Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Heeft het zin om zes jaar na verschijning nog een e-book van hetzelfde boek te publiceren? Mijn antwoord is ja. Om verschillende redenen.
Het aantal mensen dat nog niet wakker is, blijkt helaas enkel toegenomen. Het heeft wat weg van een sluimerknop die eindeloos ingeduwd kan worden. Bij de ene wekker klinkt de volgende biep misschien al wat luider dan de vorige, het bewustzijn raakt precies onvoldoende aangewakkerd, de oorschelpen of grijze kronkels sluiten de weg richting besef af.
Op deze Gedichtendag heb ik het mezelf eens makkelijk gemaakt en de hype van het moment getest: ChatGPT, de gloednieuwe tool die binnen de drie dagen een miljoen gebruikers had en waarmee je automatisch samenhangende papers of volledige eindwerken zou kunnen schrijven. Hoe ontmoet artificiële intelligentie hoogsensitiviteit wanneer je de chatbot vraagt om er een gedicht rond te schrijven. Ik moet toegeven dat het veel sneller gaat dan wanneer ik zelf in mijn pen kruip. Echt poëzie vervangen zit er volgens mij toch (nog) niet in en de taalkronkels wringen soms. Wat denken jullie? Deze vier rolden telkens binnen de 10 seconden uit de chatbot:
Sneeuwvlokjes op de cocon zorgen voor een bijzondere warmte bij koude temperaturen. Wanneer zacht zacht ontmoet, doet dat extra goed aan het gemoed.
Als je het jaar afsluit zoals je het begonnen bent, met vervelende hele kleine beestjes in je lijf, hang je tijdens de vakantie al eens wat meer op de bank en voor de televisie dan anders. Zo wat zwevend tussen ‘verdorie ik wil naar buiten om te sporten’ en ‘die rust zal wel goed zijn voor mijn lijf’. Kijken naar films die je anders misschien aan je voorbij zou laten gaan of naar een serie waarvan je al vergeten was dat je ze eerder opgenomen had. Fijn wanneer die je via een aantal beelden en quotes gedachtegangen voorschotelen die als bij toeval aan elkaar gelinkt zijn.
Wie mij al langer leest, weet dat nieuwe woorden vinden en daar een speciale betekenis of een bijzondere gedachte aan koppelen voor een gevoel van voldoening zorgt. Heerlijk wanneer de autocorrectie-functie in word dat onderlijnt en je na een extra controle vaststelt dat die letterreeks effectief niet bestaat. Vanaf dat moment wel. Deze pluim is echter niet voor mijn hoed want het is Els De Schepper die tijdens haar live show met ‘pluimologie’ op de proppen komt. De wereld heeft volgens haar meer nood aan ‘pluimologen’, aan mensen die anderen een pluim geven want daar krijgen ze vleugels van. Naar goede gewoonte genieten we van de grappige grollen, de rake emotionele pijltjes, doordachte dubbel gevleugelde bodempjes en puzzelstukjes die elkaar en de aanwezigen vroeg of laat raken. Bij mij pas echt de dag nadien.
Dag op dag acht jaar geleden vond ik niet meer de kracht om op te staan en ging de stekker er een ferme tijd uit. Ik had toen geen oog meer voor de herfstzon die even schitterend als vandaag scheen omdat de chaos in mijn hoofd te ondoorzichtig geworden was en het leed in mijn lijf de overhand haalde. “25 november 2014, het moet een uur of vijf geweest zijn”, de eerste letterreeks in Wake-up Call…
Vorige week verscheen de nieuwe Trends Top 5.000, één van de publicaties die ik elk jaar met de pet van publisher samen met mijn collega’s in elkaar boks. Het woord vooraf waarvoor ik in mijn pen kruip, is de ene keer al wat meer economisch getint dan de andere. Aangezien we met z’n allen in die moeilijke context zitten, deel ik graag wat cijfers met jullie, uiteraard – kan het niet laten – met een knipoog naar de menselijke kant van het verhaal.
Na burn-out en bore-out is er een nieuw etiket komen binnenwaaien waarover werkgevers zich zorgen kunnen maken: de ‘quiet quitters’. Dat zijn collega’s die wel aan de slag blijven maar enkel nog binnen de contouren van wat overeengekomen is qua taken, uren en verantwoordelijkheden. Gedaan met mails buiten de werkuren lezen of overuren kloppen zonder dat er iets tegenover staat. Zetten ze daarmee de productiviteit onder druk en verspreiden ze het in board rooms gevreesde virus van aangetaste arbeidsethos: de ziekte zit er nog niet in maar de ziel lijkt er alvast uit?
Het heeft wat van een contradictie: luisteren naar ‘Fast Car’ van Tracey Chapman terwijl je richting de files trekt. Hoewel die dankzij het vroege vertrekuur best meevallen. Ik heb mezelf dan ook de beslissing cadeau gedaan om kantoordagen zoveel mogelijk in functie van het verkeer te organiseren. Je hebt dat uiteraard niet altijd zelf in de hand maar zo vermijd ik alvast zoveel mogelijk om twee keer per dag aan te schuiven, terwijl een gezonde mix qua telewerk de fysiek/mentale rekening aardig doet kloppen. “I got a plan to get us outta here – I want a ticket to anywhere – Any place is better.” Zonder over de moeilijke context van het personage uit het liedje te oordelen, komt er een algemene bedenking in me op: wanneer het moeilijk gaat, is eender waar dan beter?
Weet je nog hoe ik deelde dat ik tijdens het schrijven in de keuken met een blik naar de wolken en onze tuin plots een reuzegrote slakkenschelp zag staan? Dat idee leidde tot de creatie van een ‘moedercocon’, op basis van een opgeblazen scan van vrouwliefs kleimodel. De droom werd groter. Mijn fietsmakker en ik beslisten om een mal rond dat model te maken om nadien eventueel meerdere exemplaren te gieten. Daaruit werd de eerste Ghongha of stiltecocon geboren die in het Prinsenpark staat. Een onderneming plaatste er eentje in bedrijfskleuren op haar terrein en ik ben in contact met andere geïnteresseerde organisaties. Maar… ik droomde toch van een cocon in mijn tuin?
Waar je werkelijk ademt 