Ik pik je rond 7.30 op en we starten tegen 8.00. Zo spraken we af om samen als stevige training een duathlon af te werken. Op tijd uit mijn nest. Een stevige kom havermout met banaan en bessen. Water. Nog eens checken of alles klaarligt en drinkbussen vullen. Er is nog tijd voor het traditie geworden tasje koffie en dan trekken we met twee in de auto richting Kasterlee. Voor heel wat duuratleten is dat heilige grond want in het pompoendorp wordt jaarlijks in december de Hel van Kasterlee georganiseerd. 15 km lopen, gevolgd door bijna 120 km mountainbiken en nog eens 30 km lopen. Wij doen vandaag de halve afstand.
Wat oude bamboestokken, een restje kippengaas en colsonbandjes – of kabelbinders zoals ze blijkbaar ook genoemd worden. Meer is niet nodig om een meer dan behoorlijke zeef te maken om de nog wat te dikke takken netjes te scheiden van de vruchtbare compost die wat mij betreft al klaar is voor gebruik en de bodem rond bloemen en planten van verse energie te voorzien. Composteren stimuleert de eindeloze cirkel waarmee de natuur er telkens weer in slaagt zichzelf nieuw leven in te blazen. En verkleint onze ecologische voetafdruk omdat er minder afgevoerd en elders verwerkt moet worden.
Er was geen beter plekje om te stoppen dan het houten bruggetje over een klein beekje. Ik neem je mee naar de eerste stiltewandeling in het Retiese Prinsenpark een paar weken geleden, toen de cocon daar nog maar net zijn plekje gevonden had. Na pakweg anderhalf uur was het tijd voor één van de laatste tips, om naast jezelf ook anderen en de tijd te vertrouwen. Met een knipoog naar mindfulness en taoïsme. Op voorhand had ik niet nagedacht over waar ik precies voor welke gedachte halt zou houden.
Plots zag ik mezelf staan als dat jongetje bij Winnie de Poeh, naast elkaar op een bruggetje terwijl een riviertje traag onder hen door stroomt. Want het is dat beeld dat ik tijdens deelshops gebruik. Niet enkel om te verklappen dat mijn meisjesnaam Winnie geweest zou zijn en de gedachte op te gooien of er dan misschien wat minder een twijfelende Tommy (Thomas) in mij gescholen zou hebben. Ook en vooral voor de wijze woorden van het zachte beertje hoe de rivier weet dat het geen zin heeft om zich te haasten en er hoe dan ook wel geraakt.
Leven als meegolvend op de tijd die stroomt als een rivier en finaal uitmondt in de grote plas. Snel, traag, rechtdoor, bochten. Af en toe richting de oever kabbelen om stil te staan. Steentje leggen. Op het juiste moment en volgens het rijpe gevoel dat de tijd je schenkt. Ik vertel hoe dat vertrouwen in mezelf, anderen en de tijd nergens zo gesymboliseerd wordt als in de stiltecocon. Dat de slakkenschelp staat voor wie ik ben en hoe ik adem, mag duidelijk zijn. Met de opening en de drempel die ik nam om in mezelf te kijken en als introvert mijn voelsprieten richting de ruimere biotoop te openen.
“Als je iets wilt pakken, moet je het heel even loslaten. Als je iets wilt loslaten, moet je het heel even pakken.” (Lao-Tse)
Daarnaast is er het project zelf, dat over meerdere jaren gespreid werd. Op geen enkel moment heb ik de tijd willen forceren want die gaf zelf wel aan wanneer hij en ik klaar waren voor de volgende stap – of beter glijbeweging. Onderweg de juiste mensen ontmoeten en banden zachtjes aanscherpen. Elkaar helen, aanvullen, helpen. Het idee aanraken en even loslaten om dan weer op te pikken en een droom uiteindelijk te realiseren. (Het volledige proces lees je hier.)
Later dit jaar volgen er nog stiltewandelingen, waarbij we letterlijke stilte afwisselen met de figuurlijke variant, want die is minstens even belangrijk. En er komen ongetwijfeld nog mooie initiatieven van mij of anderen die in de cocon de ideale plek of het ultieme symbool zien voor inspiratie rond innerlijke rust en hoogsensitiviteit. Voor het overige vertrouw ik op het beekje. Of op de tijdbrug, waarvan ik toch niet weet hoe lang of steil die is, om aan te geven waar en wanneer de misschien wel schijnbaar onbereikbare overkant me uitnodigt om halt te houden. Ondertussen ben ik dankbaar voor de berichten en foto’s die mensen me van bij of in de cocon sturen. Dat geeft me het gevoel dat ik, om Bram Vermeulen te parafraseren, zowel voor mezelf als hen een steen in onze rivier verlegd heb, waardoor we anders stromen en waarmee we bruggen bouwen.
Waarom schrijf ik dit stukje nu, terwijl dat beekmoment al een paar weken geleden is? Puzzelstukjes. Toeval. Een onverwacht beeld. Een gedachteduwtje. Tijdbruggetje. Een paar dagen geleden keek ik nog eens naar The Untouchables. In deze scène werd me duidelijk waarom. Kevin Costner kijkt (t)wijfelend ongeduldig op zijn horloge, om zich heen en naar buiten. Waarop Sean Connery hem met zijn onnavolgbare stem op het hart drukt: “Rustig maar. Alles op z’n tijd. Je moet niet wachten tot het gebeurt. Of het zelfs willen. Hou alleen in de gaten wat er gebeurt.” Het hadden de woorden van Winnie de Poeh tegen het jongetje op het bruggetje over de beek kunnen zijn. Op die manier hoor ik de stilte me wel eens fluisterend bij haar roepen.
Mochten meer mensen effectief iets doen met wat ze weten, zouden de statistieken rond mentale malaise er ongetwijfeld anders uitzien. Je weet wel hoe dat gaat. Vol enthousiasme lees je een artikel of volg je een sessie, al dan niet in team, waarna je besluit ermee aan de slag te gaan. Een week later herval je weer in dat oude patroon. Uiteindelijk verandert er niets. Ook niet aan de statistieken. Tenzij in de foute richting.
Ik heb de voorbije maanden verschillende keren een tipje van de sluier gelicht rond mijn nieuwe project #shapingsilence, dat meer dan wat ook symbool staat voor wie ik ben en hoe ik adem. Met het hoofd in de wolken, de voetjes op de grond en een warm gevoel in elke vezel daar tussenin mag ik jullie eindelijk meenemen in het verhaal van ‘Ghongha, een stiltecocon’. Klik hier of op de foto om het concept en de weg van droom naar werkelijkheid te ontdekken.
Op het moment dat heel wat van onze bedrijven hun activiteiten gedwongen parkeerden, waarschuwden economisten voor een golf aan faillissementen die op ons af dreigde te komen. Dat was de teneur tijdens de eerste lockdown, die nadien bij de ‘zachtere’ varianten steeds luider klonk. Want veel ondernemingen zaten voor de zwaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog al op hun tandvlees. Gelukkig waren en zijn er nog steeds maatregelen die als een pijnstiller op een nakende hernia werken: het euvel zit er maar je voelt het even niet en kunt daardoor zelfs wat bewegen. Het valt af te wachten of en hoe ondernemers wakker worden wanneer de tijdelijke matras definitief vanonder hun rug weggetrokken en de medicatie stopgezet wordt. Corona slaat keihard toe. In die bizarre context hebben ook werknemers flink doorgebeten.
De voorbije jaren heb ik jullie regelmatig in mijn hart en hoofd laten kijken. De binnenkant van mijn grijze massa zou er zowat als de helix van een slakkenschelp uit kunnen zien. Waarin de gedachten ooit steeds sneller in kortere bijna-cirkels omhoog draaiden en richtingloos heen en weer slingerden. Oncontroleerbaar. Als steeds meer verdwaalde kogels die collateral damage veroorzaakten omdat de veilige zone steeds kleiner werd. Want de cocon bleef introvertgesloten. Potdicht. Chaos, op zoek naar orde. Naar ademruimte. Om los te laten en plaats te maken voor mentale vrijheid.
Eenvoud siert. Wordt wel eens onderschat en kan bijzonder krachtig uit een misschien wel onverwachte hoek komen. Je wegblazen als een stevige windvlaag die je tijdens een temporit van buiten- naar binnenblad doet schakelen en je verwachtingen naar beneden bijstelt. Waar ik vroeger al eens een vierletterwoord gebruikte op een moment dat ik plots met mijn neus in de tegenwind hing en die grensoverschrijdend probeerde te trotseren, tovert die ervaring ondertussen een glimlach op mijn aangezicht en schuif ik die trots aan de kant vanuit het besef dat je de natuurelementen niet naar willekeur kunt bedwingen.
Almost finalizing #shapingsilence. In blijde verwachting voor juni. De volle vrijetijdse aandacht gefixeerd op een bijzonder project rond de thema’s die me nauw aan het hart liggen. De weg waarop we met rustige vastheid naar een resultaat rollen ben ik tussendoor al in geuren en kleuren aan het beschrijven want die is in alle onverwachte hoekjes en zachte kantjes minstens even memorabel als het verhoopte resultaat. Weldra in woord, beeld en gevoel…
Het katapulteert me even terug in de tijd. De houtkachel in de woonkamer bij mijn ouders. Middag. Tijd voor een kleine hap. Wat aluminiumfolie op de warme bovenplaat en ‘kaasboterhammen’ maken. Het woord ‘croque’, met of zonder ‘monsieur’ en ‘madame’, leerde ik net als het Nederlandse ‘tosti’ pas op latere leeftijd kennen. Een paar sneetjes brood en wat kaas. Hesp – of ham voor de noorderburen – hoefde niet. Meer hadden we toen en ook nu niet nodig. Klein Gelukje. Lees volledige tekst Ballonnen
Waar je werkelijk ademt 