Auteur: Tommy

Het zal je niet verbazen dat ik nooit een kei was in exacte wetenschappen, eerder een talenknobbel met veel interesse voor filosofisch getinte vakken waarbij de kritische en (zichzelf) in vraag stellende gedachtekronkelaar zijn geest flink aan het werk kon zetten. Toch is het op die recente vrijdagochtend een rekensommetje dat mij aan het denken zet: 6.000. zoveel keer moet de ruitenwisser ongeveer van rechts naar links en weer terug bewegen om de regendruppels van mijn voorruit te wissen vooraleer ik op kantoor aankom. Het regent dat het giet, pijpestelen, oude wijven, scheermessen, bakstenen en zelfs koeienstaarten en mollenjongen, vind ik onder de uitdrukkingen, terwijl dat bij onze Engelstalige vrienden cats & dogs zijn. Lees volledige tekst Blokjesdenken

Deze steen kruiste mijn pad toen een aantal collega’s en ik een ongeplande maar heel mooie wandeling op een tamelijk steile en beboste heuvelrug langs de oevers van een rivier maakten. Bij de eerste blik op het prachtexemplaar keken mijn goede vriend en ik elkaar aan. Een knikje en het woord ‘straks’ waren voldoende om elkaar te begrijpen. Hij weet dat we thuis een ferme collectie hartstenen hebben. Het is een traditie geworden om die van her en der mee naar huis te nemen. Zeker als ik ergens alleen ben. Waarbij ik ze stil in het zicht leg. Meestal passen ze in een binnenzak. Deze geologische creatie was een ander paar mouwen. Een steen verleggen is niet altijd even gemakkelijk. Lees volledige tekst Hartsteen

Maandag 17 mei. Ik open één van de nieuwssites die ik regelmatig bezoek. Meestal beperk ik me tot titel en inleiding. Als het onderwerp me aanspreekt, lees ik verder. Mijn oog valt op een bericht met foto van een aantal fietsers die van de baan gemaaid werden. Twee vrouwen overleden en drie zwaargewonden. Het is helaas nieuws van bijna elke dag. Veel mensen klikken door naar ander, belangrijker nieuws. Ik besluit om toch verder te lezen. Dan besef ik dat het op een plek is waar ik zelf vaak fiets. Alleen en op de wintertoer van ons mountainbikeploegje. Het is daar inderdaad uitkijken, zo in die blinde bocht als je oversteekt, zeker in het donker of bij valavond. Uit je klikpedaal schieten bij het vertrekken kan al gevaarlijk zijn. In ons groepje wordt een paar uur later gedeeld dat andere fietsers daar minder geluk gehad hebben dan wij. Dan lees ik dat het een groep jonggepensioneerden uit mijn eigen dorp Retie is. De impact van het bericht op mijn gevoel wordt groter. Lees volledige tekst Blauwe Maandag

Naar aanleiding van de recente berichten rond burn-out bij kinderen, heb ik gisteren een opiniestuk voor Knack geschreven, op basis van inzichten die ik eerder al via mijn blog gedeeld heb. Het thema blijft actueel en ik geef jullie graag het nieuwe stukje mee dat ik eraan toegevoegd heb, met extra aandacht voor hoogsensitieve kinderen. Lees volledige tekst Zachtjes duwen

Nog voor ik goed en wel op rustige cruisesnelheid ben en aan mijn ochtendlijke ademhalingsoefening in de auto begin, tovert een dartel reetje al een glimlach op mijn gezicht. En ook een ‘oef’ zoeft door mijn hoofd want het heeft veilig de overkant gehaald. Ik zag het een paar seconden eerder vanaf de andere rijrichting de betonnen middenberm van de E34 richting Antwerpen overspringen. Het liep richting de zachte grasstrook op grondgebied Oud-Turnhout en hield dan even halt. Alsof het niet zeker was van de ingeslagen weg. Het keek nog één keer een beetje vertwijfeld achterom, waar de auto’s vóór mij voorbijraasden. En dan waagde het de grote sprong over de gracht, richting een mooi groen weilandschap zoals we die in de Stille Kempen in overvloed hebben. Het wordt zijn nieuwe thuis. Of het ooit terugkeert? Lees volledige tekst Roots

De dapperheid van het beestje tovert spontaan een glimlach op mijn gezicht. “Komaan, je kunt het, kereltje.” Ik zie hem volhardend sleuren. Met een tak die flink wat groter is dan zijn eigen kleine vogellijfje probeert hij hoogte te winnen. Het lukt hem pas bij de derde poging. Het doet me denken aan de waaghalzerij van de eerste mensen die met nagemaakte vleugels de grond onder hun voeten probeerden weg te lopen om motorloos te vliegen. Onder een stralende ochtendzon landt de ekster in een boom op amper twintig meter van me vandaan. Met wat kleinere takjes gaat het nadien behoorlijk vlotter. Hij weeft zich te pletter. Dat veilige nestje komt in orde. Het raakt vast en zeker klaar en zal afgewerkt worden met de zachtste pluimveertjes, zodat zijn vrouwlief er nog deze maand haar eitjes in kan leggen. Hij weet duidelijk wat hij wil.

Ik dank het toeval dat me dit moment van natuurlijke flow gegund wordt. En mezelf dat ik het met aandacht in me opneem en in gedachten even wegfladder. Want mijn gemoed was eerder somber gestemd omdat het opnieuw berichten regent die nog zwarter zijn dan de glanzende vacht van die gevederde nestbouwer. De statistieken tonen nog maar eens aan dat steeds minder mensen erin slagen om de zware klei onder hun voeten, waarin ze om welke reden dan ook vastgezogen geraakt zijn, los te laten en zich vrij te voelen. Bij veel te veel werknemers die zich in hun job ongetwijfeld ooit een vrije vlinder gevoeld hebben, zit de mot er duidelijk in.

Lees volledige tekst Herinneringsprik

Ik was toch even in de war, zo met de paaskalender in het achterhoofd. Aangezien de catechese voor mijn vormsel al een paar decennia achter me ligt, heb ik toch even Google geprikkeld om één en ander op te helderen. Na Witte Donderdag komt Goede Vrijdag en dan wel degelijk Stille Zaterdag. Op de radio hoorde ik namelijk dat een aantal Belgische bedrijven met een Stille Dinsdag experimenteerden. Waar Jezus die dinsdag voor zijn einde en nieuw begin het goede woord verkondigde, vond ik niet meteen. Wel wat het principe achter het initiatief is: een aantal uren zonder mail, telefoon, vergaderingen of collega’s die elkaar storen. Lees volledige tekst Stilteteken

In mijn gedachten kom ik in een lokale parochiezaal terecht, tot aan de nok gevuld met mensen van middelbare en oudere leeftijd. Ik observeer een bizar schouwspel dat me niet meteen duidelijk wordt. Geen enkele vrije stoel. Zenuwachtig schuifelen de aanwezigen weg en weer en kijken ze uit tot er nog eens iemand het podium vooraan betreedt. Buiten staat een kleine groep ontgoochelden, hopend dat er snel iemand buitenkomt om diens plaats in te nemen. Wanneer een man door de dubbele deur de straat weer opstapt, wordt hij door zijn familieleden en vrienden in de armen gesloten. “Oef, Het is (nog een keer) gelukt, een volledig jaar!” Aan de achterkant van het gebouw staat de deur wagenwijd open, waar jongeren vol verwachting binnenstappen en met een brede glimlach bliksemsnel ook weer buiten komen. Ik zie een meisje met mooie sierraden en de nieuwste iPhone, een jongen met een cheque en een autosleutel die hij trots met een blik naar zijn maten in de lucht steekt. Lees volledige tekst Prioritijd

Soms is iets kleins nodig om een glimlach tevoorschijn te toveren, zoals de lentezon die in samenwerking met een tomaat op het keukenblad spontaan voor een hartje op de vloer zorgt. Omarm waar je blij van wordt, ook kleine momenten. Zelfs wanneer je gedachten wat gevangen zitten of wanneer (de herinnering aan) iets verschrikkelijks overheerst. Zelfs met krassen is de vloer mooi. Ook een jaar na de aanslagen is het weer lente geworden. Een glimlach vol respect. Laten we licht, hoop, verbondenheid, warmte en liefde verspreiden als wapen tegen wat de mens bevriest.

Een jaar geleden schreef ik rond deze tijd een bericht rond geluk en verbondenheid, met een knipoog naar de aanslagen: Landingsbaan voor geluk

“Ik heb een kop van een dier gevonden, mama”, zegt onze jongste wanneer hij van de tuin tot in de keuken gewandeld komt. Vrouwlief-met-kuiltjes-als-ze-lacht gaat mee kijken, fronst even haar wenkbrauwen en vraagt hem dan: “Hoeveel cavia’s zitten er nog in de tuin?”. Dat zijn er duidelijk een paar minder. De onfortuinlijkaard is, of beter was dus een cavia. Die zachte knaagdiertjes liepen al een tijd samen met een aantal kippen vrij rond in de afgezette grasweide waar vroeger onze wolfachtige hond, de liefste Alaskan Malamute ter wereld, zich kon uitleven. Blijkbaar is de kleine viervoeter niet op tijd in zijn hok kunnen vluchten en heeft één of ander wild roofdier hem bij de nek gepakt. Helaas waren er al snel meer slachtoffers. Een aantal dagen later hebben we de enige overlevende veilig terug bij pa afgeleverd.

Zonder het goed en wel te beseffen, was dat onze eerste kennismaking met Carlos en Luis, de twee rosse katers van de buren van twee huizen verder. We kwamen erachter toen we op babybezoek gingen en met de buurman aan de praat geraakten over onze flink uitgedunde kudde cavia’s. Dat deed bij hem een belletje rinkelen. Want hij had recent op de mesthoop iets gevonden wat op het achterlijf van een witte mol leek. Eén van hun twee kleine tijgers had dus een prooi mee naar huis genomen. Wij zagen wel eens een kat bij ons rondlopen en hoorden ze ’s avonds over de houten poort langs de woonkamer klimmen. Maar we hadden er geen killer cat in gezien. De buren hadden schuldgevoelens. Wij een verklaring. Toch een memorabel moment. Waaruit we leerden dat witte mollen eigenlijk niet bestaan, op een heel uitzonderlijke albino na, en het begin van een zielstrelend knuffelverhaal. Lees volledige tekst iKat