Auteur: Tommy

Wanneer ons gesprek bij het thema ‘ademen’ komt, haal ik aan dat ik het voorbije kwartier eigenlijk niet goed aan het ademen ben. Dat het vast komt door de passie waarmee we aan het praten zijn over de onderwerpen die heel wat in ons beide wakker maken. Waarna we met een glimlach weer wat bewuster ventileren en verder van gedachten wisselen. Het gesprek dat collega-blogger Stephanie en ik voor haar podcast hebben, wordt een warm deelmoment waarin anderen hopelijk wat ademruimte vinden als de lucht rondom hen wat ijler geworden is. Lees volledige tekst Pratende schrijver

“Als we geen ruzie maken, blijven we drie dagen”, was mijn knipogend antwoord op de vraag van onze jongste hoe lang we met z’n tweetjes zouden gaan kamperen. Er is uiteindelijk maar één moment dat we het niet eens zijn: hij ziet achter de opening in een grot voldoende ruimte om langs daar onze wandeltocht verder te zetten, terwijl ik enkel oog heb voor de kloof die naast dat – voor mij althans – veel te smalle ingebeelde pad gaapt. De armen gekruist en boos op een bankje, zo laat ik hem even. Om hem dan tot bij mij te roepen en het nog eens over veiligheid te hebben. Ach, even later stappen we weer vrolijk samen verder en genieten we volop in Klein Zwitserland, een andere naam voor het oogstrelende Müllerthal, in de buurt van het Luxemburgse Echternach. Lees volledige tekst Kuuroord

“Een ei is een ei”, moet onze nieuwe kip zo kort voor Moederdag gedacht hebben – in onze provincie worden mama’s zowel in mei als augustus gevierd. “Wat die ervaren hen kan, kan ik ook.” Het kleine ei kostte de jonge legster waarschijnlijk bijzonder veel moeite, terwijl het grotere exemplaar voor de volwassen kip dagelijkse kost is. In het eitje zat geen dooier. Eerder deze week leverde die oudere gepluimde een exemplaar met twee dooiers. Gewoon om mee te geven dat je niet altijd groots moet denken om iets te verwezenlijken. Vergelijk jezelf niet te veel met anderen. Een kleine stap kan een grote overwinning zijn. Beschouw die dan ook als een succes en geef jezelf een pluim. Je zult merken dat het je vleugels geeft voor de volgende. Vele kleintjes maken groot.

Wat zou de inhoud van zo’n thuispapiercontainer zijn? 240 liter, lees ik op het net. Van kilo’s, tonnen en kubieke meters papier had ik al gehoord. Maar in de maateenheid die me eerder aan vloeistoffen doet denken, kon ik het moeilijker inschatten. De gewielde gele mastodont zat in ieder geval behoorlijk snel vol. Vrouwlief en ik zijn namelijk de uitdaging aangegaan om, terwijl onze tieners op scoutskamp zalige tijden beleven, eens flink te rommelen in de op papier verzamelde kennis die we tot 25 jaar geleden in onze grijze massa pompten en (tijdelijk) opsloegen. Voor die toetsen, rapporten, diploma’s en getuigschriften waarmee we een goed betaalde baan zouden vinden en misschien zelfs de wereld veranderen. Ook al dacht ik tijdens het gros van mijn schooljaren dat ik eerder voor een voetbalcarrière in de wieg gelegd was. Lees volledige tekst Kennisrecyclage

De voorbije dagen kwamen een aantal berichten mijn richting uitgewaaid die op de één of andere manier – voor mij althans – met elkaar te maken hebben. Dat wij bijvoorbeeld echt niet tot onze 67^e verjaardagstaart willen werken, ook al zou dat vanaf 2030 de norm worden. Of het voorstel uit politieke hoek om iedereen tegen 2025 aan een baan te helpen. En hoe er effectief jobs gecreëerd worden maar dat de armoede daardoor lang niet voor iedereen afneemt. Als ik die jaartallen zie, lijkt er tegen het einde van mijn voorziene loopbaan – ik zou zo ongeveer ruim op de helft zitten – nog flink wat brood op de plank te liggen. Even een aantal vaststellingen in elkaar proberen kneden en de oven in mijn hoofd alvast voorverwarmen. Lees volledige tekst Zoetverdiend

“Had jouw vrouw iets anders kunnen doen dan ze gedaan heeft?” Dat was één van de vragen die me gesteld werden nadat ik mijn verhaal in groep gedeeld had en we samen op zoek gingen naar manieren om stress en burn-out aan te pakken. En of ik adviezen had over hoe je best omgaat met iemand die stevig op zoek is naar zichzelf. Je kunt uiteraard niet iedereen op dezelfde manier aanpakken. Maar ik ga ervan uit dat je elkaar als partner kent en weet hoe je respectieve karakters geboetseerd werden. De basiskunst is volgens mij om er in eerste instantie gewoon voor elkaar te zijn. Zonder meer. Om dan met voldoende aandacht voor ieders eigenheid en behoeften de klei die je afzonderlijk vormt maar ook met elkaar verbindt zacht te bewerken zodat kleine scheurtjes geen kans krijgen om (emotioneel) uit te drogen en onherstelbare barsten te veroorzaken. Lees volledige tekst Harmonie

Vorige week verschenen een aantal berichten met stevige titels als ‘Burn-outcoaches zijn al te vaak charlatans‘, ‘Burn-outcoaches zijn een gevaar voor de volksgezondheid‘, ‘Grootste charlatan kan zich burn-outcoach noemen’ en ‘Psychologen waarschuwen voor wildgroei aan therapeuten zonder de juiste competenties‘. De aanleiding was een open brief van specialisten, gericht aan zowel ministers De Block en Van Deurzen als aan alle betrokken beleidsmakers en vormingsverstrekkers. Zonder een polemiek te willen creëren en uitgaande van ieders goede bedoelingen maakt het bij mij toch een bedenking los. Een schuldbekentenis zelfs. Lees volledige tekst Schuldbekentenis

Belgabericht 20/06/2017:

“Bij 4 op 10 werknemers zorgt verandering op het werk voor te veel stress en angst en bij 1 op 5 leidt dat tot onzekerheid en verwarring. Toch juichen meer dan 6 op 10 werknemers veranderingen die hun bedrijf doormaakte toe, zo blijkt uit een steekproef bij 800 werknemers in opdracht van uitzendkantoor Tempo-Team. Verder valt onder meer op dat 7 op 10 respondenten aangeven dat ze zich niet zozeer onzeker voelen door de verandering zelf, maar door de slechte begeleiding.”

Het bericht ontlokte bij mij onderstaande kronkel. Wie mijn boek gelezen heeft, zal passages herkennen, die ik nu wat opengetrokken heb.

Net als andere dieren beschouwen de meeste mensen (een plotse) verandering in hun biotoop als een acuut gevaar, waardoor bepaalde overlevingsreflexen in gang gezet worden. En die zijn anders naargelang het type persoon of de context waarin hij of zij terechtgekomen is. Het is als in mijn jeugd, wanneer op school of ergens anders een gevecht ontstond. Je had gasten die zo hard mogelijk wegliepen, kerels die zich onmiddellijk stevig in de strijd gooiden, actieve en passieve toeschouwers en bemiddelaars. Ik durf te stellen dat ik in de aanloop naar en tijdens mijn burn-out zowat alle vier die types in mijn eigen ik heb zien passeren en er gelukkig in geslaagd ben ze samen in de juiste flow te krijgen.

Lees volledige tekst Voorlopige zekerheid

Ik schreef onderstaande tekst als bijdrage voor De Cocon (#75), het magazine van HSP Vlaanderen, rond het thema hooggevoeligheid, burn-out en medicatie. Ik deel het graag met jullie. Eigenlijk een basiscollectie slakkenfilosofie want de meeste aspecten zijn op één of andere manier in al mijn gedachtekronkels verweven.

Kleven we te snel een etiket op een aandoening, waarna we in eerste instantie via (klassieke) medicatie de strijd aangaan? In een maatschappij waarin we graag in termen van normaal en abnormaal denken, biedt een label wel eens geruststelling. We hebben de ziekte benoemd dus we kunnen ze aanpakken. Het blijkt echter wel eens een valse gemoedsrust. En op die manier kan ook medicatie misleidend zijn. Eén ding wil ik meteen duidelijk maken: ik ben dokter noch psycholoog en geloof oprecht dat in sommige gevallen medicatie noodzakelijk is. Maar ik ben er ook van overtuigd dat een probleem zo snel mogelijk aan de bron aangepakt moet worden. Lees volledige tekst Mindswitch