Auteur: Tommy

Zo nu en dan neem ik een duik in mijn verleden en ga ik op zoek naar hoe ik als hooggevoelig wezen (HSP) doorheen mijn jeugdige leven zweefde, nog niet wetend dat die term bestond. Ik zag mezelf eerder als gesloten, een beetje asociaal zelfs, eerder wereldvreemd en bekeek de alledaagsheid vaak door een maatschappijkritische blik. Waarbij ik het gevoel had dat die buitenwereld ook mij soms als een wat zonderling geval beschouwde, ook al was dat – leerde ik achteraf – lang niet altijd effectief zo. Regelmatig schreef ik dingen van me af, zodat ze naar mijn gevoel geventileerd waren. Een plaats kregen, zoals dat dan heet. Veel van die schrijfsels zijn nog altijd maar door een paar ogen gelezen. Gelukkig heb ik heel veel bewaard, zodat het me jaren later geholpen heeft en nog steeds helpt wanneer ik eens goed in de spiegel kijk. Lees volledige tekst Paradox

Wie België een beetje kent, weet dat we geen echte bergen maar nauwelijks een aantal flink uit de kluiten gewassen molshopen in een soms glooiend maar vaak biljartvlak landschap hebben. Om aan 700 meter te geraken, werd aan de Signal de Botrange in de Hoge Venen een constructie van 6 meter gebouwd. Fietsende berggeiten komen hier vast en zeker niet aan hun trekken, denk je dan. In mijn regio is de kanaalstoemper koning. Met vooral regenvariaties, waaierwinden, korte kasseistroken, een zeldzame venijnige kuitenbijter als je al eens wat verder rijdt en een hongerklop als meest gevreesde tegenstanders. De voorbije jaren heb ik als liefhebber onder de Flandriens zo individueel en in groep al heel wat vlakke kilometers bij elkaar gefietst. En – denk aan dat schouderklopje voor jezelf – een mooie progressie gemaakt. Lees volledige tekst De gladde wortel

“Hoe laat spreken we af?”, vraag ik aan mijn collega-vriend. “Ik zou er graag om acht uur zijn”, is het antwoord. “Prima, dan stap ik om kwart voor acht op mijn fiets”, stuur ik met een grote smiley terug. Als je weet dat ik op vrijdag normaal gezien meestal voor dag en dauw richting Brusselse vestiging van mijn werkgever trek, lijkt dit een onwaarschijnlijk scenario, toch? Niets is minder waar want voor onze maandelijkse salesmeeting met teambuilding zakken mijn collega’s deze keer af naar mijn achtertuin. Naar mijn heimat. Lees volledige tekst Wasemademen

De vrije wil is volgens onze Bijbelse overlevering één van de mooiste deugden die de mens kreeg toen die op de zesde scheppingsdag het leven ingeblazen kreeg. Waarom hebben we het dan toch zo vaak lastig met kiezen en gaan we ten onder aan keuzestress of wat in het Frans zo mooi l’embarras du choix genoemd wordt? Het lijkt wel een contradictio in terminis wanneer die ultieme deugd en de daaraan gekoppelde last in één samenstelling gepropt worden. Het Aards Paradijs en lekker ogende appels: dat kan wel eens zuur opbreken. Voelde jij je al ooit gevangen in de hoogste vrijheid die je eigenlijk bezit? Lees volledige tekst Wat als?

Daar zaten we. Vier jeugdkameraden van hetzelfde dorp en zelfs bijna dezelfde straat. Gezellig op een terras met de vier respectieve vrouwliefjes. BBQ. Een goed glas. De verzamelde kroost amuseert zich in en rond het zwembad. Terwijl de zon ons langs de buitenkant aardig op de grill lijkt te leggen, wordt onze binnenkant opgewarmd door wat (bijna) vervlogen is. Het collectieve geheugen wekt wat individueel ingeslapen geraakt was. Straffe verhalen en heerlijke anekdotes worden met de breedste der glimlachen op tafel gegooid. We keuvelen over vroeger, nu en morgen. Maar smullen vooral van toen. In het verleden en de toekomst kan je niet zijn, heb ik van Rob Brandsma geleerd. Om mindful los te laten. Ik blijf het daar volmondig mee eens. Maar in deze context zorgde een stevige sip van een historische Cuvée des Souvenirs voor een grand-cru-moment. Lees volledige tekst What’s in a name?

De regie van je leven in eigen handen nemen. Een principe waarnaar ik steeds meer leef en dat ik ook anderen op het hart druk. Dat je de context meer bepaalt dan je zelf mogelijk acht. Door jezelf te kennen. Te geloven in de persoon die je voor of na een nacht vol – hopelijk mooie – dromen in de spiegel aanloert. En ernaar te handelen. Hoe ga je er dan als beginnend regisseur van jouw verhaal mee om wanneer je op twee weken tijd drie keer een confronterende scène of oneliner voorgeschoteld krijgt? Lees volledige tekst Het Grote Plan

Een voorzomerse valavond. Het weer is zo wispelturig als de grillen van een ontluikende puber die, aangestuurd door de hormonale cocktail in een veranderend lichaam, zijn steeds onafhankelijkere weg in de samenleving zoekt. Ik sta aan de rand van de vijver in mijn ouderlijke tuin, waar de tijd in al zijn betekenissen heeft stilgestaan. Een beeld van het naar hooi geurende houten huisje dat, gedeeltelijk over het water zwevend, ooit als dierenhok dienst deed en dat door mijn broers, mijzelf en onze kameraden wel eens tot kamp omgedoopt werd, glijdt mijn gedachten binnen. Het was te gammel geworden en is niet meer. Lees volledige tekst De ontmoeting

“En nu?” De titel van het laatste hoofdstuk uit mijn boek Wake-up call en een vraag die ook ik mezelf tijdens het schrijven ervan meermaals gesteld heb. Ik deel graag wat er op dat moment en bij het afronden van het boek in me omging. Waaraan ik nu met een brede glimlach terugdenk. Even naar begin 2016 zappen:

Ga ik de adviezen die ik anderen gaf nu eindelijk ook zelf volgen? Het gaat beter met me. Het gaat goed met me. Ben ik er nu of durf ik de deuren openen die tijdens mijn weg – lees het schrijven van mijn verhaal – opgedoken zijn en waarvan ik besef de sleutels zelf in handen te hebben? Hoe kan ik ervoor zorgen dat dit positieve gevoel niet wegebt en dat bepaalde dromen een langzame, maar zekere stille dood sterven? Dat de slak na verloop van tijd toch weer in haar schelp kruipt? Lees volledige tekst Op een briefje

Mijn boek is klaar.
Kan amper geloven hoe snel dat allemaal gegaan.
Vanavond of morgen heb ik het eerste exemplaar vast.
Erg trots op het resultaat.
Nu al.
Benieuwd naar de reacties.

(*) Voor de jeugdigen onder ons of zij die ook in volle EK geen voeling met het ronde lederen ding hebben:

“Heb je jezelf ooit afgevraagd in welke mate het kind in jouw geïnspireerd zou zijn door de volwassene die je geworden bent?” las ik eens ergens. Een uitspraak die blijven hangen is en die ik al met menig volwassene gedeeld heb. Kinderen kijken naar ons op want hebben het gevoel dat ze alles van ons moeten leren. En wij zijn de mening toegedaan dat wij hen alles te vertellen hebben. Maar is dat wel zo? Nemen wij hen mee in onze (verroeste) denkpatronen en illusies of proberen we ons te laten meevoeren naar hun verbeelding en dromen? Grijpen we niet beter eens terug naar het kind in onszelf om te (her)ontdekken wie we zijn?

Lees volledige tekst Spiegelmaatschappij