hoe ik ernaar kijk. Want ik besefte meer dan eens hoet onverwachten (loslatend) me meer tot datgene bracht wat ik voorheen (te vasthoudend) verwachtte. Zo is elk hartje dat mij ooit ontmoette een prikje dat minder hoefde om meer te mogen.

Na een dik decennium toevalshartjes is de tijd rijp om ze op een rijtje te zetten, omdat ze mij en hopelijk ook jullie regelmatig een geluksprikje gaven: lichtinval, groenten, fruit, vlees, zuivel, kruimels, vlekjes, spatjes, afdrukken, hout, bomen, wondjes, bladeren, waterplassen en zelfs een ‘foutje’ in het model van de cocon.

Het is meteen een reis terug in de tijd, mezelf onderdompelend in de momentjes waarvan ik met plezier blijf proeven. Honger en dorst in stilte stillend.

Klaar voor 100 knipoogjes?

Het stukje vleesbrood was een bewuste creatie die de naam ‘meatlove’ kreeg en de croque een verrassing van een zoonlief. Die kon ik niet laten liggen want ze symboliseren hoe liefs ook zonder geluid geboetseerd en verspreid wordt, deze woorden van mijn vader indachtig: “Wie goed doet, goed ontmoet”.

Want wat me de hele tijd nog blijer maakte, zijn de berichtjes die ik van jullie kreeg, met foto’s van slakjes en vooral heel veel hartjes. Het bewijs dat delen vermenigvuldigt. Dat we via kleine individuele stukjes een collectieve puzzel leggen. Een teletransfusie om goed te blijven ontmoeten.