Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Het zonlicht valt via het raam binnen en verwarmt mijn rug, waardoor ik besef waarom onze roodharige schattekatten altijd hun favoriete plekjes op ons stukje aarde opzoeken om de energie van de Grote Ster in zich op te nemen. De stralen krommen zich rond het profiel van mijn schouders, hoofd en zelfs oren en werpen een zachte schaduw op het scherm van mijn laptop. Dan zie ik hoe de dans van licht en donker de screensaver tot een symbolisch beeld omtovert. Lees volledige tekst Schemering
Eerst een dubbele dienstmededeling:
Precies twee jaar geleden zat ik daar voor het eerst. Spannend. Onwennig. Wake-up Call was nog niet zo lang ervoor verschenen en ik voelde me nog altijd veiliger achter mijn scherm dan tussen de mensen. Nadien reed ik met een warm gevoel, wat boeken van collega-schrijvers en vooral authentieke verhalen van een aantal lezers naar huis. Dergelijke persoonlijke contacten kwamen er nadien meer, net als een zachte stroom van blogjes, podcasts, opiniestukken, getuigenissen, interviews en workshops die mij het gevoel geven een verschil te maken, anderen te inspireren rond burn-out, hoogsensitiviteit en mindfulness. Lees volledige tekst Advocaat
Het zal ongetwijfeld met die wet van figuur en achtergrond te maken hebben dat een combinatie van gesprekken, berichten en reportages bijna gelijktijdig mijn neuronen bereikt, waardoor die bij het afvuren het waakvlammetje in een aantal andere geparkeerde gedachten aanwakkeren. Fijn wanneer de muze zo als vanzelf wat steentjes in je hoofd verzamelt en je vingers bij de hand neemt om ze via het toetsenbord in een draad te gieten, ook al is die voor de één misschien veel minder rood dan voor de ander. Over pensioenplannen en wijsheden van de oudste Japanners bijvoorbeeld. Lees volledige tekst Hara hachi bu
“Als hij in een put springt, doe jij het dan ook?” Misschien heb jij dat wel als kind gehoord wanneer je een straf probeerde te ontlopen nadat je met een vriend kattenkwaad uitgehaald had en als verdediging opgooide dat je het enkel gedaan had omdat hij dat deed. Het kan ook dat je zelf die oude volkswijsheid als ouder bij één van je eigen spruiten aangehaald hebt om hem eens flink de les te spellen toen hij met zijn gabbers ergens aan de krieken gezeten had en met rood-blauw aangezette lippen zijn eigen onschuld nog overeind probeerde te houden. Vertel het niet verder: in onze straat stond een boom met heerlijke rode kanjers; terwijl één kompel vanuit een eik aan de overkant de wacht hield, kon de ander plukken.
Ik heb het gevoel dat we ondanks die les uit onze jeugd ook als volwassenen nog vaak die put induiken en hem zo systematisch breder maken tot we er met zijn allen invallen. Lees volledige tekst Decobox
Begin jaren 90. Ik zit op kot – in mooi Nederlands heet dat op kamers gaan – in Antwerpen voor mijn hogere studies en voetbal bij de toenmalige tweedeklasser Verbroedering Geel. Voor de trainingen rijd ik door de week op en neer met één van mijn eerste auto’s: een oude blauwe Toyota. Na één van de trainingen rijd ik op de Geelse Ring. Uit een kleinere zijstraat komt een andere chauffeur in mijn richting. Niets bijzonders. Tot ik opmerk dat die niet stopt, vermoedelijk wil oversteken en mij langs de rechterkant ramt. Beide voertuigen zijn wel wat gehavend, ook al reden we niet hard. Er is geen lichamelijke schade. Ik stap uit en sta wat op mijn benen te trillen. De nodige telefoontjes, papieren invullen. Mijn moeder zal me komen halen. Wanneer ik rechts vooraan op de passagierszetel wil plaatsnemen, houdt ze me tegen en geeft ze me de sleutel van haar auto: “Jij rijdt nu van hier naar huis en passeert zo snel mogelijk opnieuw op deze plek, anders duurt het langer om van je schrik te bekomen”. Dat zou ooit nog wel eens van pas kunnen komen… Lees volledige tekst Noppentherapie
Zomerse zondagavond. Met zijn vieren voor de buis naar een goeie Vlaamse film kijken. Het onderwerp boeit me want wie vraagt zich niet eens af of en hoe hij nu en later zou kunnen veranderen door iets in het verleden bij te sturen. Van persoonlijk gewin via de lottocijfers of het dekseltje dat misschien wel op jouw liefdespotje paste tot het terughalen van een overleden dierbare en collectiever altruïsme als het in de kiem smoren van ziektes, oorlogen, onmenselijkheden, natuurrampen, enz.
Dat is het onderwerp van ‘Terug naar Morgen’, waarin een wetenschapper samen met zijn assistent via wormgaten of bruggen door de ruimtetijd een manier vindt om mails naar een onbekend persoon in het verleden te sturen en zo zijn eigen leven een andere wending te geven. Concreet wil hij het ongeval vermijden waarin zijn toekomstige vrouw als kind verlamd geraakt. Verandert hij zo meer dan hem lief is? Zowel de titel als de inhoud doen me denken aan een andere filmreeks uit mijn jeugdjaren: ‘Back to the Future’, met Michael J. Fox als Marty McFly en de hilarische Einstein-achtige professor Dr. Emmett Brown. Lees volledige tekst Back to the Future
Een woensdag als vele andere. Het ruikt heerlijk buiten. De regen heeft voor ferme afkoeling gezorgd. Tien graden minder warm dan gisteren en de plantjes rechten eindelijk hun rug na de voor hen moordende droogte. De keerzijde is dat het de voorbije nacht flink gestormd heeft. Na de hoogste temperatuur zou nu ook de stevigste windstoot (130 km per uur) van het land in ons Kempens dorpje gemeten zijn. Van bomen die veel bladeren, kleine twijgjes of zelfs dikke takken verliezen tot ontwortelde en omvergeblazen kanjers. Mijn dag start dan ook met het ruimen van blad, naalden, schors en hout waarmee de wind ons stukje aarde rijkelijk bedeeld heeft. Mooie metafoor voor mindfulness, denk ik bij mezelf, een bonte verzameling van gedachten met aandacht wegvegen en je geen zorgen maken dat de lichte bries er af en toe eentje terugblaast. Niet meteen met de bezem of hark er terug achteraan maar laten vliegen en horen ritselen. Op dat moment besef ik niet dat er die avond en de dagen erna andere beelden door mijn hoofd zouden blijven waaien. Lees volledige tekst Iet giet oan
In de verte hoor ik een ezel balken. Dat moet ongetwijfeld een aanmoediging zijn. Net als het kraaien van de hanen in de streek en het onnavolgbare gefluit dat uit het aangeboren mondmuziekje van tig verschillende fladderaars weerklinkt. Het is nog vroeg. En eindelijk wat koeler. Ik maal rustig mijn loopkilometers over de smalle weggetjes, langs velden en bossen in het dorp dat de voorbije dagen het label van warmste gemeente van het land kreeg. Retie omdopen tot Hetie, kwam al in me op.
De tuin smeekt om water en ik verwacht wel wat van de verwachting, want er zou 50% kans op regen zijn. Ik hoop dan ook op een frisse douche onderweg, maar de 17 hemelse druppels kunnen niet op tegen de gigantische sproei-installatie waarmee de lokale landbouwer ervoor zorgt dat zijn nakende aardappeloogst niet in de puree draait. Na mijn tocht krijgen we gelukkig een wat sappiger buitje en snuiven we de onnavolgbare geur op die zich verspreidt wanneer de natuur ontdroogt. Het lijkt alsof de dreigende wolken zich ingehouden hebben zodat ik droog weer de oprit kan opwandelen om eerst eens goed te drinken. Lees volledige tekst Coherentie
Ben je net als ik een product van de jaren ’70? Dan heb je het begin van MTV meegemaakt en ken je iemand als Ray Cokes niet enkel van Belgium’s Got Talent. Non-stop videoclips, nadien aan elkaar gepraat door de zogenaamde VJ’s, waaronder zelfs onze Marcel Vanthilt. Languit op de bank naar muziek kijken. Zo heb ik wel een aantal uren gesleten in mijn eerder introverte wereld, terwijl leeftijdsgenoten richting nachtelijke fuiven trokken om een stapje in die echte wereld te zetten. Muziek heeft me altijd geraakt, ook toen ik nog niet wist dat mijn snaren gevoeliger waren dan die van anderen.
Waar ik echter het meest van onder de indruk was: de zogenaamde unplugged sessies die de populaire zender eind jaren ’80 lanceerde. Letterlijk betekent het ‘zonder stopcontact’. Bekende artiesten of groepen gaan daarbij de akoestische toer op en laten elektrische versterking achterwege. Tonen en vooral stemmen in hun puurste vorm, zonder welke kunstmatige correctie dan ook. Ik herinner me als gisteren hoe de haren op mijn armen de hoogte opzochten – en dat doen ze nu nog steeds – bij de krakende stem van Kurt Cobain, de zanger van Nirvana die veel te snel voor altijd zweeg. “I would shiver the whole night through.” Denk aan de jonge Eddie Vedder van Pearl Jam en zoveel andere toppers. Lees volledige tekst Copycats
Het overkomt me nog wel eens dat ik moeilijk de slaap vat, ook al is dat in de verste verte niet te vergelijken met het nachtenlang wakker liggen van de lichamelijke en mentale pijn die mij een aantal jaren geleden langzaam maar zeker verteerde. Even naar beneden voor een kop warme melk met honing, een koek en naar de herhalingslus van Eén kijken. De Zevende Dag, een debat over ons onderwijs want blijkbaar maken sommige politici zich zorgen over het algemene niveau, moeten we opnieuw durven te excelleren, terwijl de slinger nu te veel zou overhellen naar het welbevinden. Andere verkozenen nuanceren. Getuigenissen uit de dagelijkse praktijk. Mijn pen jeukt al… Lees volledige tekst Copycats
Waar je werkelijk ademt 