Mijn eerste innerlijke reactie was een verdorie. Weliswaar snel gevolgd door een glimlach. Na amper een kwartiertje fietsen viel het schermpje van mijn GPS uit. Nog eens proberen. Tevergeefs. De batterij is helemaal leeg, blijkbaar op één of andere manier niet helemaal uitgeschakeld tussen twee ritten. Tja… Niets schenkt zoveel knipoogjes als het toeval, als je schakelt in denken en voelen.
Geen route, geen hartslag, geen snelheid, geen omwentelingen, geen tijdindicatie, een powermeter heb ik niet. Wanneer je gewoon bent om met die metrics rekening te houden, lijkt het alsof je even de kluts kwijt bent. Vele organisaties zouden stuurloos zijn zonder hun KPI’s (Key Performance Indicators), die vaak de sfeer rond de managementtafel bepalen en een aanzet vormen om al dan niet actie te nemen.
Snel over naar de glimlach dus. Fietsen op gevoel. Na al die jaren ken je je lichaam beter en voel je dankzij je ademhaling aan in welke hartslagzone je zit. Op je omwentelingen kan je ondertussen bijna je klok juist zetten. De druk op de pedalen en spanning in je benen geven je een idee van de wattages. En de richting dan? Er zijn in de ruime omgeving niet veel weggetjes waar ik nog niet alleen of met mijn fietskameraden indraaide. Al kwamen we soms flink bedrogen uit, het bracht ons op onverwacht mooie plekjes en omwegen of we vonden nieuwe binnendoortjes. Om nog maar te zwijgen van de verhalen die het ons schonk. Wie verdwaalt, vindt nieuwe wegen, staat op zo’n straatnaambordje dat we van vakantie meebrachten en in de woonkamer staat.
Ik herinner me de periode dat ik begon te fietsen. Mijn enige GPS was een strookje papier met knooppunten dat ik op mijn stuur plakte. Als ik leesbaar schreef, geen cijfertje vergat of de inkt niet te fel uitliep door de regen, kwam ik probleemloos terug thuis. Afhankelijk van de benen en de wind, duurde de rit korter of langer dan ingeschat. Het is in die periode dat ik de chasse patate ontdekte, mijn plan leerde trekken bij een lekke band of technisch mankement, voor het eerst tegen de grond ging toen een onvoorzichtige eend plots het jaagpad kruiste en een aanval van een gans te verwerken kreeg. Heeft fietsen ook op dat vlak iets weg van hoe een organisatie draait?
Terug naar mijn ritje. Het plan was om een uurtje te fietsen en dan bij mijn makker aan te sluiten en twee uurtjes samen te rijden, waarna hij nog een extra lusje kon doen. Het kwam enkel zo uit in onze agenda’s en voor de dag nadien werd te veel regen voorspeld. De route die ik voor dat uurtje in gedachten had, kwam uiteindelijk prima uit. Ik heb één keer op mijn smartphone gespiekt en zat er zo goed als boenk op. Snel een tasje koffie en hop, samen op de MTB de lokale bossen in. ‘Ik reken op jou om me op tijd thuis af te zetten.” Geen geplande route maar kriskras door de bossen van Arendonk en Retie, waar we ons al zo vaak in bochten wrongen en door dreven dolden. We hebben nog de tijd om zoonlief jongst snel dag te zeggen op het scoutsterrein waar ze danig voor een event in de weer zijn. Ik zie hem genieten wanneer hij de in elkaar gesjorde klimmuur test. Flashback naar de grijsloze mij. Glimlach.
Terwijl ik onder de douche staat, komt zoonlief oudst thuis. Hij was ook een ritje gaan doen. Reed niet met ons mee want wilde maar een uurtje fietsen. Het waren er twee geworden. Knooppunten op stuur geschreven en ergens eentje gemist. Tja, onder een appelboom liggen geen peren. Glimlach. Geen enkel moment aan KPI’s gedacht vandaag want de KFI’s (Key Feeling Indicators) stonden op prima weer. Blijven fietsen.
