Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Wanneer je ‘jezelf’ losmaakt van de pijnlijke spijt om het verleden – de eerste letter – en van de overdreven hoop op de toekomst – de laatste letter – ontdek je de ‘ezel’ in ‘jezelf’. Die viervoeter staat voor mij niet enkel symbool voor de koppigheid waarmee we hem meestal associëren maar ook voor letterlijk en figuurlijk mindful in het nu staan. Eerst een sprokkel, getiteld (m)ezel(f): Lees volledige tekst Wakkere Woensdag
Voor alle duidelijkheid: ook mijn hart bloedt bij het zien van verschrikkelijke beelden met kinderen en volwassenen die tijdens of na aanvallen met chemische wapens om het leven gekomen zijn en wij hebben vermoedelijk slechts weet van een sluiertipje. Dus misschien ben ik helemaal mis als ik me de vraag stel waarom men de ene keer wel ingrijpt en er op andere momenten geen enkele aandacht aan besteedt en wat de achterliggende drijfveren zijn. Wat met (vergeten en arme) regio’s die economisch en politiek minder relevant zijn? Voelen mensen daar minder leed?
Ik voer hoog in het vaandel dat ik uitga van het goede in elke mens. Maar geef toe dat het soms knaagt. Want het ruikt wel eens naar opportunisme en willekeur, die in sommige gevallen al even erg zijn als de laffe en onmenselijke chemische aanvallen zelf. De ene keer is het een stevig rondje doen alsof je neus bloedt. De andere keer touwtje trek, schuimbekkend spierballengerol en haantjesgedrag, niet om te bepalen wie het vrouwtje krijgt – alhoewel – maar om geopolitiek vast te leggen wie de baas van de wereld is of blijft. Lees volledige tekst De vlag van de soldaten
Het is een bijzondere rit naar een speciale bestemming. De afdeling Welzijn van de gemeente Wuustwezel heeft me uitgenodigd om mijn verhaal in de lokale bibliotheek te delen. Op een boogscheut van het Kalmthoutse bedrijf waar ik als prille twintiger binnenstapte en mee aan een product ging werken waaraan ik nu nog altijd werk.
De 45 kilometer lange weg ernaartoe ligt bezaaid met flashbacks en herinneringen. Aan mooie mensen en warme momenten. Aan die andere weg die ik afgelegd heb. Die ferme hordes van fusie, integratie en verhuis en de les dat het (professionele) leven je wel eens overkomt terwijl je andere plannen maakt of wanneer je, gedreven vanuit een (valse) zekerheid in je hoofd en met een soort voortschrijdend verlangen in je hart, worstelt met de context waarin je als hoogsensitief persoon terechtgekomen bent. Lees volledige tekst Ontsluimeren
Tuinvogels inspecteren onze nestkastjes om te beslissen of ze er binnenkort hun ei in kwijt kunnen, fladderen van struik naar struik, passeren langs de composthoop en het kippenhok om een insect of graantje mee te pikken. Ze nestelen zich op een tak, van waaruit ze als heersers over de biotoop hun gezang aanheffen om hun aanwezigheid kracht bij te zetten en het andere geslacht voor zich te winnen. Heerlijk om in dat ochtendgloors gefluit tijdens het ontwaken te verdwalen, niet aan zonet of dadelijk te denken en op hun ritme te beseffen dat de natuur nu helemaal uit haar winterslaap komt.
Drie weken geleden. Het heeft alles van een normale vrijdagse kantoordag. Tot een VRT-journalist me kort voor de middag belt met de vraag of ik iemand tussen de 20 en 30 ken die al met de ratrace van het leven te maken (gehad) heeft. Via mijn blog was hij bij mij terechtgekomen en hij had de – meer dan terechte – indruk dat die thematiek mij wel aanspreekt. We raken aan de praat en hij oppert dat mijn stem ook wel de moeite waard is om gehoord te worden. Hij zou even met de redactie overleggen en dan terugbellen. Ik geef aan al via mijn netwerk op zoek te gaan naar mogelijke jeugdigere mensversies voor een interview.
Vijf minuten later belt hij terug en nog geen uur erna staat hij met cameraman en geluidsvrouw aan onze receptie. Terwijl ik de collega’s lachend vertel er eigenlijk niet eens op gekleed te zijn, stelt één van hen me grappend voor om me nog snel wat met de make-upattributen uit haar handtas op te kalefateren. “Laat maar zo”, is mijn antwoord. Het gaat om de boodschap en elke gelegenheid om die te brengen nemen we met beide handen aan, ook al is dat ongeschoren. Lees volledige tekst en bekijk de reportage
Deze wasem verscheen vanmiddag spontaan op onze keukenraam.
Een boodschap van het toeval waar geen woorden tegenop kunnen.
Een warme hartegroet en geniet van de (onverwachte) kleine gelukjes.
Tommy
Hoe zou een eskimo uit een fictief land van heel ver geleden met volgende situatie omgaan? Het sneeuwt al maanden dons met hopen terwijl de temperatuur verder dan ooit onder nul duikt. De koelkast die hij gebruikt om te vermijden dat zijn eten bevriest, krijgt het moeilijk. Net als zijn dorpsgenoten is hij de wanhoop nabij. Dan verneemt hij via de internetradio dat de vlokken over een aantal weken een beetje dunner zouden worden, dat bovendien de kans reëel is dat thermometer een lichte verhoging zal aangeven, ook al blijft het nog een hele tijd vriessnijdend koud. Schreeuwt hij het dan uit van jolijt omdat zijn iglo minder snel ondergesneeuwd raakt en de dikte van het ijs dat hem van die lekkere vis scheidt minder snel toeneemt? Lees volledige tekst Hoera
Aangezien ik mezelf in het bijzijn van anderen al een paar keer MacSchryver in plaats van MacGyver genoemd heb en bij het verdelen van de eigenschap handigheid waarschijnlijk in de foute rij stond aan te schuiven, hebben klusjes die voor de één zo evident zijn bij mij al voor heel wat frustratie gezorgd. Vroeger verweet ik mezelf dat wel eens. Gelukkig glimlach ik er ondertussen bij, vanuit de wetenschap dat iedereen wel in iets goed is en dat je heus geen homo universalis hoeft te zijn om je goed in je eigenvel te voelen en een verschil te maken. Het is trouwens niet omdat het woord handigheid het zelfstandig naamwoord hand bevat dat je enkel met die klauwen onderaan je armen handig kunt zijn. En schrijven doe je ook met je vingers, toch?
De uitvinder van de nieuwe generatie stofzuigers en handdroogblazers noemt frustratie de moeder van innovatie. In de schoot van ergernis en gemis kan inderdaad een creatieve vrucht ontluiken. In sales, marketing en productmanagement geldt dit adagio: als je via jouw product of dienst een belangrijke behoefte invult of een frustratie wegneemt en zo een passend antwoord op één of meerdere zogenaamde trigger issues biedt, zit je commerciële idee of plan gebeiteld. In negatief ligt naast een serie dezelfde letters dus effectief wel eens het halve dna van positief. Als je erin slaagt die frustratie los te laten en om te zetten in iets moois, zoals de oester die een irriterende zandkorrel in een parel omtovert. Lees volledige tekst Mess(age)
Nee, het heeft niets met aardappelen te maken maar het is wel iets waardoor je flink in de puree terecht kunt komen. Ik ondervond het voor het eerst aan den lijve toen ik op mijn eerste mountainbike een tweetal fietsers voor me uit zag rijden. Dat op het eerste zicht kleine gat zou ik op het lange rechte stuk wel even dichtfietsen. Tot hun beurtrol, de wind en mijn toen nog mindere pedaalconditie de handen en benen in elkaar sloegen om mij flink op mijn plaats te zetten. Het werd een lange terugweg richting stal want the mindful me had ik nog niet ontmoet.
Ik deed de betekenis waarvoor de term in het wielrennen uitgevonden is dus alle eer aan: één renner of een kleine groep helden van de derailleur die het peloton achter zich laat om de kopgroep te vervoegen maar daar ondanks een heuse inspanning en een flinke dosis koppigheid tot aan de finish niet in slaagt. Die krachttoer wordt meestal als zinloos afgedaan, ook al kan het een stevige training zijn die ook voor een mentaal en fysiek leermoment zorgt. Check!
Hetzelfde gevoel kreeg ik bij het lezen van twee recente berichten die met de lichamelijke en emotionele gezondheid te maken hebben. Lees volledige tekst Chasse patate
Als ambassadeur van de campagne 30 dagen zonder klagen heb ook ik een opdracht klaargestoomd. Voor wie de actie niet volgt of indien we elkaar niet af en toe via Facebook ontmoeten, deel ik het ook via deze weg. Het is eigenlijk niets meer of minder dan een bundeling van adviezen die je al eerder van me kon lezen. Maar deze keer is het geschreven woord vervangen door beeld en klank, met dank aan onze oudste die zo geduldig was om zonder klagen 🙂 en met een verstijvende arm de nodige takes te nemen. Want net als bij het ordenen van letters en woorden is dat, zittend op een bankje aan een vijver in de Looiendse bossen van Retie en met een smartphone tamelijk dicht tegen je neus, niet altijd meteen boenk erop.
