Auteur: Tommy

Soms schrijf en post ik kronkels aan de lopende band. Soms tokkel ik en gaan ze in de digitale schuif voor ooit eens. Soms is de pen even in platte rust. Soms zijn er stukken waar ik tig keer aan begin en die net voor het online zetten herwerkt worden omdat er iets beweegt. Dit is er eentje van de laatste soort, waarbij een heel klein beestje me zelfs aan het twijfelen gebracht heeft om het misschien beter op de harde schijf te parkeren in plaats van te publiceren. Dus als je het gevoel hebt dat er minder draad in zit dan anders of dat de context de tekst af en toe ingehaald heeft, dan weet je hoe het komt.

Het kan ondertussen weggezet worden als vloeken in de kerk: de periode die steevast bestempeld wordt als bijzonder, uitzonderlijk, ongezien of catastrofaal zorgt uiteindelijk misschien wel voor wat soelaas op andere vlakken. Zo haalde ik dit voorjaar, net na die vrijdag de 13^e, hoopvol via een veertigtal quarantainegedachten onder andere aan dat corona ons verplicht heeft anders naar onszelf en de samenleving te kijken. In plaats van naar steeds verdere bestemmingen te trekken, hebben we mooie plekjes in eigen streek en land (her)ontdekt. We deden dat massaal wandelend, hardlopend en fietsend… in gezondere lucht. Zorgden voor elkaar. En ontdekten de voordelen van (gedeeltelijk) telewerk. Files? Welke files?

Lees volledige tekst Koffiedik

“Het deeglaagje.” Dat is het antwoord van mijn neefje wanneer ik hem vraag wat hij het lekkerst vindt: deeg, saus of kaas. Ik zie namelijk hoe hij mes en vork niet vrijuit in de massa plant, door elkaar haalt en zo naar binnen speelt maar zich geduldig laagje voor laagje een weg richting bodem van de ovenschaal smult. Ik vertel hem dat je soms een minder lekker laagje te verorberen hebt vooraleer je je tanden in het betere of beste kunt zetten. Hij lacht en zegt dat hij het allemaal wel lust.

Hoe eet jij je lasagne? En hoe begin je aan een vol bord, waar naast dingen die je heerlijk vindt ook iets op ligt waar je eerder lange tanden van krijgt. Lees volledige tekst Lasagne

“De ambulance bellen”, antwoordt onze jongste op mijn vraag wat hij zou doen wanneer hij tijdens een fietstocht iemand ziet vallen en merkt dat die ongelukkige stevig toegetakeld is. “Want die kunnen helpen.” Zo eenvoudig is het eigenlijk. Je doet dat voor een slachtoffer. Dus best ook voor jezelf als het nodig is. En toch is het voor de meesten onder ons pas de allerlaatste stap die gezet wordt: beseffen dat je hulp nodig hebt, die vragen, aanvaarden en ermee aan de slag gaan. Waarom?
Lees volledige tekst Lijmen

Een korte wandeling is weleens beter voor lijf en leden dan sportschoenen aantrekken en je hartslag pakweg twaalf kilometer de hoogte injagen. Zeker bij temperaturen die we vroeger zuiders noemden en ons ondertussen als een bijna echte wijnstreek steeds vaker te beurt vallen. Net als andersoortige regen- of onweersbuien en (wind)stormen. Op de fiets heb ik al vaker gedacht dat we in ons vlakke land precies steeds minder bij stilstaande windmolens fietsen. Of het lijkt alvast zo en misschien kan of wil ik er gewoon minder tegen beuken dan voorheen sinds ik wat lijfvriendelijker en soepeler in plaats van op pure kracht kilometers maal. Ook duurzamer voor botten, pezen en spieren, zo blijkt. 😉 Lees volledige tekst Steenpuin

Vrouwlief en ik zijn er even tussenuit. Gezien de bijzondere omstandigheden een paar dagen en niet te ver, naar het noorden van Nederland en de Waddeneilanden waar we vorig jaar langer vertoefden en warme herinneringen tankten. Ruimte en schone lucht zat voor een korte, krachtige scheut aan ademruimte. We wandelen na een gezapig ritje met de fiets het strand van Vlieland op. Zien een jonger stel met twee keuters sleuren. We vragen ons af waar de tijd is, met onze twee flink opgeschoten tieners in het achterhoofd.

Die gedachte is nauwelijks koud en… bam! Lees volledige tekst Strandgedicht

Scholen zijn mandjes waaraan wij onze nestlingen tijdelijk toevertrouwen. Tot ze klaar zijn om naar het volgende nest te fladderen om daar te slagen en uiteindelijk hun vleugels zelfstandig naar een andere horizon uit te slaan. Onze tieners lopen school op het college waar ook ik zoveel jaar geleden als opgroeiende snaak met mijn boekentas naartoe fietste. Toen de oudste me vroeg of ik als ouder kort iets wilde vertellen tijdens de proclamatie van zijn zesde jaar, heb ik dan ook niet getwijfeld. Zo kon ik mijn boodschap rond leren leven uitdragen en de school bedanken voor het mee uitbroeden van het kostbaarste dat wij bezitten. Lees volledige tekst Nestmandje

Even. Heel even was er een absolute stilte. Zo kwam het moment althans op mij over. Tegelijkertijd grappig en diep in mijn ziel iets openend. In een glazen kom meng ik anderhalve kilogram gehakt met gestoofde ui en knoflook, de ideale ingrediënten voor wat we ondertussen gehaktbrood van het huis noemen. Ik boetseer de kleurige massa met mijn handen tot een kleine voetbal. Kijk er goed naar. Plots lijk ik mezelf aan te kijken. Mijn hersenen. Want groot kan het verschil in volume niet zijn, wanneer ik de ronde creatie voor me houd. Lees volledige tekst Breinwassing

De cassette van mijn racefiets is aan vervanging toe. Ik lees dat dan ook best de ketting en de derailleurwieltjes vernieuwd worden. Die tandwielen achteraan demonteren om goed schoon te maken heb ik al eerder gedaan. De rest van de operatie is nieuw voor mij. Zou ik het aandurven: de onderdelen en het juiste materiaal online bestellen om er zelf mee aan de slag te gaan? Wie me kent, weet dat ik me in het verleden al MacSchryver in plaats van MacGyver noemde omdat ik mezelf aan de onderkant van de technisch-handige ladder zie bengelen. Voor veel fietsers is dat een kleintje, voor mij een grootje. Lees volledige tekst Schakelen

Ik lees al een tijd onheilspellende berichten rond een nieuwe tsunami van burn-outs die op ons af dreigt te komen wanneer de corona-koorts wat gaan liggen is en we er allemaal weer aan 160% invliegen. Met het risico om in herhaling te vallen: het is niet belangrijk wat je weet maar wat je doet met wat je weet. Die 160% geven terwijl je misschien geen 100% aankunt, zorgde ook de voorbije jaren al voor golven en overstromingen op het vlak van mentale gezondheid.

Even, heel even was het windstil en regende het geen berichten rond langdurig zieken en thuisblijvers. Want veel mensen zaten, zitten thuis omwille van de voor velen vermaledijde lockdown. Met de gefaseerde doorstart in het achterhoofd hoop ik oprecht dat we de juiste lessen trekken en niet opnieuw met ons hoofd tegen de muur knallen. Dat van die ezel en de steen komt in me op… Want mensen hebben wel eens de neiging om in oude (slechte) gewoontes te vervallen als de mist wat opgeklaard is. Lees volledige tekst Stresstest

Wat is het meest bizarre geschenk dat jij ooit kreeg? Of achter welk cadeau zat een impliciete boodschap die jou bij nader inzien stevig de wenkbrauwen deed fronsen? Bij mij was dat een stropdas of plastron zoals het in plat Vlaams nog chiquer klinkt. Ik kreeg hem voor mijn verjaardag tijdens mijn jongere professionele jaren van een collega op middelbare leeftijd. Het was de periode dat ik stilaan stapjes zette van een eerder administratieve job achter mijn veilige bureau naar de wat commerciëlere buitenwereld, in functie van productontwikkeling, marketing en partnerships. Hij leidde het salesteam waarbij ik nauw betrokken was omdat beide afdelingen bij ons gelukkig altijd goed communicerende vaten geweest zijn. Op een aantal vlakken beschouwde ik hem als een soort mentor en we konden het aardig met elkaar vinden. Met zijn visie dat iemand die extern een bedrijf vertegenwoordigt best een maatpak met stropdas of een mantelpak draagt, was ik het echter niet eens. We wisten het van elkaar en zijn cadeau was een grappig bedoelde manier om het mij nog eens mee te geven. Lees volledige tekst Namasté