Auteur: Tommy

We hadden geluk dat mijn jeugdkameraad bijzonder goed kan tekenen. Bij één van de opdrachten aan een lokale quiz waaraan we met een groepje deelnamen, kreeg hij de taak om iets in een strip uit te beelden dat wij dan moesten raden. De interpretaties liepen bij de vier anderen rond de tafel enigszins uit elkaar maar we raakten het snel eens en die consensus bleek de juiste uitkomst. Dergelijke opdrachten komen in zowat elk spelprogramma aan bod: van simpel (?) uitbeelden en raden tot het doorvertellen van een verhaal dat zich aan het einde van de mensenketting tot een volledig andere realiteit ontpopt.

Het is ongetwijfeld makkelijker om een boodschap niet te tekenen maar gewoon te vertellen. Hoewel het ook dan wel eens bijzonder moeilijk is om elkaar te verstaan en te begrijpen. Er is nog een laag, misschien wel de belangrijkste: in begrijpen rijpt lang niet altijd begrip, voor elkaars interpretatie van de werkelijkheid, voor elkaars werkelijkheid.
Lees volledige tekst Rekensom

Wanneer ik mijn stalen ros uit de garage haal, stel ik vast dat de voorband lek is. Dat zal een heel klein gaatje geweest zijn, een ventiel met ademproblemen of onze jongste die een aprilgrap uitgehaald heeft. Ik geloof hem wanneer hij met veel onschuld in de ogen ontkent. Dan maar even een andere binnenband steken en wat later vertrekken. Niet erg want het is nog flink koud zo vroeg op deze lenteochtend. De zon schijnt en de vogels fluiten, wat me doet glimlachen en geruststelt dat het een mooie dag wordt. Ach, als een lekke band het ergste is wat me (in deze coronatijd) overkomt, is dat klein bier in vergelijking met wat anderen doormaken. Flashback naar de film rond Stig Broeckx die me gisteren meermaals natte ogen en een warm gevoel van bewondering bezorgd heeft. In één woord: FantaStig. Lees volledige tekst Zelfafstand

Hoogleraar in de gezondheids- en welzijnseconomie Lieven Annemans deelde op de website van de VRT dat sommigen in deze coronatijd meer dan ooit in eenzaamheid leven en anderen op mekaars lip. Dat leidt tot extra spanningen, negatieve emoties en zelfs (verbaal) geweld. Hier kunnen we volgens hem zelf veel doen door eerst en vooral onze geest tot rust te laten komen. “Gun mekaar en jezelf eens een rustpauze. Dat kan door die smartphone even te verwijderen, je enkele minuten te concentreren op je ademhaling, naar rustige muziek te luisteren, of echt eens meditatie uit te proberen. En het kan zeker geen kwaad om aan zelfreflectie te doen. Blijven bewegen, ieder naar eigen vermogen, is ook essentieel voor lichaam en geest.”

Hij heeft gelijk en ik hoop dat dit ook na de coronacrisis verdergezet wordt. Dat die virale ademruimte zich dermate verspreidt en spontaan in vitale ademruimte uitmondt. Lees volledige tekst Virale ademruimte

Sinds ik mijn verhaal schrijvend en vertellend ben gaan delen, komen er mooie en warme reacties op me af. Via verschillende kanalen, van mail of blog tot sociale media of face-to-face, laten lieve mensen weten wat het met hen doet, hoe ze anders in het leven staan. Het is vanaf de start één van de belangrijkste drijfveren om te doen wat ik ondertussen zo graag doe: kwetsbaar delen om krachtig te vermenigvuldigen.

De reactie van iemand waarmee ik een wandelgesprek had en die na Wake-up Call nu ook Gebeten door het Leven gelezen heeft, komt wel heel stevig binnen. Vooral omdat we het hadden over hoe spiegelend en bevrijdend schrijven kan werken, hoe emoties zachtjes toelaten helpt om de parel in de pijn te vinden, hoe angst vertrouwen kan worden.
Lees volledige tekst Vermenigvuldigen

Wat is het fijn om in de loop van een productieve thuiswerkdag met tuinzicht de vlokken eerst steeds dikker en nadien weer dunner te zien neerdwarrelen. Misschien zorgde de natuurpracht die één en al mindfulness ademt wel voor de extra drive om er de hele dag goed in te vliegen. Schenk de gedachten die je bezighouden aan de trage sneeuwvlokken. Hou de mooie vast en laat de andere met het smeltwater wegvloeien. Het bewust stilstaan op zich kan al bevrijdend werken.

Dit tussendoortje kon ik niet laten, met een beeld van hoe de natuur onze tuin zacht verpakt en een lettersprokkel uit de oude doos: Naar de wolkenwol

Ik neem je even mee naar een stukje uit de bijna-zomer van 2019, waarin ik dit gedicht en een boodschap deelde:

levend vraagteken
vond bevestiging
in rustpunt
van stilteteken

(…) Daarom geef ik graag mee dat ik meer dan ooit gebeten ben door het leven en vol vertrouwen aan nieuwe creatieve recepten rond week- en andere dieren brouw. (…) En nee ik verklap nog niks maar zou mezelf niet zijn wanneer er geen tips in dit stukje verborgen zitten…

Er zaten effectief een aantal plannen en dromen in verstopt. Bijvoorbeeld de titel van mijn tweede boek Gebeten door het Leven dat eind november verscheen en flink gedownload werd. Er zijn dromen die nog altijd sluimeren en andere die gewekt werden en zichzelf traag maar zeker vorm schenken.

#shapingsilence – wordt vervolgd…

“Move!” Door zijn armbeweging tijdens het roepen, begreep ik als snotaap die nog niet thuis was in vreemde talen wat acteur John Wayne er in de oorlogsfilm ‘De Langste Dag’ mee bedoelde. Hij schreeuwde de geallieerde troepen verder de Franse stranden op richting de Duitse bezetter. Een cruciale stap in de bevrijding van Europa, anders hadden wij misschien Nederlands op school moeten studeren om te weten wat Bredero bedoelde met zijn uitspraak dat ’t kan verkeren. Die bewuste 6^e juni moet voor heel veel mensen wel de langste en zwaarste dag uit hun leven geweest zijn. Tenzij ze onmiddellijk sneuvelden en hun dag nooit meer eindigde. Lees volledige tekst Stipjes

Een krantenkop trekt mijn aandacht. Sociaal secretariaat Attentia geeft aan dat ongeveer 15% van de werknemers extra vakantiedagen zouden kopen als ze daar de kans voor krijgen. De nood aan een extra verlofsysteem zou groot zijn en regelingen als tijdskrediet zouden terrein verliezen. Dat laatste werd eerder al duidelijk uit cijfers van de RVA, die vorig jaar een daling van maar liefst 22% tegenover 2015 communiceerde, met verwijzing naar strengere regels als oorzaak omdat tijdskrediet zonder motief niet meer mogelijk is. Thematisch verlof, bijvoorbeeld ouderschapsverlof, zat volgens diezelfde RVA wel in de lift.

Via een zogenaamd cafetariaplan kunnen werknemers in heel wat ondernemingen op een fiscaal vriendelijke manier een beetje loon inleveren in ruil voor extra vakantiedagen. Andere voordelen staan ook op het menu, van (elektrische) bedrijfsfiets tot verzekeringen. Ik schrik niet van het succes, had zelfs meer verwacht en zie er – met misschien wat overdreven hoop – een evolutie in richting bewust anders werken. Als de bocht niet lichtjes ingezet is, zien we hem misschien toch al liggen.
Lees volledige tekst Bochtenwerk