Auteur: Tommy

Het moet bij mijn moeder ongetwijfeld de adem afgesneden hebben, toen de verpleegster mij kort na de geboorte mee uit haar kamer nam, in de kraamkliniek die wij in het Vlaams zo mooi ‘moederhuis’ noemen. Het huis waar naast kinderen ook moeders geboren worden als het hun eerste spruit is. Waar ouders doodsangsten uitstaan als het kantje boord is. Zoals zij die mij leven inbliezen begin december 1971 te verwerken kregen. Ik werd vier weken te vroeg geboren, in een tijd dat premature baby’s er moeilijker doorkwamen dan nu en lang voor medische en ethische grenzen verlegd werden. Lees volledige tekst Ventileren

De voorbije weken was Radio 1 via Stop 30 op zoek naar de meest frustrerende file in Vlaanderen. Op een ietwat ludieke manier een ernstig probleem aankaarten. Origineel. Een mens heeft al eens de gewoonte om zijn miserie te relativeren, weg te lachen en de situatie leefbaar en controleerbaar te maken. Het risico bestaat echter dat die humor een ironische en zelfs cynische onder- of boventoon krijgt. Cynisme was de troefkaart van mijn gedachten om enigszins en wat langer overeind te blijven in de file naar mijn crash.

Eén van de nummers die voor de campagne gebruikt worden is Highway to Hell van AC/DC. Onder duatleten is dat nummer gekend als de rockmuziek die uit de boxen galmt wanneer ze klaarstaan voor de poort van hun Hel van Kasterlee, terwijl de duivel belooft hen het vuur aan de schenen te leggen. Afhankelijk van je lichamelijke en mentale conditie is het zes tot tien uur afzien in wat de zwaarste winterduatlon ter wereld genoemd wordt. En genieten, zo vertellen mijn makkers die al deelgenomen hebben. Vooral na de aankomst dan. Tot de spierpijn opduikt. Ik vermoed dat het op de één of andere manier vergelijkbaar is met het gevoel dat je hebt wanneer je na een helletocht in de ochtend- of avondfile op je werk aankomt of thuis je benen onder tafel schuift. Respectievelijk “om punten te verdienen en vannacht niet alleen te zijn”, om Luc De Vos van Gorki te parafraseren. Lees volledige tekst Heldentocht

“Gelieve u bij de receptie aan te melden om de ondergrondse garage te laten openen”, lees ik op zo’n typisch bordje wanneer ik voor het hotel parkeer. Ik stap uit en loop tot bij de bijzonder vriendelijke receptionist. Hij merkt dat ik bij een groep collega’s hoor die aan een tweedaags seminarie beginnen, iets wat we tweemaal per jaar doen om de teambatterijen flink op te laden en er weer twee kwartalen in te vliegen. “Ik doe de poort wel open zodra u weer in uw wagen zit”, gaat hij verder. Even later glijd ik heel voorzichtig de parking in, want de onderkant van het gebouw komt wel heel dicht bij de bovenkant van mijn auto.

“Eerder kon ik hier nog zonder controle inrijden”, denk ik bij mezelf. Het is namelijk niet de eerste keer dat we in dit hotel bij elkaar komen. Exact twee jaar geleden logeerden we hier ook, in januari 2015, een maand na mijn eerste crash, wanneer ik tevergeefs en veel te snel terug probeerde op te starten. Er was toen weliswaar meer afstand tussen mijn carrosserie op vier wielen van destijds en het beton, maar die stond haaks op de zo goed als onbestaande vrije ruimte in mijn hoofd. Ik was als een gedeukte bolide met schaafwonden waarvan de me(n)tale(n) laag in elkaar gedrukt wordt omdat de bestuurder zich tegen beter weten in toch door een onmogelijke situatie wil wringen. Lees volledige tekst 239

Was dat even slikken. Roland Duchâtelet noemt de meeste burn-outs fake. En hij kan het weten. Als je zoveel mandaten hebt of gehad hebt en dergelijk aantal overnames en financiële transacties op je actief kan schrijven, weet je hoe de bedrijfswereld, de mens en de maatschappij in elkaar zitten. Een zakenman die met voetbalclubs speelt zoals wij vroeger met Monopoly. Die voetballers verhandelt en ze koopt en verkoopt zoals onze kinderen met Pokémonkaarten doen. In dergelijke sportieve carrousels zijn mensen voor die captains of industry alvast investeringen. In hun bedrijven worden ze op de balans zuiver rationeel als kost weggeschreven, terwijl machines investeringen zijn. De mens als vleesgeworden bedrijfsactiva. Lees volledige tekst Fakers

Op de valreep toch nog een kleine kronkel naar aanleiding van de Gedichtendag. Het moeten niet altijd lang uitgesponnen teksten zijn. Soms is het net een uitdaging om heel veel met weinig woorden te zeggen en nog meer aan de verbeelding over te laten. Lees volledige tekst Gedichtendag

Waarover ik tussen pot en pint of tijdens gesprekken rond burn-out al menig boompje opgezet heb, is de mate waarin ondernemingen hun strategische missie, visie en waarden ook effectief in de praktijk omzetten. En in hoeverre dat strookt met wat de werknemer drijft. De hamvraag is dan of al het goede uit de voedingsbodem waarop bedrijven beweren geworteld te zijn ook effectief via de sapstroom van doordacht management tot in de kleinste takken geraakt, zodat tevreden werknemers als bladeren, bloemen of vruchten kunnen bloeien en groeien. Lees volledige tekst ROI

Twee mid-veertigers zijn samen onderweg naar een meeting in het verre zuidwesten van het land. Aangezien we zowel collega’s als goede vrienden zijn, wordt er niet enkel over de professionele uitdagingen van gedachten gewisseld maar zinken onze overpeinzingen ook af naar de wortels van onze verbondenheid: twee ezels die zowat elkaars spiegel geworden zijn en waarbij de één op tijd de ander met een hoef op de schouders tikt om werkelijk te blijven ademen en met voldoende lef van de levenswaterbak te drinken. Het lijkt wel gisteren dat we elkaar als enthousiaste dertigers voor de eerste keer zagen en eerder formeel de hand schudden. Fijn hoe we elkaar door de jaren heen vol vertrouwen voorzichtig uitgepakt hebben, niet-georkestreerd authentiek ont-moeten en oprecht akoestisch mogen.

“Toeval bestaat niet?” verder lezen →

In een eerdere post (Spiegelmaatschappij) stelde ik dat we ervoor moeten zorgen dat kinderen zich goed voelen zoals ze zijn en zich geen druk mogen opleggen om er ten koste van zichzelf absoluut bij te willen horen. Om mee te kunnen in de overprikkelende ratrace die onze samenleving geworden is. Wij volwassenen moeten die spiegelmaatschappij doorbreken vooraleer ze diepe barsten in hun ziel slaat. Want de jongeren van vandaag zijn de volwassenen van morgen. Zij zijn het die de wereld verder zullen duwen wanneer wij enkel nog in het hoofd en hart van anderen leven. De actualiteit doet me nu opnieuw in mijn pen kruipen. Lees volledige tekst Maatschappelijken

Kerstvakantie. Samen met onze twee tieners vertrek ik voor een fikse winterse wandeling van een slordige 6 kilometer richting mijn ouders, aan de andere kant van de kleine gemeente Retie. Als doorwinterde scouts zijn die kerels wel aan langere trektochten gewend. Buiten een flinke modieuze scheur in de wat uitgerafelde en verkleurde jeans van de jongste – ik lijk even terug in mijn jaren 80 en naar de toen modieuze stone washed jeans gekatapulteerd – zijn we goed ingeduffeld om de vriestemperaturen het hoofd te bieden. We bewonderen hoe prachtige natuurlijke vormen door bevroren watermoleculen gekristalliseerd en als het ware vastgelegd worden. ’s Avonds verwijst vrouwlief met kuiltjes als ze lacht er ook naar en vertelt ze hoe ze tijdens haar middagpauze snel een paar kiekjes geschoten heeft. Als je van heel dichtbij kijkt, lijkt het hier en daar wat gehavende web van de achtpotige insectenvanger op een aaneenschakeling van glanzende parels. Grootsheid en nietigheid liggen nergens zo dicht bij elkaar als in mijn dagelijkse verwondering voor de natuur en de biotoop waarin we gedijen. Lees volledige tekst Groeischeuren

“Weet je nog hoe blij je was met 1.000 bezochte pagina’s op je blog”, kuiltjeslachte Annik naar mij toen ik haar recent vertelde dat de kaap van 10.000 in zicht komt. Dat is een magische grens na zowat twaalf maanden online letterweverij. Net als bij de start dwarrelen ook nu digitale witte vlokjes over het scherm bij het besurfen van mijn website. Een leuke optie in wordpress (de gratis tool om blogs te beheren) waarmee je de lezers zelfs bij de huidige warme temperaturen toch een winters gevoel geeft. Het mag een open deur zijn die ingetrapt wordt, maar ik had met mijn hand op het hart nooit verwacht om zoveel voor mezelf en anderen in beweging te zetten. En daar dank ik ook jou als toevallige of bewuste bezoeker van mijn slakkenhuisje oprecht voor. Lees volledige tekst In the mood