Categorie: 2018

Aangezien ik mezelf in het bijzijn van anderen al een paar keer MacSchryver in plaats van MacGyver genoemd heb en bij het verdelen van de eigenschap handigheid waarschijnlijk in de foute rij stond aan te schuiven, hebben klusjes die voor de één zo evident zijn bij mij al voor heel wat frustratie gezorgd. Vroeger verweet ik mezelf dat wel eens. Gelukkig glimlach ik er ondertussen bij, vanuit de wetenschap dat iedereen wel in iets goed is en dat je heus geen homo universalis hoeft te zijn om je goed in je eigenvel te voelen en een verschil te maken. Het is trouwens niet omdat het woord handigheid het zelfstandig naamwoord hand bevat dat je enkel met die klauwen onderaan je armen handig kunt zijn. En schrijven doe je ook met je vingers, toch?

De uitvinder van de nieuwe generatie stofzuigers en handdroogblazers noemt frustratie de moeder van innovatie. In de schoot van ergernis en gemis kan inderdaad een creatieve vrucht ontluiken. In sales, marketing en productmanagement geldt dit adagio: als je via jouw product of dienst een belangrijke behoefte invult of een frustratie wegneemt en zo een passend antwoord op één of meerdere zogenaamde trigger issues biedt, zit je commerciële idee of plan gebeiteld. In negatief ligt naast een serie dezelfde letters dus effectief wel eens het halve dna van positief. Als je erin slaagt die frustratie los te laten en om te zetten in iets moois, zoals de oester die een irriterende zandkorrel in een parel omtovert. Lees volledige tekst Mess(age)

Nee, het heeft niets met aardappelen te maken maar het is wel iets waardoor je flink in de puree terecht kunt komen. Ik ondervond het voor het eerst aan den lijve toen ik op mijn eerste mountainbike een tweetal fietsers voor me uit zag rijden. Dat op het eerste zicht kleine gat zou ik op het lange rechte stuk wel even dichtfietsen. Tot hun beurtrol, de wind en mijn toen nog mindere pedaalconditie de handen en benen in elkaar sloegen om mij flink op mijn plaats te zetten. Het werd een lange terugweg richting stal want the mindful me had ik nog niet ontmoet.

Ik deed de betekenis waarvoor de term in het wielrennen uitgevonden is dus alle eer aan: één renner of een kleine groep helden van de derailleur die het peloton achter zich laat om de kopgroep te vervoegen maar daar ondanks een heuse inspanning en een flinke dosis koppigheid tot aan de finish niet in slaagt. Die krachttoer wordt meestal als zinloos afgedaan, ook al kan het een stevige training zijn die ook voor een mentaal en fysiek leermoment zorgt. Check!

Hetzelfde gevoel kreeg ik bij het lezen van twee recente berichten die met de lichamelijke en emotionele gezondheid te maken hebben. Lees volledige tekst Chasse patate

Kill your darlings. Nee, het is geen aanzet om wie je liefhebt pijn te doen. In de wereld van copywriting is het een principe dat gehanteerd wordt om je tot de essentie van een commerciële boodschap te beperken. Ik maak wel eens de vergelijking tussen beschrijvend proza en een – soms zelfs minimalistisch – gedicht, twee literaire recepten waarin ik mijn ervaringen en gedachten heel graag klaarstoom. In langere stukjes zoals op mijn blog is het heerlijk zwemmen in verschillende metaforen, terwijl je er bij de kortere marketingvarianten met meestal één boodschap in kunt verdrinken. Het is een kwestie van evenwicht. Waar hebben we dat nog gehoord 🙂

“In der Beschränkung zeigt sich der Meister.” (Goethe)

Met die gedachte in het achterhoofd en om binnen het aantal voorziene pagina’s te blijven, heb ik bij het afronden van Wake-up Call een paar passages, beelden of collages uit de eerste manuscripten gehaald. Die stukjes heb ik echter niet weggegooid omdat ik ze vroeg of laat wel terug zou oppikken, wanneer de flow me erop wijst. Eentje daarvan hoort bij de dialoog of ontmoeting met herinneringen rond hoogsensitiviteit uit de oude doos – om het woord confrontatie niet te gebruiken of je het onvertaalbare Auseinandersetzung te besparen, wat in het Duits toch voor een heerlijke extra lading zorgt. Bijna dertig jaar later blijkt dat een ferme knipoog naar de jongere versie van mijn vergrijzende zelf. Lees volledige tekst Fair play

Eén van de kippen heeft ons vanochtend nog bedankt voor het lekkere eten dat ze gisteren kregen. Waarvoor wij hen dan weer belonen met vers water, graantjes uit de zak en restjes uit de keuken. Op deze gedichtendag kon er voor hen zelfs lachend een motto af toen ik hun hok verliet en weer naar binnen ging om een omelet met tomaten te eten: an egg a day keeps the butcher away. Ach, we zouden het nooit over ons hart krijgen om ze een kakelkopje kleiner te maken. Als we mild zijn voor onszelf, mag dat ook voor die gevleugelden die nauwelijks kunnen vliegen.

Gedichtendag dus… Daarom, nu de duisternis gevallen is en de kippen richting stok getrokken zijn om tot morgen te zwijgen en hopelijk wat eigeel en -wit van voldoende kalk te voorzien, een kleine ode aan de kracht van de stilte, waaruit je kunt afleiden hoe ik mijn eitje het liefst heb:

Naar gedicht

Een dag of twee in Koudekerke bij Vlissingen, net na de hevige storm, maakten meer dan één moment van stilte in mij los. Gevat in weinig woorden en (bewegend) smartphonebeeld, sprokkelde ik wat indrukken bij elkaar van hoe het nu mij in zich opnam.  Naar woord en beeld

Terwijl ik een presentatie over mijn persoonlijke verhaal aan het uitwerken ben en iets rond positiveren toevoeg, zoek ik een passend beeld. Al snel kom ik uiteraard bij de vergelijking met het glas dat voor de één halfvol en voor de ander halfleeg is. Ik ontdek echter nog een derde interpretatie, namelijk dat het glas altijd helemaal vol is. Want waar geen vloeistof zit, komt plaats vrij voor lucht. Dus technisch gezien kan het zelfs nooit leeg zijn. En dat lucht levensnoodzakelijk is, weten we allemaal. Ademruimte. Ruimte om te ademen. Jezelf te zijn. Positief naar jezelf, anderen en de context te kijken.

Het glas op die manier drinken is voor velen moeilijker dan in een spiraal van klagen, zagen en negativiteit te verdrinken. Het lijkt soms wel een autodestructieve reflex die we onszelf aangeleerd hebben, waarbij verwijten omwille van wat niet is makkelijker wordt dan dankbaar zijn voor wat wel is. Zo vorm je al snel een soort interne broeikas voor een slecht (eigen)gevoel en bovendien zijn die emoties besmettelijk voor de mensen om je heen. Nu we uit de kerstslaap ontwaakt zijn, de kinderen bij koude temperaturen weer naar school gaan en de griep opnieuw de kans krijgt om extra gastheren te vinden, doe ik graag een warme oproep om de samenleving niet met zorgen maar met positiviteit te bestuiven. Lees volledige tekst Spaghetti

Een verschil maken, delen, inspireren, motiveren, spiegel voorhouden, wakker maken, cocon bieden, helpen, Harmony Service Provider, weg met burn-out en identiteitscrisis, maatschappij op kruissnelheid, kinderen, zingeving, meer mens, warme wereld, werkelijk ademen, rustpunt, authentieke samenleving, zonder maskers, maïzena, verzachter, antivries, ontkalker en een tekening van iemand die in de spiegel kijkt en zich afvraagt: “Wie ben ik? Wat wil ik?” Dat is wat ik eerder als doelstellingen in mijn moodboard opgetekend heb nadat ik nog eens goed in de spiegel keek. Naast schrijven wil ik dat voortaan op twee andere manieren in de praktijk omzetten: via individuele spiegelgesprekken en collectieve deelshops. Lees volledige tekst Dag Spiegel