Tommy Browaeys – Wake-up Call – Gebeten door het Leven
Goed nieuws rond de stiltecocon. Vorige week werd een Ghongha op het bedrijfsterrein van mijn eigen werkgever Roularta Media Group in Roeselare geplaatst. Er zijn verschillende redenen waarom ik zo blij ben met dit project.
In 2015 kreeg ik regelmatig de vraag voorgeschoteld waarom ik opnieuw bij dezelfde onderneming aan de slag ging waar ik uitgevallen was, want dat blijkt bij burn-out meer uitzondering dan regel. Dit waren toen mijn argumenten:
Chemin du Petit Plan – Chemin sans Issue. Dat stond er op het bordje dat we ooit in het Zuid-Franse Lourmarin tegenkwamen. De weg van het kleine plan loopt dood. En wat dan met dat grote plan in ons leven? Ik schreef er ooit een langer stukje over, rond de vraag of alles in ons leven al dan niet voorbestemd is, op toeval rust of uit onszelf ontspruit.
Een paar maanden na mijn 50e verjaardag dacht ik er even aan terug. Wat zou het ronde bord betekenen over het maken van plannen vanaf je 50e? Nu ik richting een leeftijd schuif dat ik regelmatiger dan in de jongere jaren slecht nieuws hoor van of over wie ik graag heb, haalt ‘we doen dat gewoon’ het meer dan vroeger van twijfel. Om nieuwe herinneringen te creëren.
Het blogje van toen lees je hier.
Eindelijk is het zover: het recht op deconnectie. Werknemers zullen buiten de werkuren niet meer op vragen of telefoontjes van hun werknemer moeten reageren. Dat geldt zowel ’s avonds als in het weekend of op vakantie. Menen we dat? Moeten dergelijke afspraken echt via de regeringstafel afgedwongen worden?
Op de Gedichtendag van dit jaar duik ik graag in de voorselectie voor een mogelijke bundel die tegen ik weet nog niet wanneer aan het rijpen is. Sommige van die schrijfsels gaan heel ver terug, realiseer ik me kort na mijn 50e verjaardag en met een knipoog naar de tijd die aan ons voorbijvliegt. Ik heb geleerd dat die tijd me duidelijk maakt wanneer het moment oogstklaar zal zijn. De keuze valt vandaag op wat gedachten rond de herinneringsprik die op de één of andere manier altijd aan bod komt wanneer ik met anderen praat over opstaan na een mentale uitschuiver of hoe zo goed mogelijk vermijden dat je valt.
Het is één van de gerechten waarvoor onze jongens nog lange tijd naar huis zullen komen: vleesbrood in de oven, extra op smaak gebracht met ui en look. De volgende keer dat ik de ingrediënten door elkaar kneed, zullen mijn gedachten net als nu bij de eeuwige legende Meat Loaf zijn. Hij verruilt vandaag onze wereld voor zijn paradise. Ik weet niet of dat by the dashboard light zal zijn. Dat is het bekendste maar voor mij niet meest beklijvende wat Marvin Lee Aday – zijn echte naam – op ons losgelaten heeft. Al geef ik meteen toe dat nummer ooit als jonge snaak op vakantie tijdens een playbackshow opgevoerd te hebben. Compleet met kussen onder een veel te groot hemd en een halve plastic bal met bruine en zwarte wol doorheen genaaid.
Wanneer je de tijd de ruimte geeft, kan die wonderen verrichten. Het zijn woorden die ik regelmatig aanhaal in gesprekken of tijdens deelmomenten. Geïnspireerd door De Alchemist van Paulo Coelho, die vertelt dat wanneer je iets echt wilt, het hele universum samenspant om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt. In de combinatie met vertrouwen in jezelf en voldoende werkelijke ademruimte schuilen kleine gelukjes en effen je het pad naar jouw 3G: een Geruster Goed Gevoel.
‘Vertragen, hoe doe je dat?’ Dat is de titel van aflevering 3 in een reeks van Samana TV, waaraan ik met veel graagte meegewerkt heb. “Vertragen om te versnellen, want rust en stilte geven energie en focus om de uitdagingen in je leven beter aan te kunnen”. Met die woorden opent gastvrouw Karolien Debecker de uitzending waarin een aantal gesprekspartners hun ingrediënten voor slow cooking van innerlijke rust delen. Je kunt de uitzending hier op je gemak bekijken:
“The more things change, the more they stay the same.” Een quote van de jonge Celie in ‘The Color Purple’, over hoe een Afro-Amerikaanse vrouw ruim een eeuw geleden worstelde met haar identiteit en persoonlijke littekens. Ik stootte op haar woorden tijdens een moeilijke persoonlijke periode (#metoovulnerable) en ze bleven me bij. Ondertussen vraag ik me af of dat mij veranderd heeft of er net voor zorgde dat ik dezelfde bleef, nu en dan misschien anders reagerend.
Ik geef toe dat er wat gezonde spanning door mijn lichaam stroomde toen ik vorige week voor het eerst sinds pakweg anderhalf jaar nog eens mocht opdraven om het verhaal van mijn vallen en opstaan op een congres rond stress en burn-out te delen. De naam ‘Recharge’ was goed gekozen want het komt erop neer te vermijden dat je jouw batterijen – soms tegen beter weten in – laat leeglopen, vaak zonder tijdig naar het gefluister en nadien het geschreeuw van je lichaam of omgeving te luisteren.
Volgens een studie in opdracht van de Socialistische Mutualiteiten krijgt maar liefst 39% van de mensen die met een burn-out kampen antidepressiva voorgeschreven. Bij een langdurige afwezigheid van zes tot twaalf maanden zou dat zelfs 47% zijn. Volgens de onderzoekers druist het in tegen de internationale richtlijnen die aangeven dat medicatie en antidepressiva niet de juiste behandeling vormen.
