Auteur: Tommy

Ik lees al een tijd onheilspellende berichten rond een nieuwe tsunami van burn-outs die op ons af dreigt te komen wanneer de corona-koorts wat gaan liggen is en we er allemaal weer aan 160% invliegen. Met het risico om in herhaling te vallen: het is niet belangrijk wat je weet maar wat je doet met wat je weet. Die 160% geven terwijl je misschien geen 100% aankunt, zorgde ook de voorbije jaren al voor golven en overstromingen op het vlak van mentale gezondheid.

Even, heel even was het windstil en regende het geen berichten rond langdurig zieken en thuisblijvers. Want veel mensen zaten, zitten thuis omwille van de voor velen vermaledijde lockdown. Met de gefaseerde doorstart in het achterhoofd hoop ik oprecht dat we de juiste lessen trekken en niet opnieuw met ons hoofd tegen de muur knallen. Dat van die ezel en de steen komt in me op… Want mensen hebben wel eens de neiging om in oude (slechte) gewoontes te vervallen als de mist wat opgeklaard is. Lees volledige tekst Stresstest

Wat is het meest bizarre geschenk dat jij ooit kreeg? Of achter welk cadeau zat een impliciete boodschap die jou bij nader inzien stevig de wenkbrauwen deed fronsen? Bij mij was dat een stropdas of plastron zoals het in plat Vlaams nog chiquer klinkt. Ik kreeg hem voor mijn verjaardag tijdens mijn jongere professionele jaren van een collega op middelbare leeftijd. Het was de periode dat ik stilaan stapjes zette van een eerder administratieve job achter mijn veilige bureau naar de wat commerciëlere buitenwereld, in functie van productontwikkeling, marketing en partnerships. Hij leidde het salesteam waarbij ik nauw betrokken was omdat beide afdelingen bij ons gelukkig altijd goed communicerende vaten geweest zijn. Op een aantal vlakken beschouwde ik hem als een soort mentor en we konden het aardig met elkaar vinden. Met zijn visie dat iemand die extern een bedrijf vertegenwoordigt best een maatpak met stropdas of een mantelpak draagt, was ik het echter niet eens. We wisten het van elkaar en zijn cadeau was een grappig bedoelde manier om het mij nog eens mee te geven. Lees volledige tekst Namasté

We hadden geluk dat mijn jeugdkameraad bijzonder goed kan tekenen. Bij één van de opdrachten aan een lokale quiz waaraan we met een groepje deelnamen, kreeg hij de taak om iets in een strip uit te beelden dat wij dan moesten raden. De interpretaties liepen bij de vier anderen rond de tafel enigszins uit elkaar maar we raakten het snel eens en die consensus bleek de juiste uitkomst. Dergelijke opdrachten komen in zowat elk spelprogramma aan bod: van simpel (?) uitbeelden en raden tot het doorvertellen van een verhaal dat zich aan het einde van de mensenketting tot een volledig andere realiteit ontpopt.

Het is ongetwijfeld makkelijker om een boodschap niet te tekenen maar gewoon te vertellen. Hoewel het ook dan wel eens bijzonder moeilijk is om elkaar te verstaan en te begrijpen. Er is nog een laag, misschien wel de belangrijkste: in begrijpen rijpt lang niet altijd begrip, voor elkaars interpretatie van de werkelijkheid, voor elkaars werkelijkheid.
Lees volledige tekst Rekensom

Wanneer ik mijn stalen ros uit de garage haal, stel ik vast dat de voorband lek is. Dat zal een heel klein gaatje geweest zijn, een ventiel met ademproblemen of onze jongste die een aprilgrap uitgehaald heeft. Ik geloof hem wanneer hij met veel onschuld in de ogen ontkent. Dan maar even een andere binnenband steken en wat later vertrekken. Niet erg want het is nog flink koud zo vroeg op deze lenteochtend. De zon schijnt en de vogels fluiten, wat me doet glimlachen en geruststelt dat het een mooie dag wordt. Ach, als een lekke band het ergste is wat me (in deze coronatijd) overkomt, is dat klein bier in vergelijking met wat anderen doormaken. Flashback naar de film rond Stig Broeckx die me gisteren meermaals natte ogen en een warm gevoel van bewondering bezorgd heeft. In één woord: FantaStig. Lees volledige tekst Zelfafstand

Hoogleraar in de gezondheids- en welzijnseconomie Lieven Annemans deelde op de website van de VRT dat sommigen in deze coronatijd meer dan ooit in eenzaamheid leven en anderen op mekaars lip. Dat leidt tot extra spanningen, negatieve emoties en zelfs (verbaal) geweld. Hier kunnen we volgens hem zelf veel doen door eerst en vooral onze geest tot rust te laten komen. “Gun mekaar en jezelf eens een rustpauze. Dat kan door die smartphone even te verwijderen, je enkele minuten te concentreren op je ademhaling, naar rustige muziek te luisteren, of echt eens meditatie uit te proberen. En het kan zeker geen kwaad om aan zelfreflectie te doen. Blijven bewegen, ieder naar eigen vermogen, is ook essentieel voor lichaam en geest.”

Hij heeft gelijk en ik hoop dat dit ook na de coronacrisis verdergezet wordt. Dat die virale ademruimte zich dermate verspreidt en spontaan in vitale ademruimte uitmondt. Lees volledige tekst Virale ademruimte

Sinds ik mijn verhaal schrijvend en vertellend ben gaan delen, komen er mooie en warme reacties op me af. Via verschillende kanalen, van mail of blog tot sociale media of face-to-face, laten lieve mensen weten wat het met hen doet, hoe ze anders in het leven staan. Het is vanaf de start één van de belangrijkste drijfveren om te doen wat ik ondertussen zo graag doe: kwetsbaar delen om krachtig te vermenigvuldigen.

De reactie van iemand waarmee ik een wandelgesprek had en die na Wake-up Call nu ook Gebeten door het Leven gelezen heeft, komt wel heel stevig binnen. Vooral omdat we het hadden over hoe spiegelend en bevrijdend schrijven kan werken, hoe emoties zachtjes toelaten helpt om de parel in de pijn te vinden, hoe angst vertrouwen kan worden.
Lees volledige tekst Vermenigvuldigen

Wat is het fijn om in de loop van een productieve thuiswerkdag met tuinzicht de vlokken eerst steeds dikker en nadien weer dunner te zien neerdwarrelen. Misschien zorgde de natuurpracht die één en al mindfulness ademt wel voor de extra drive om er de hele dag goed in te vliegen. Schenk de gedachten die je bezighouden aan de trage sneeuwvlokken. Hou de mooie vast en laat de andere met het smeltwater wegvloeien. Het bewust stilstaan op zich kan al bevrijdend werken.

Dit tussendoortje kon ik niet laten, met een beeld van hoe de natuur onze tuin zacht verpakt en een lettersprokkel uit de oude doos: Naar de wolkenwol