Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Wanneer je de tijd de ruimte geeft, kan die wonderen verrichten. Het zijn woorden die ik regelmatig aanhaal in gesprekken of tijdens deelmomenten. Geïnspireerd door De Alchemist van Paulo Coelho, die vertelt dat wanneer je iets echt wilt, het hele universum samenspant om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt. In de combinatie met vertrouwen in jezelf en voldoende werkelijke ademruimte schuilen kleine gelukjes en effen je het pad naar jouw 3G: een Geruster Goed Gevoel.
‘Vertragen, hoe doe je dat?’ Dat is de titel van aflevering 3 in een reeks van Samana TV, waaraan ik met veel graagte meegewerkt heb. “Vertragen om te versnellen, want rust en stilte geven energie en focus om de uitdagingen in je leven beter aan te kunnen”. Met die woorden opent gastvrouw Karolien Debecker de uitzending waarin een aantal gesprekspartners hun ingrediënten voor slow cooking van innerlijke rust delen. Je kunt de uitzending hier op je gemak bekijken:
“The more things change, the more they stay the same.” Een quote van de jonge Celie in ‘The Color Purple’, over hoe een Afro-Amerikaanse vrouw ruim een eeuw geleden worstelde met haar identiteit en persoonlijke littekens. Ik stootte op haar woorden tijdens een moeilijke persoonlijke periode (#metoovulnerable) en ze bleven me bij. Ondertussen vraag ik me af of dat mij veranderd heeft of er net voor zorgde dat ik dezelfde bleef, nu en dan misschien anders reagerend.
Ik geef toe dat er wat gezonde spanning door mijn lichaam stroomde toen ik vorige week voor het eerst sinds pakweg anderhalf jaar nog eens mocht opdraven om het verhaal van mijn vallen en opstaan op een congres rond stress en burn-out te delen. De naam ‘Recharge’ was goed gekozen want het komt erop neer te vermijden dat je jouw batterijen – soms tegen beter weten in – laat leeglopen, vaak zonder tijdig naar het gefluister en nadien het geschreeuw van je lichaam of omgeving te luisteren.
Volgens een studie in opdracht van de Socialistische Mutualiteiten krijgt maar liefst 39% van de mensen die met een burn-out kampen antidepressiva voorgeschreven. Bij een langdurige afwezigheid van zes tot twaalf maanden zou dat zelfs 47% zijn. Volgens de onderzoekers druist het in tegen de internationale richtlijnen die aangeven dat medicatie en antidepressiva niet de juiste behandeling vormen.
Een beetje aarzelend en tegelijkertijd heel trots mocht ik in 2016 de verschijning van Wake-up Call aankondigen, met het verhaal van mijn vallen en weer opstaan. En of ik blij ben die stap gezet te hebben. Want kwetsbaarheid werd een inspiratiekracht voor anderen. Meer dan ik ooit voor mogelijk hield. Tot op vandaag. Dankbaar. Ook richting jullie voor het lezen van mijn schrijfsels.
Ik ontving net van de uitgever de laatste 100 exemplaren van mijn boek. Wie nog graag een exemplaar heeft voor zichzelf of iemand anders die een zacht duwtje nodig heeft, kan op mijn blog terecht. En ja, ondertussen rijpt er weer iets nieuws in mijn cocon. Want een stap leidt als vanzelf naar de volgende.
Sinds mijn vorige blogstukje duw ik bij het televisiekijken meer op de pauzeknop dan voorheen. Het lijkt alsof ik met nog meer aandacht luister naar wat er gezegd wordt of lees hoe de ondertitelaar ermee aan de slag gaat om dezelfde boodschap in een andere taal over te brengen. Digitaal betekent dan toch niet altijd vluchtiger? De ene keer zijn het beelden die langer blijven hangen, dan weer woorden die hun weg naar de diepste kronkels van mijn gedachten vinden om zich daar als een herinnering te nestelen.
Net als vorig jaar was ook deze zomer omwille van de coronacontext ietwat speciaal. Er was meer mogelijk dan in 2020, al loerde het virus om de vakantiehoek. Voor sommigen was de drang naar grensoverschrijdend gereis onhoudbaar, terwijl anderen hun heimat niet verlieten. Want in eigen land en regionale cocon is het best aangenaam vertoeven, leerden velen de voorbije langer dan verwachte en als vermaledijde bestempelde periode.
Ik pik je rond 7.30 op en we starten tegen 8.00. Zo spraken we af om samen als stevige training een duathlon af te werken. Op tijd uit mijn nest. Een stevige kom havermout met banaan en bessen. Water. Nog eens checken of alles klaarligt en drinkbussen vullen. Er is nog tijd voor het traditie geworden tasje koffie en dan trekken we met twee in de auto richting Kasterlee. Voor heel wat duuratleten is dat heilige grond want in het pompoendorp wordt jaarlijks in december de Hel van Kasterlee georganiseerd. 15 km lopen, gevolgd door bijna 120 km mountainbiken en nog eens 30 km lopen. Wij doen vandaag de halve afstand.
Wat oude bamboestokken, een restje kippengaas en colsonbandjes – of kabelbinders zoals ze blijkbaar ook genoemd worden. Meer is niet nodig om een meer dan behoorlijke zeef te maken om de nog wat te dikke takken netjes te scheiden van de vruchtbare compost die wat mij betreft al klaar is voor gebruik en de bodem rond bloemen en planten van verse energie te voorzien. Composteren stimuleert de eindeloze cirkel waarmee de natuur er telkens weer in slaagt zichzelf nieuw leven in te blazen. En verkleint onze ecologische voetafdruk omdat er minder afgevoerd en elders verwerkt moet worden.
Waar je werkelijk ademt 