Auteur: Tommy

Zodra we bij de aanmelding te horen krijgen dat er zonder pak gezwommen moet worden, nemen de zenuwen het flink van me over. Terug naar huis, even op de grond liggen en met muziek van Sigur Ros op de achtergrond wat ademen, aarden en de polsslag terug omlaag proberen krijgen. Laatste hapje eten en dan naar de start. Van alle disciplines in de 1/8^e triatlon waaraan ik vandaag deelneem, is zwemmen het enige luik waarin ik me onzeker blijf voelen. Twee jaar geleden bij de eerste deelname viel het relatief mee, de eerste keer in open water, ook al tilde ik me toen al wat duizelig langs de trap omhoog, blij om aan het fietsen en lopen te starten. Maar dat was met een pak, waardoor je toch makkelijker door het water glijdt en je achterwerk en benen minder snel de diepte opzoeken. En – toegegeven – ik had meer geoefend. Vorig jaar heb ik omwille van een rugblessure niet kunnen deelnemen, volop supporterend voor mijn maten die mij dit jaar toch weer hebben kunnen overtuigen…
Lees volledige tekst Schouderklop

Hij heeft wapens en schild afgelegd. Staat zonder helm, harnas, maliënkolder en handschoenen voor mij. Armen naast het lichaam, handpalmen ontwapenend naar mij geopend. Zo kwetsbaar heb ik een ridder nog nooit gezien. Onze blikken ontmoeten elkaar. Het is even stil. Ik aarzelend, niet goed beseffend wat ik zie. Hij wat glimlachend omdat hij aanvoelt dat dit moment iets met me doet en om het ijs wat te breken – de glimlach als universele communicatie om zonder woorden van mogelijk vijandig naar vreedzaam te verschuiven. Ik word afgeleid door een knalrode veter die hij wat tussen zijn vingers beweegt. Hij komt dichter, legt er voor mijn ogen een knoop in en doorbreekt de stilte: “Stel je eens voor…” En dan opnieuw stilte, tot we zo goed als tegen elkaar staan. Lees volledige tekst Roode Veter

Ik heb net de laptop aangezet om een presentatie rond burn-out voor te bereiden. Neem nog een koffie. Terwijl ik de versgemalen bonen ruik, kijkt een duif me recht in de ogen. Een beetje schuddebollend van zenuwachtigheid. Lijkt eraan te twijfelen of ik een bedreiging vorm voor het veilige nest dat ze samen met haar partner in de klimhortensia in elkaar geweven heeft. Blijft toch zitten. Het moet zijn dat er een bepaalde vreedzaamheid van mij uitgaat of dat ze beseft dat het keukenraam me voldoende op afstand houdt. Ik weet zelfs niet of het een mannetje of een wijfje is. De jongste uit ons nest weet me vast en zeker te vertellen of het een doffer dan wel een duivin is. Zelf heb ik google nodig – wat ik zijn generatie al eens als Wikipedia op papier heb weten omschrijven – om dat te ontdekken. Hij heeft het ongetwijfeld uit de vele natuurboekjes die hij leest of van zijn voke opgepikt.

Ik installeer me aan de keukentafel. Doorheen het andere raam zie ik een kleine buizerd die boven het grasveld cirkelt. Speurend naar een prooi zoals zijn ouders hem dat geleerd hebben en geperfectioneerd door zijn natuurlijke jachtinstinct. Misschien wel een klein wild konijn dat voor het eerst zijn hol verlaat en zich nog van geen kwaad bewust is. Ook onze katten liggen daar wel eens op de loer en komen dan met een muis of zelfs zo’n langoortje thuis aanzetten, waarna ze zich als echte leeuwen voor de rest van de dag languit op één van hun geliefkoosde plekjes nestelen. Mijn gedachten dwalen af. De presentatie kan wachten. Lees volledige tekst Position switch

Ik heb de gewoonte om ’s maandags in de vooravond regelmatig de benen los te gooien, via een interval, tempoloop of zelfs rustig joggend – het hoeft niet altijd een race tegen de klok of hartslaglimiet te zijn. Op zo’n moment passeer ik wel eens langs een groepje fietssters die bij ons in de buurt verzamelen blazen voor hun avondlijke rit. Het zijn de Blue Ladies, voor wie de maand mei wrang blijft. Want over twee weken is het een jaar geleden dat ze drie vriendinnen verloren na een verschrikkelijk verkeersongeval in buurgemeente Kasterlee. Een aantal andere kwamen er zwaar lichamelijk gehavend van af, terwijl er ook dames zijn met mentale littekens die misschien minder zichtbaar maar daarom niet draaglijker zijn. Lees volledige tekst Blauwe plek

Wanneer je ‘jezelf’ losmaakt van de pijnlijke spijt om het verleden – de eerste letter – en van de overdreven hoop op de toekomst – de laatste letter – ontdek je de ‘ezel’ in ‘jezelf’. Die viervoeter staat voor mij niet enkel symbool voor de koppigheid waarmee we hem meestal associëren maar ook voor letterlijk en figuurlijk mindful in het nu staan. Eerst een sprokkel, getiteld (m)ezel(f): Lees volledige tekst Wakkere Woensdag

Het is een bijzondere rit naar een speciale bestemming. De afdeling Welzijn van de gemeente Wuustwezel heeft me uitgenodigd om mijn verhaal in de lokale bibliotheek te delen. Op een boogscheut van het Kalmthoutse bedrijf waar ik als prille twintiger binnenstapte en mee aan een product ging werken waaraan ik nu nog altijd werk.

De 45 kilometer lange weg ernaartoe ligt bezaaid met flashbacks en herinneringen. Aan mooie mensen en warme momenten. Aan die andere weg die ik afgelegd heb. Die ferme hordes van fusie, integratie en verhuis en de les dat het (professionele) leven je wel eens overkomt terwijl je andere plannen maakt of wanneer je, gedreven vanuit een (valse) zekerheid in je hoofd en met een soort voortschrijdend verlangen in je hart, worstelt met de context waarin je als hoogsensitief persoon terechtgekomen bent. Lees volledige tekst Ontsluimeren