Beter één vogel in de hand dan geen hand. Het is een manier om de realiteit te begroeten wanneer je met zo’n dubbel gevoel rondloopt. Enerzijds blij omdat er een beslissing genomen wordt waaraan heel wat mensen iets hebben maar anderzijds teleurgesteld omdat het voor veel anderen niet ver genoeg gaat. Zo kijk ik momenteel naar de meest recente maatregel die minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Maggie De Block ongetwijfeld met de beste bedoelingen genomen heeft. Lees volledige tekst Gebroken Geest
Categorie: 2018
Position switch
Ik heb net de laptop aangezet om een presentatie rond burn-out voor te bereiden. Neem nog een koffie. Terwijl ik de versgemalen bonen ruik, kijkt een duif me recht in de ogen. Een beetje schuddebollend van zenuwachtigheid. Lijkt eraan te twijfelen of ik een bedreiging vorm voor het veilige nest dat ze samen met haar partner in de klimhortensia in elkaar geweven heeft. Blijft toch zitten. Het moet zijn dat er een bepaalde vreedzaamheid van mij uitgaat of dat ze beseft dat het keukenraam me voldoende op afstand houdt. Ik weet zelfs niet of het een mannetje of een wijfje is. De jongste uit ons nest weet me vast en zeker te vertellen of het een doffer dan wel een duivin is. Zelf heb ik google nodig – wat ik zijn generatie al eens als Wikipedia op papier heb weten omschrijven – om dat te ontdekken. Hij heeft het ongetwijfeld uit de vele natuurboekjes die hij leest of van zijn voke opgepikt.
Ik installeer me aan de keukentafel. Doorheen het andere raam zie ik een kleine buizerd die boven het grasveld cirkelt. Speurend naar een prooi zoals zijn ouders hem dat geleerd hebben en geperfectioneerd door zijn natuurlijke jachtinstinct. Misschien wel een klein wild konijn dat voor het eerst zijn hol verlaat en zich nog van geen kwaad bewust is. Ook onze katten liggen daar wel eens op de loer en komen dan met een muis of zelfs zo’n langoortje thuis aanzetten, waarna ze zich als echte leeuwen voor de rest van de dag languit op één van hun geliefkoosde plekjes nestelen. Mijn gedachten dwalen af. De presentatie kan wachten. Lees volledige tekst Position switch
Blauwe plek
Ik heb de gewoonte om ’s maandags in de vooravond regelmatig de benen los te gooien, via een interval, tempoloop of zelfs rustig joggend – het hoeft niet altijd een race tegen de klok of hartslaglimiet te zijn. Op zo’n moment passeer ik wel eens langs een groepje fietssters die bij ons in de buurt verzamelen blazen voor hun avondlijke rit. Het zijn de Blue Ladies, voor wie de maand mei wrang blijft. Want over twee weken is het een jaar geleden dat ze drie vriendinnen verloren na een verschrikkelijk verkeersongeval in buurgemeente Kasterlee. Een aantal andere kwamen er zwaar lichamelijk gehavend van af, terwijl er ook dames zijn met mentale littekens die misschien minder zichtbaar maar daarom niet draaglijker zijn. Lees volledige tekst Blauwe plek
Wakkere Woensdag
Wanneer je ‘jezelf’ losmaakt van de pijnlijke spijt om het verleden – de eerste letter – en van de overdreven hoop op de toekomst – de laatste letter – ontdek je de ‘ezel’ in ‘jezelf’. Die viervoeter staat voor mij niet enkel symbool voor de koppigheid waarmee we hem meestal associëren maar ook voor letterlijk en figuurlijk mindful in het nu staan. Eerst een sprokkel, getiteld (m)ezel(f): Lees volledige tekst Wakkere Woensdag
De vlag van de soldaten
Voor alle duidelijkheid: ook mijn hart bloedt bij het zien van verschrikkelijke beelden met kinderen en volwassenen die tijdens of na aanvallen met chemische wapens om het leven gekomen zijn en wij hebben vermoedelijk slechts weet van een sluiertipje. Dus misschien ben ik helemaal mis als ik me de vraag stel waarom men de ene keer wel ingrijpt en er op andere momenten geen enkele aandacht aan besteedt en wat de achterliggende drijfveren zijn. Wat met (vergeten en arme) regio’s die economisch en politiek minder relevant zijn? Voelen mensen daar minder leed?
Ik voer hoog in het vaandel dat ik uitga van het goede in elke mens. Maar geef toe dat het soms knaagt. Want het ruikt wel eens naar opportunisme en willekeur, die in sommige gevallen al even erg zijn als de laffe en onmenselijke chemische aanvallen zelf. De ene keer is het een stevig rondje doen alsof je neus bloedt. De andere keer touwtje trek, schuimbekkend spierballengerol en haantjesgedrag, niet om te bepalen wie het vrouwtje krijgt – alhoewel – maar om geopolitiek vast te leggen wie de baas van de wereld is of blijft. Lees volledige tekst De vlag van de soldaten
Ontsluimeren
Het is een bijzondere rit naar een speciale bestemming. De afdeling Welzijn van de gemeente Wuustwezel heeft me uitgenodigd om mijn verhaal in de lokale bibliotheek te delen. Op een boogscheut van het Kalmthoutse bedrijf waar ik als prille twintiger binnenstapte en mee aan een product ging werken waaraan ik nu nog altijd werk.
De 45 kilometer lange weg ernaartoe ligt bezaaid met flashbacks en herinneringen. Aan mooie mensen en warme momenten. Aan die andere weg die ik afgelegd heb. Die ferme hordes van fusie, integratie en verhuis en de les dat het (professionele) leven je wel eens overkomt terwijl je andere plannen maakt of wanneer je, gedreven vanuit een (valse) zekerheid in je hoofd en met een soort voortschrijdend verlangen in je hart, worstelt met de context waarin je als hoogsensitief persoon terechtgekomen bent. Lees volledige tekst Ontsluimeren
Seizoensgroenten
Tuinvogels inspecteren onze nestkastjes om te beslissen of ze er binnenkort hun ei in kwijt kunnen, fladderen van struik naar struik, passeren langs de composthoop en het kippenhok om een insect of graantje mee te pikken. Ze nestelen zich op een tak, van waaruit ze als heersers over de biotoop hun gezang aanheffen om hun aanwezigheid kracht bij te zetten en het andere geslacht voor zich te winnen. Heerlijk om in dat ochtendgloors gefluit tijdens het ontwaken te verdwalen, niet aan zonet of dadelijk te denken en op hun ritme te beseffen dat de natuur nu helemaal uit haar winterslaap komt.
Terzake
Drie weken geleden. Het heeft alles van een normale vrijdagse kantoordag. Tot een VRT-journalist me kort voor de middag belt met de vraag of ik iemand tussen de 20 en 30 ken die al met de ratrace van het leven te maken (gehad) heeft. Via mijn blog was hij bij mij terechtgekomen en hij had de – meer dan terechte – indruk dat die thematiek mij wel aanspreekt. We raken aan de praat en hij oppert dat mijn stem ook wel de moeite waard is om gehoord te worden. Hij zou even met de redactie overleggen en dan terugbellen. Ik geef aan al via mijn netwerk op zoek te gaan naar mogelijke jeugdigere mensversies voor een interview.
Vijf minuten later belt hij terug en nog geen uur erna staat hij met cameraman en geluidsvrouw aan onze receptie. Terwijl ik de collega’s lachend vertel er eigenlijk niet eens op gekleed te zijn, stelt één van hen me grappend voor om me nog snel wat met de make-upattributen uit haar handtas op te kalefateren. “Laat maar zo”, is mijn antwoord. Het gaat om de boodschap en elke gelegenheid om die te brengen nemen we met beide handen aan, ook al is dat ongeschoren. Lees volledige tekst en bekijk de reportage
Wasemhartje
Deze wasem verscheen vanmiddag spontaan op onze keukenraam.
Een boodschap van het toeval waar geen woorden tegenop kunnen.
Een warme hartegroet en geniet van de (onverwachte) kleine gelukjes.
Tommy
Hoera
Hoe zou een eskimo uit een fictief land van heel ver geleden met volgende situatie omgaan? Het sneeuwt al maanden dons met hopen terwijl de temperatuur verder dan ooit onder nul duikt. De koelkast die hij gebruikt om te vermijden dat zijn eten bevriest, krijgt het moeilijk. Net als zijn dorpsgenoten is hij de wanhoop nabij. Dan verneemt hij via de internetradio dat de vlokken over een aantal weken een beetje dunner zouden worden, dat bovendien de kans reëel is dat thermometer een lichte verhoging zal aangeven, ook al blijft het nog een hele tijd vriessnijdend koud. Schreeuwt hij het dan uit van jolijt omdat zijn iglo minder snel ondergesneeuwd raakt en de dikte van het ijs dat hem van die lekkere vis scheidt minder snel toeneemt? Lees volledige tekst Hoera
Waar je werkelijk ademt 