Ik heb net de laptop aangezet om een presentatie rond burn-out voor te bereiden. Neem nog een koffie. Terwijl ik de versgemalen bonen ruik, kijkt een duif me recht in de ogen. Een beetje schuddebollend van zenuwachtigheid. Lijkt eraan te twijfelen of ik een bedreiging vorm voor het veilige nest dat ze samen met haar partner in de klimhortensia in elkaar geweven heeft. Blijft toch zitten. Het moet zijn dat er een bepaalde vreedzaamheid van mij uitgaat of dat ze beseft dat het keukenraam me voldoende op afstand houdt. Ik weet zelfs niet of het een mannetje of een wijfje is. De jongste uit ons nest weet me vast en zeker te vertellen of het een doffer dan wel een duivin is. Zelf heb ik google nodig – wat ik zijn generatie al eens als Wikipedia op papier heb weten omschrijven – om dat te ontdekken. Hij heeft het ongetwijfeld uit de vele natuurboekjes die hij leest of van zijn voke opgepikt.
Ik installeer me aan de keukentafel. Doorheen het andere raam zie ik een kleine buizerd die boven het grasveld cirkelt. Speurend naar een prooi zoals zijn ouders hem dat geleerd hebben en geperfectioneerd door zijn natuurlijke jachtinstinct. Misschien wel een klein wild konijn dat voor het eerst zijn hol verlaat en zich nog van geen kwaad bewust is. Ook onze katten liggen daar wel eens op de loer en komen dan met een muis of zelfs zo’n langoortje thuis aanzetten, waarna ze zich als echte leeuwen voor de rest van de dag languit op één van hun geliefkoosde plekjes nestelen. Mijn gedachten dwalen af. De presentatie kan wachten. Lees volledige tekst Position switch
Vind-ik-leuk Aan het laden...